hayata dair iç burkan detaylar

ya rabbi biz de insanız neden durup dururken bu dipnotu çıkardın karşıma ya rabbi yapma böyle..

*anneler günü, babalar günü diye isimlendiren günlerde her zaman kıyıdan köşeden bakan çocukların var olması.
*sokakta aç karnına dolanan ayağında çorabı dâhi olmadan çıplak ayak dolanan, kış soğuğunda soğukta kalmış çocukların olması.
* kadınlara hâlâ şiddet uygulanıyor olması.
bir bitmedi... ne istiyorsunuz anlamadım ki? neyi paylaşamıyoruz? bu nasıl bir kan davası?
*sma hastası çocukların sırf maddi durumu yok diye tedavi olamıyor oluşu. küçücük bedenlerini teslim etmek zorunda kalıyorlar.
*kanser hastası vatandaşların birçoğunun tedavi masrafları aşırı derecede pahalı. maddiyatı el vermediği için bir yerden sonra mücadele edemiyor oluşları.
*köydeki çocukla kolejde veya özel okulda okuyan öğrencilerin aynı sisteme tâbi tutulması, büyük haksızlık. aldıkları eğitim eşit değil bir kere.
en çok "anne ve baba olmayı"hak etmeyen ama anne baba olan insanların var oluşu.
sevgiye muhtaç,ilgiye muhtaç, merhamete, şefkate ihtiyaç bireylerin var oluşu...
bunu başkalarından beklemek, iki küçük güzel söze tav olmak... etrafımda var olanlar. gözlerindeki kırgınlığı, kızgınlığı tarif etmek o kadar zor ki...
lütfen herkes anne baba olmasın.

kurduğu hayallerinden sadece biri gerçekleşen insanların bile milyonda bir çıkması.

sevdiğimiz insanın zamanla sevginin arsızlığına boğulup kendini bizim için vazgeçilmez zannederek bize istediği gibi davranmaya başlaması ve bunu çok geç fark etmemiz ya da fark etsek bile aptalca hiçbir şey yokmuş gibi devam etmemiz.

sürekli değişim halinde olan süreçlere müdahale edememen.
mevcut düzeni sürekli korumak zorunda kalman.
mücadeleyi bıraktığında bitmen.
hoşnut olmadığın durumları tekrar tekrar yaşaman.
iyi hissetmediğin her an dünyanın cehennem yeri olması.
ait olmadığın yerlerde bulunma zorunluluğun.
sevdin sevilmedin, seveni sevemedin paradoksu.
sevdiklerinin acı çekmesine seyirci kaldığın anlar.
değiştiremediğin her şeyin elinde çöp olması.
çok emek verdiğin bir şeyin çöpe atılması.
sevgisizlik, değersizlik ve çaresizlik duyguları ile boğuşman.

yetmez ama şimdilik bu kadar..

dun metronun merdivenine oturmus, dilenen 7-8 yasinda bir cocuk gordum.

diyeceklerim bu kadar

neyi ne kadar sevip bağlanırsak onda o kadar kaybediyoruz

biraz önce iş yerinde depocumuzun farkettiği bir hata, yaklaşık 10000 dolar gibi bir zararı önledi.

bunun üzerine yönetici olacak budala, heycanlı bir şekilde ne istersen iste benden gibisinden bir şeler söyledi.

yeni bebeği olmuş, evi kira, kıt kanaat geçinen sadık abi'nin yüzünde kocaman bir gülümseme ile ağzından dökülen tek kelime.

- bebek bezi oldu.

ne salak bi dünya lan burası!

kaçtığınız, korktuğunuz ve sevmediğiniz her ne varsa eğer muhakkak sizi bulur ve yakanızı bırakmaz. mesela, ölümcül bir hastalıktan çok mu korkuyorsunuz, o bir şekilde ya sizi ya da en sevdiğinizi alır götürür; yalandan hiç mi hoşlanmıyorsunuz, hayatını yalansız geçiremeyen biri en yakınınızda bulunur, sevdiğiniz olur; kokuya karşı çok mu duyarlısınız, çevrenizde hep pis kokular duyulur; çok sevip ayrılık yaşamaktansa aşka uzak durayım mı diyorsunuz, mecnun'a dönmüşken terk edilmiş bir meczup olursunuz... gibi gibi.

bir zamanlar götünü gördüğünüz kişinin sizi engellemesi...

dun aksam bizim burda, halkalı da arenapark ta, avm de yuruyordum.
bi cocugun tisortu gozume carptı.
ustunde: -please dont hurt me.. -lutfen bana zarar verme, lutfen canımı acıtma-
yazıyordu. icim buruldu. ühü.

kışın tam ortasıydı, sabahın köründe pencereden dışarı bakınca bir köpek görmüştüm. bomboş sokakta bembeyaz karların üzerinde yapayalnız bata çıka dolanıyordu. üşüyor gibi görünüyordu. belki de açtı. burnunun dibinde göğe yükselen sıcak yuvalarında onlarca insan varken üstelik. dört yol ortasında çaresizce etrafına bakışına mı, üşüyor oluşuna mı, açlığına yahut yalnızlığına mı üzülsem bilemedim. hangisini tutsam elime bir kıymık batıyordu. insanlığımızdan utandım.

farkınızı fark etmeyenin, farkınızı fark ettiğinde artık fark etmemesi...
atı alamayan üsküdar'ı geçemez. son pişmanlık neye yarar?

dunyaya dair en huzunlu cumlelerden biri:
-kimi kime sikayet edicen?

30 milyon dolarımın olmaması.
içim burkuluyor*

ne salak bii dünya lan burası

nerden baksanız 10 sene önce kadar kuzenimin bir arkadaşı liseden mezun olur olmaz evlenmişti. nasıl erken bir yaş demiştik. sonra yine aynı kız, sınavlara girdi üniversiteyi de okudu. duyduk ki mezun olduğunda kucağında çocuğu da varmış. sonra çalışmaya da başlamış. 2 gün önce yine bir haber aldık, bu sefer vefat etmiş. meğer kansermiş. merak ettim facebok profiline baktım. sanırım 2 senedir hastaymış ve son 2 senedir yeni yıldan hep sağlık istemiş. geçen yaz oğluna sünnet yapmış, "çok şükür oğlumun sünnetini de görebileceğim." yazmış. ne kadar üzüldüğümü anlatamam. pırıl pırıl gencecik bir insan. meğer acelen varmış ya senin biz bilemedik, ışıklar içinde uyu.

cimer'e, savcılığa, 112 acil'e (hayvan kurtarma ekiplerine) bazen de insan hakları kuruluşlarına bildirilmesi gereken şeyler. siyasetçilere de cc geçin..

yaş almak döngünün ortasına geldiğini hissetmek

yıl 2015 ti. ben bosanma surecindeydim. bir sene boyunca is yerinden bi cocuk cok destek oldu bana. o da yeni bosanmıstı. boyle flortoz bi durumlar. her gun mesajlasmalar filan. velhasılı ben resmi olarak esimden bosandım, ertesi gun bana mesaj attı: -bi daha beni arama.

aynı donemde en samimi kız arkadasım bi cocukla sevgili bi muddettir. kavga etmisler. ayrılar. kız arkadasım cok uzgun. gel dedim cocuga duygusal bi mesaj atalım. dosedim mesajı cocuga kızın agzından. velhasılı ertesi gun cocuk yumusadı, kızla bulusmaya geldi, barıstılar. arkadasım dedi kızım sen biliyorsun bu isi.

ben durur muyum aldım gazı:) hemen benim cocuga duygusal bir e-mail dosedim. aklım sıra o da bana geri donecek.
tek satır bile cevap vermeye tenezzul etmedi serefsiz:))))
yontemleriniz sadece sizin dilinizden anlayan ve sizi sevende sokermis.