hiçbir yere ait olamamak

insanların seni dıslayıp fiziksel özelliklerine dalga geçmesi çok büyük başarılar kaydetme rağmen onların küçük görülmesi yüzünden hep kendi evinde yalnız güzel bir kiytapla ya da güzel bir filmle yapayalnız bir şekilde yemek yemek isteği bu cahil insanların eseridir.

bence bundan daha kötüsü ait olduğunuzu düşündüğünüz gönüle ait olmadığınızı hissetmektir, duymaktır, okumaktır.

hiç bir yeri bilmem de bu ülkeye ait olmadığım kesin,avrupa hayali falan kurduğumu sanmayın mozambik'te bile yaşarım.

bir yere ait olmak için ölümsüz olmak gerekiyor sanırım...

yolunuzu kaybetmek ile aynı hissiyatı verir

okuduğum her okulda,gittiğim her yerde,çalıştığım her işte aklımdan geçen cümle ‘burası neresi ve ben neden buradayım’ oluyor.odalara mı sığamıyorum,dünyaya mı bilmiyorum

ait hissettiğimiz yerler yıkılır, yıkarlar.

ait olunca gitmek zorlaşır. nedensiz..

uzun süredir, içinde bulunduğum his.

bir yandan da her yere ait olmaktır.

benden kendimi bildim bileli hiç gitmeyen his, ne manisa'ya, ne izmir'e ne de antalya'ya ait olabildim. ne ailem olabildi, ne de aile gibi gördüğüm arkadaşlarım ya da beni gerçekten seven insanlar oldu hep bir boşluk fazlalık hissi.

hep yaşadığım şeydir. genellikle düşüncelerim yüzünden böyle hissederim. etliye sütlüye karışmayan, her türlü yozlaşmış düşünce yapısını benimseyen insanların arasında olduğumuzdan olsa gerek bu his hiç eksik olmaz. onlar gibi olmadığım için, sorguladığım için "bu da çok her şeye cevap veriyor" tepkisini alıyorum. çevremi değişsem de bir yerde patlak veriyor. işte o an anlıyorum ki kendimi bu yere ait hissedemiyorum. hala cinsiyetçi iğrenç derecede yobaz düşünceli insanlar arasında tek başıma mücadele ediyor gibi hissetmek yoruyor. bu konu da da değil sadece. kafama göre arkadaş bulamıyorum. yıllardır en yakın diyebileceğim bir arkadaşım yok. herkesle mesafemi koruyorum. sebebi kendini rahat hissetmemek işte. kimsenin sana bunu hissettirememesi. aşka gelirsek de.. olduk zamanında. ama artık onda da hiçbir şekilde rahat hissedemiyorum. insanlara olan tahammül seviyem azalmış durumda. gereken mesafe iyidir gözüyle bakıyorum.

bireyselleşmenin getirdiği bir şey olabilir. normalde bir aileye ait olarak dünyaya gelirsiniz; doğduğunuz yere, ailenizin, annenizin veya babanızın mensup olduğu dine, ideolojiye ait olduğunuz genel kabulü vardır. sonrasında türk ‘sünüzdür, kürt ‘sünüzdür, çerkez ‘sinizdir, eskiden kimliğinizde müslüman olduğunuzu belirten bir kısım da vardı. artık o yok ama küçük yaşta sünnet edilmek var mesela erkek olduğunuz için. bir yere ait olmanın en yaralayıcı şeylerinden biri şeyinizin kesilmesi. hiçbir yere ait hissetmiyorsanız, bir yerlere ait olduğunuz dayatmasını kırabilmiş, bir birey olarak kendinizin farkına varabilmişsinizdir. sizin kimliğiniz benliğinizdir, siz bir tip değil karaktersinizdir. ama sorun şudur ki “yersiz yurtsuz” kalmışsınızdır. madem özgürlük istiyordunuz alın size özgürlük !!!

hiç kimse aslında bir yere ait olmaz sadece sorumluluk bilinciyle hareket eder, sürekli olarak insan zihni daima kaçışı arzular her şeyden ve her zaman kaçmak ister o zorunluluk hissini sevmez insan sürekli olarak kendini kapana kısılmış hisseder, ait"miş" gibi hissetmek ister o çok sevdiği saygı duyulduğu sevildiği değer verildiği ortamda o halde bile en sonunda kaçıp uzaklaşmak ister. ait olmak kavramını da ortaya atan insan bu sorumluluklardan kaçamayıp içinde bulunduğu duruma bir kılıf uydurmak için ortaya atmıştır.

üniversite veya çalışmak için aile evinden bir kere çıkınca her şeyinden oluyorsun. yuvandan oluyorsun. kendi evin olana kadar da kendini hiç bir yere ait hissedemiyorsun.

maalesef 23 yaşın üzerine çıkmaktır. hayatımdaki ilk mağlubiyeti sorsalar “24 yaşıma gelmek.” derdim.

bedenin tek bir yerde de olsa onun dışındaki her şey sonsuza kadar bir yolculuktadır.

bilirim bu hissi. her an iliklerime kadar hissettiğim duygudur hiçbir yere ait olamamak.

zerre kadar felsefi derinliği olmayan abudik gubudik duygudurum. her yere, her boka teşnesin demektir bu aynı zamanda. ardında kalanları mühimsemeden çekip giden mekansız bir serseri ve zoru görünce sorumluluktan kaçan bir gevşek karakter de aynı samimiyetsiz aidiyetsizliğe sahip. oysa birine, bir kavgaya, bir devrime, bir fikire ait olmak kutsaldı insanlığın namusunun yazıldığı kadim zamanlarda.

kimseden " iyi ki varsın" gibi değerli hissettiren bir cümle olsun, davranış olsun almamış kişinin kendini değersizleştirdiği, hiçsizleştirdiği zaman kendi hakkında verdiği hükümle yok görme düşüncesi...
üzücü. herkesin bir evi olmalı halbuki.

çocukluğumdan beri hissettiğim ve her defasında kendimi sorguladığım durumdur. ben kendimi bir yere değil en başta bu dünyaya ait hissetmedim hiçbir zaman. insanlara yabancıydım, yatıkları her şey benim için mantıksızdı. dedikodular, sözler, yalanlar.. şimdi dönüp baktığımda değişen ne var derseniz çok bir şey yok aslında sadece uyum sağlamayı öğrendim.