hiçbir yere ait olamamak

herkesle iyi anlaştığın, girdiğin ortama uyum sağladığın ama aynı zamanda o yerlerde ve zamanlarda tam anlamıyla huzurlu, rahat ve mutlu hissetmediğin an oluşan durum.
ait olmaktan çok ait hissettirilmekle bir alakası var bence

sürekli gurbettir.

heybesi omzunda, gözü kapıda,bir yere kök salamayan, seyir defteri mutlak açık göçebe ruhların deneyimlediği durum.

her yerde olmak isterken hiç bir yerde olamamak. en çokta ait olmak istemediğin yere benzemeye başlamak.

bilmem ki hangi şehir benim
bak hiç bir yerde yok değirmenim
gidene uzun süre gelir geri dedimse de
böylesine ekilmemiştim
çekingenim biraz tekin değil bu sokak
elim belim bağlanır
tokat gibi vurur yüzüme ,belirlenir bu savaş
anladım hiç sevilmemiştim!

şu an olduğum yere kendimi hiç ait hissetmiyorum fakat nereye gideceğimi bilmiyorum. bu his çok yoruyor. dipsiz bir kuyuda sürekli düşmek gibi.

ben bu çağa ait değilim.

özgürlük hissine yol açması gerekirken eksiklik hissine sebep olan durumdur

bir zamanlar bu hisse kapılırdım.
sonra neden ait olmak zorundayım ki? dedim. zaten ölüp gideceğiz. buraya ait değiliz.
o halde yaşamdan tat almaya bakmalıyız.

ne geriye dönebilirsin ne yeniliklere uzanabilirsin.

asla ait olamadım birine, bir şeye ya da bir yere. çok istedim ama hep doğama aykırı olduğunu fark ettim. galiba yalnız kalmam, yalnız bir hayat geçirmem lazım. aslında birini çok sevmek ve onunla her yere ait olmayı çok isterdim. benim gibi birini mesela…

genelde çevremdeki ve kendimde yaptığım gözlem şu şekilde. arkadaş ortamınız dağıldı ise, yeni bir şehire taşınıp ya da eski yaşadığınız şehire dönüp arkadaşlarınızdan bağınız kopmaya başladıysa ve hayatınızda kimse yoksa aidiyet duygusu geliştiremiyorsunuz. hele bir de buna yaptığınız işi sevmeme durumu eklenirse durum hepten kötü. bence biraz aktif olun yeni arkadaşlıklar kurun derim. kendinizi yalnızlaştırmayın sonu depresyonla biter.

insan bazan gitmeyi o kadar çok istiyor ki. bazan değil hatta, çoğu zaman... hiçbir yere yere ait olmadan, herhangi bir yerin sakini olarak kalmadan yaşayabilmenin hayaliyle. kalabalıklardan uzaklaşıp tenhalığa karışmak, kendini buluncaya kadar gitmek ve ışıktan karanlığa, izlerin bulunamayacak şekilde kaybolana dek uzaklaşmak. bir adet bitmeyen yol, belki mühim bir yol arkadaşı ve hiç dinmeyen müzikle beraber; kendince ve kendin olabildiğince. yolda olmak. çılgınca… öyle işte.

hem maddi hme manevi hiçbir yere ait değilim. iki şehir arasında kaldım biri beni tanımıyor diğerini de ben tanımıyorum. ama tanımadığıma gitmek zorundayim.

bir yer yerine birine ait olmak..nerede olursanız olun gerisi kolay..

ben bu hissi 18 yaşına kadar yaşadım. o yaşlar ergenliğin de vermiş olduğu psikolojik etkiyle de çok daha fazla ve yoğundu haliyle. sonra üniversitede okumaya memleketime gittim. * 4 sene boyunca yaşadığım şehirde* olanaklar çok daha iyi ve fazla olmasına rağmen, okuduğum şehirde o kadar mutlu ve huzurluydum ki. yani tarif edilemez. öğrencilik hayatımda inek olmama rağmen sosyal yaşamım da çok güzeldi. sonra üniversite bitti.... ben yaşadığım şehre döndüm. döndükten bir süre sonra o uyumsuzluk ve dışlanmışlık hissi tekrar ele geçirdi beni. şehri terk etmek için * bavulumu toplayıp evdekilere "ben gidiyorum" dedim. şaka değil. sokakta da yatsam gidiyorum. sonra babam durdu ve dedi ki "kızım sen manyak mısın?" ... öyleyim. evet. velhasıl işe girdim. en azından maddi bir birikimle giderim. çünkü bir kadın olarak * belli bir birikimin yoksa çok zor. tam ben belli bir birikim yapmaya başlayacağım.... çalıştığım ofis kapandı. işsiz kaldım. kadere gel. olmak istediğim şehirde de istihdam sıfır. iş yok. sanki tr'de çok iş imkanı varmış gibi orada hiç yok yani. ne yapabilirim düşündüm düşündüm durdum ve dedim ki "sen yüksek lisans yapmak istiyordun"... şu an ne mi yapıyorum? sırf ait hissettiğim yere kendi imkanlarımla daha rahat gidebilmek için ales ve yökdil çalışıyorum. o süre zarfında araştırma görevlisi olmak bazen ne kadar uzak görünse de bunun için ne gerekiyorsa vermeyi de göze aldım. ilk zamanlarda isyan etsem de, büyümüş olacağım ki, istediğin şeyi almanın basit olmadığını zor yoldan öğrendim. bunu yaşayarak öğrenmekten pişman değilim ama o psikolojik süreci rezalet bir şekilde geçirdiğimden de o şekilde bir bok olmayacağını, hayallerin durup beklemekle gerçekleşmeyeceğini acı bir yoldan da olsa öğrendim. özetle, imkanları biz yaratıyoruz. zor da olsa. bu yazıyı da umarım,,, lütfen,,,, birkaç ay sonra yüksek lisansı kazandığımı görüp duygulanarak okumak istediğim için yazıyorum. kendime not: umarım şu an istediğin yerde mutlusundur. ben seni her şekilde seviyorum..

insanın kendini keşfetme serüveni biraz da ait olduğu yer, kişi, topluluk, etkinlik artık ne olursa onu aramakla geçiyor zaten. dönem dönem ait olduğunu hissettiğin şeyler değişiyor yerine başka şeyler alıyor. bu dramatik bir şey değil aksine kişinin kendi benliğine yaklaşmasını sağlayan içsel bir yolculuk, varolmanın ışıltısı. durağanlıkta kendinle huzurluysan ait olduğun yer belki de orasıdır bilemem ama durağanlık beni hep sıkmıştır, değilsen de bunu keşfetmek için birinin iteklemesine gerek yok. dün ile bugünü birbirinden ayıracak ufacık da olsa bir şey bulmak lazım. körelmeyi değil büyümeyi seçince ait olduğun şeye ve kendine yaklaşıyorsun bence. gerçek aitlik hissi ise ölünce gerçekleşecek.

başka şehirde üniversite öğrencisi olmaktır. evden ayrılınca odanı kardeşe verirler geldiğinde koltukta yatarsın yurda gittiğinde ise sana ait olmayan bir yatakta. ne yurtta kalıcısın ne evde. ikisindeyken de alışmamaya gayret edersin çünkü bilirsin ki bir gün ayrılacaksın oradan.

bir süredir bir danışanımda yaşadığım sorunlardan bir tanesi. o kadar köksüz hissediyor ki ne yapacağımı bilemiyorum. çünkü aynı duyguları paylaşıyoruz ve ben ciddi anlamda çözümsüz kalıyorum.

son yıllarda yaşadığım can sıkıcı durumlardan.
ayağın yere değmiyormuş gibi hissettiriyor, rahatsız edici. geçer mi bilmiyorum, konunun sadece bulunduğun mekanla da alakası yok. bir şeyler değiştikçe varılan yer burası oluyor sanırım.