hiçbir yere ait olamamak

insan hiçbir şeye ya da yere ait olmaz bir süreliğine dahil olur sonra gider ve bunu ya ruhuyla yapar ya da bedeniyle....

kimbilir kimler ne yalanlar soyledi size veya neyinize on yargilar besleyip ardindan korkarak kactilar ve size bu hissi biraktilar.

neyse esegin hatiri yoksa sahibinin * hatiri vardir deyip susmak en iyisi.

olduğum hiçbir yerde değilmişim gibi geliyor.
olmadığım her yerde de varmışım gibi...

yine dayanamadım geldim..
evet tek istediğim şöyle bir community
dans ederken kendimden geçmek istiyorum

bu duyguya verilen ad monachopsistir.
bazı kişilere veya mekanlara karşı hepimiz belli bir dönem veya sürekli bu duyguyu hissetmişizdir.

nesne değiliz neticede. aksine yaşanmışlıklar ve hissedilenlerle, verdiğimiz değer ve yüklediğimiz anlamla beraber bütün bunların yaşandığı yer bize aittir. bu bilinç bizi kendimize karşıda özgür kılar.

şöyle ifade edecek olursam, yeryüzünde kendi bedenin de dahil olmak üzere hiçbir şey sana ait değil ve bu durumda senin de bi şeylere ait olman imkansız. şey diyosun mesela ondan başkasını sevemem, onun yerini kimse alamaz, benim de ondaki yerimi kimse alamaz, kimse benim gibi sevemez vs vs.. alırlar kardeşim alırlaaar öyle bi alırlar ki şaşar kalırsın. birilerine veya bi şeylere ait olmayı beklemek yerine kimseye ait olmamanın, özgürlüğün tadını çıkarın. emin olun bi şeylere ait olma hissi bazen iyi sonuçlar doğurmuyor.

bu hissin adı bile var, monachopsis. istersen dağ, bayır, yağmur, çamur demeden tüm dünyayı gez; aradığın aitliği bir türlü bulamazsın ve bu aitlik herkes için değişkendir. kimi uzun zamandır gelmesini beklediği bir mesajla, kimi girmeyi çok istediği bir işle, kimi ise sahip olmayı hedeflediği bir nesneyle aitlik bağı kurar ve bunun gerçekleşmeme durumu; insanın asıl ait olduğu yerden günbegün uzaklaşmasına sebep olur. insanın kendi merkezinden bu şekilde kopmaya başlaması, o dengesiz boşluk hissinin işine gelir ve kendini sizinle bir güzel doyurmaya başlar. siz ise; ne olduğunuz yerden, ne de yediğiniz yemekten bir şey anlamaya başlarsınız. iyi olan her şey sizden hep daha uzakta, hep daha başka bir yerdeymiş gibi gelir. kaybolmuş, kendini ve yerini arayan, aitliğe susamış kimseleri karşılamayı seven karanlıklar; kısa bir süreliğine gizlemiş olduğu aydınlığını sizlere gösterir. başta gözünüze güzel gelen bu ışık, sonrasında yerini körlüğe bırakır. burası da değilmiş, dersiniz; öğrenirsiniz. ve tutsak dilinizden şu sözler dökülür:
beni uğurla sabahlarından,
beni uğurla karanlığından,
beni uğurla yalan krallığından,
bu gece...

kendimize ait olduğumuzu anlamak için kaç boyundurluğun altına girmemiz gerek? belki de hiç, ama giriyoruz. işte bir tane daha...

bir sürü şey yazasım geldi. yazamadım. boğazıma bir şey oturdu durduk yere. ya hiç bir yere ait hissedemezsem, şimdiki gibi..

aidiyet yoksunluğu.

zamanında bir çok yere ve kişiye ait olduktan sonra hepsinin kaybedilmesiyle erişilen noktadır.

''benim her here gidesim var, hiç bir yere dönesim yok.'' demiş ağaçkakan. hiç bir yere ait olmamak esasen kendi içimizdeki ile barışmamaktan. kendimize varamadığımızda ötekilere varsak ne fark eder ? zaman, mekan değişse de gidebilecek olduğumuz yer en sonunda muazzam bir karadeniz manzarası değil içimizdir.

şu anki yaşadığım durum ne aileme ne de başka birine ait hissetmiyorum oysaki hayata tutunma çabasında güzel yol arkadaşı olurdu

insanlığın en temel duygularından biridir. aidiyet duygusunun zamanında içinde bulunduğun gruba karşı hissettiğin duygular ile başlamış olması muhtemel. beraber avlanır, beraber hayatta kalmaya çalışılırdı ve birbirlerine karşı duygusal bağlar hissedilirdi. günümüzde ise verdiğin emekle kimin cebini zengin ettiğini dahi bilmiyorsun. insan, ait olabileceği bir topluluk ve amaç istemekte ve bu en doğal hakkı. bazıları ise bu boşluğu, yuvarlak bir cisme ayağıyla tekme atan insan gruplarıyla, bazıları ise politika ile doldurmaya çalışmaktadır fakat elde edilen duygular geçici ve negatif yöndedir. bu sebepledir ki özellikle hollywood olmak üzere, aidiyet duygusu temalı filmler işler ve bunlar klişedir ama tutar da örneğin, yaşadığı köyünden ait olduğu bir hayatı bulmak için yolculuğa çıkanlar gibi. bir nevi filmler ile yetinmemiz istenir. gerçek hayata döndüğümüzde patronumuzdan, hafta içi bankaya işlerimizi halledebilmek için izin almamız gerekir. sonra da akşam eve gidince dün izlediğimiz filmi düşünerek hayal kurmakla yetiniriz.

kendini uzaylı gibi hissettiğin durumdur. bazen durup baktığında bu kadar insan neden nefes alıyor, ben niye buradayım? diye sorgulayıp asla cevabını bulamadığın sorularla cebelleşirsin. kendini ait hissetmediğin yerden aniden hiç bir açıklama yapmadan kalkıp gidesin gelir. kilometrelerce ıssız yerlerde yürüme isteği doğar. bazen kalkıp gidersin ve anlık da olsa dünyada sadece sen varmışsın gibi hissetmeyi başarabilirsin. bazen ise gidemezsin ve sadece tebessüm edersin. herkes dalgın ya da canı bir şeye sıkılmış diye düşünür. ama sen cam fanustaki kum zerresi gibi hissetmeye devam edersin. sıkıştırılmış ve hep aynı eksende döndürülmekten bıkmış. nereye gideceğini, nereye gittiğini bilmeyen amaçsız bir amaç için varolduğunu düşünen biri olursun. hiç bir yerde mutlu olmadığın gibi, bulunduğun yer de seni sürekli boğar. kendini bir odaya sığdıramadığın gibi sığamazsın koca şehire ve sığdıramazsın yüreğini yaşadığın ömüre.

yerimi buldum galiba.

nowhere man olmaktır.

cinsiyetçi bi entry kardeş kusura bakma.

nedeni dissosiyatif füg değilse endişeye mahal olmayan durumdur. gerçi, olsa da olmayabilir bilemedim.

“hiçbir yere ait olmayanları iyi tanırım. her yere aitmiş gibi davranırlar.”
- kinyas ve kayra