hiçbir yere ait olamamak

oho tam depresif kadın düşürmelik başlık.

acaba hiç charles baudelaire alıntılayan olmuş mudur?demek istediğim, ve ben her nerede değilsem orada mutlu olacakmışım gibi gelir dizesini yazmışlar mıdır?

o benim. dayatılan ve dayatılmaya çalışılana bir şekilde itiraz edip kendi alanını yaratma güdüsü eksi yönleri de haylice fazla hatta çoğu insan bu durumla başa çıkamayadabilir ancak ben kendimce içinden beni ayakta tutacak olan olumlu yaptırımlarını buldum aldım koydum heybeme ilerliyorum. iyi geliyor.

psikolojik uyum sorunlarının yanı sıra çok sık şehir, ülke değiştiren, seyahat eden insanlarda da sık görülür. bazı psikoterapistler bağlanma korkusuna yorar.

- gözünü kapatsan ait olduğun yere basabilir misin çıplak ayaklarınla?
+hangi yer / hangi zaman?
-cevabı vermiyor, sorumu bana yöneltiyorsun?

peki; oldu ya hiç gelmedim buraya, ya da hep buradaydım aslında. kime / neye göre ayıracağız bunu, hangisine hangi koşullarda hayıflanacağız?

buralı değilim ki?
buraları sevmedim ki?

buraları sevecek birşeyler yaptın mı peki?

yaptım tabi, bir sürü hem de. bir o kadarı da kursağımda kaldı, bir o kadarı da sadece düşünce safhasında ezildi gitti başka kimliklerin altında.

bunda suçlu kim peki?

bilmiyorum diyecek kadar bencilim, hissettiğim sadece acı, koyu katmanlı, günden güne artan bir acı.

nereye gidersen git, kaçışın yok ki? o manolyalı, hanımelili, yaseminli bahçeler, o denizinin kokusu bile kurtaramayacak seni ömrünün sonuna kadar.

biliyorum, ağır gelen de bu aslında.

neyse, çayını tazeliyorum sen de bi sigara yak bana, bitmez bu hisler ölmeden.

ölünce biter mi?

iki şeker di mi?

bir süredir hissettiğim duygu.
bir karar aşamasındayım,hayr ola...

yatağım ve yorganımın içi dışında...

içinde bir şeyleri eksik hisseden bazı duygu düşünce ve davranışarı tamamlayamamış kişi.
ama bazı insanlarda ise kendinden bağımsız ilerleyen bir olaydır bu.

toprağın altına girince geçer. mis gibi. (bkz: benim sadık yârim kara topraktır)

tatsız bir durum. benim açımdan büyüdüğüm şartlarla alakalı. babamın işi vesilesiyle (bkz: memur çocuğu olmak) farklı yerlerde yaşama imkanımız oldu. bu bir açıdan şans ama öbür yandan nasıl olsa gideceğim hissiyle bulunduğunuz yeri, oradaki insanları sevmeye bile korkuyorsunuz. bir yere temelli yerleşince de içiniz sıkılıyor, farklı yerlere gidesiniz geliyor. bu ne şekilde değişir bilmiyorum ama aidiyet duygusu insanı güçlendiriyor bana kalırsa.

y kuşağı sorunsalidir. biz y kuşağı temsilcileri istemediklerimizi çok iyi biliriz ama ne istediğimizi hala bilmeyiz.

genelde tanımadığım bir şehrin sokaklarında gezerken yaşadığım ve çok sevdiğim his. pandemi yasakları tamamen geçsin, özledim.

sürekli bir yerlere gitmek istersin
sonra gidersin
sonra gittiğin yerden de gitmek istersin
yaman çelişkili bir döngüdür
gitmek istenilen yer tam anlamıyla bulunamamıştır.

aceleciliğimizin verdiği boşlukların sonucudur ya da tahlihsizliğin. yarım kalmışlık hissinin tatmin arayışıdır aidiyet. bir yere ait hissedilmez. çocukluğu bile her fırsatta terk edip büyük olmak ister insan. çok matrak bir şeymiş gibi gelir. sonra çocukluğunu özler durursun. yaşayabildiğinin kırıntılı yanlarına dek özlem duyar geçmişe bakmaktan boynu ağırır insanın. ara güler’in bir sözü var.

“memleket ne doğduğun, ne doyduğun yer, memleket çocukluğunun geçtiği yer...”dir diye. böyle bir şey işte.

özlemi geçmiş olanın aitliği tatmin olmaz. her yerde eğrelti durur. gözünün aradığı gönlünün istediği olmayınca diline bir “ait değilim buraya” pelesenk olur. bu aşkta da böyledir.

"bonnnn boşşşs bir hayatta kaybedenlerin şampiyonu insan" dedigimizdir.

ayaklarımın hiçbir yerde ısınamaması misali.

uzaylıların da dünyamızda yaşamış olduğu durumdur. binlerce yıl önce dünyamıza gelmişler, bakmışlar dünya halkıyla kaynaşamıyorlar, buraya ait olmadıklarını hissedince de çekip gitmişler.

her şey mutlaka bir yere aittir. sadece herkes farklı zamanda bulur yerini bazılarıysa malesef bulamaz. mesela evizine aldığınız bir eşya gibi benimki minik pandalı bir saksı birçok yer denedim içime sinmedi şuan masamın üstünde duruyor ama geçici bir yer onun için hala daha yeri belli değil. bir gün işte burda tam oldu diyeceğim bir yeri olacak. bizler için de böyle umarım herkesin işte tam olarak buraya aidim dediği bir yer olur .

kulaklığıma aidim.
en sevdiğim elbiseme aidim.
sakince yürüdüğüm parka aidim.
en çok da kendime aidim.

kalbinde gurbeti yaşayan kişilerin ortak özelliğidir.

hiçbir yere ait olmadığım gibi ait olmak da istemiyorum. bir bakıma özgürlüktür bu.