ilkokuldan akılda kalanlar

sürekli dövülürdüm.
1. sınıfta dudağımı patlatmıştı bi çocuk, 2. sınıfta birini sevmiştim kolumu ısırmıştı. 3. sınıfta birisi parmağımı kırıyordu neredeyse; üstüne bacağıyla bastırdı birkaç gün ölüyordum acıdan hâlâ hafif yamuk..

amasyalı bir arkadaşım vardı. birinci sınıfta faber castelin metal kaplı 12 li kuru boyasını kullanmaya başlamıştı ilkokulun son senesine kadar aynı kalemleri kullandı, o kalemler miniminnacık kalmıştı ama yine de kullanmaya devam ediyordu. bunu arada hatırlayıp şaşırırım. ailesi de kötü bir durumda değildi hani. pintilikten mi boya kalemi almıyorlardı yoksa kız kalemlerle bağ mı kurmuştu o zamandır anlayamam.

sünnet olduktan sonra gittiğim ilk gün. bütün sınıf biliyor ne olduğunu ve sınıfın yarısı kız... ne travmalar atlatmışız.

mevsimler panosu. aklıma ilk bu geliyor nedense.

yoklamadaki numaram olan 119,tebeşir kokusu, silgimin sürekli kaybolması, dayakçı matematik öğretmenim.

ben ilkokulda ödev kontrolcüsüydüm ve çok katıydım. ödevinin yarısını yapanlara bile eksi koyardım. ama kendim ödevlerimi tam yapmazdım yarım yamalak yapardım bazen hiç yapmazdım ama artı koyardım çünkü hoca bana çok güvenirdi. sonra bir gün okulda ödev kontrolü oldu yine hoca çıkar bu seferde ben seninkileri kontrol edeyim dedi. bende o gün ödevi yine yarım yamalak yapmıştım. kitaptan bir paragraf yazılcaktı. hoca bir baktı herkeste bir sayfa ya da daha fazla ama benim paragraf yarım sayfa bile yok atlaya atlaya yazmıştım. sonra bana bir tokat yapıştırtı hoca. o kadar utanmıştım ki yaptığımdan. hemde hoca beni çok sevip güvenirdi o yüzden de çok pişman olmuştum. sonra tabii hoca beni affetti yeniden ödev kontrolcüsü oldum falan. bir kaç sene sonra da annem yanlışlıkla ağzından kaçırmıştı anılardan bahsediyorken beni hocama annem ispiyonlamış kızım herkesi kontrol ediyor ama kendisi ödevleri sarsaklıyor sende onu kontrol et diye. yani sırtımdan bıçaklandım. ama iyiki bıçaklanmışım bana iyi bir ders oldu.

1 tl ye simit ve meyve suyu alıyordum.

pelin ve gülten adında iki güzel kız. ben ikisine de aşıktım. şimdi evli barklı insanlardır.selam olsun.

bahçede bir çocukla kavgaya tutuştuk.
çocuk bir şekilde yerlerde yuvarlandı. ben de tam olarak ne oldu bilmiyorum. sanırım ilahi bir güç dayak yememi engelledi.

neyse efem sınıfıma geçtim uslu uslu sıramda oturuyorum. kapıda bir hareketlilik. biz 4. sınıfız kapıda ortaokuldan 3 abi bunlar 'ne yapıyor? bu ses ne?' demeye kalmadı az aralandılar ve bizim yere kapaklanan sarı bebe göründü. salya sümük nasıl bir ağlama. kapıdan girdi ve beni işaret etti. yaşıtlarımın çeyreği kıvamındayım arkadaş zaten. ben içimden bari sadece biri dövse diye geçirip gözlerimi kapatmışken. arka sıramdaki canım orhan'a pata küte daldılar. çocukta nasıl efendi nasıl kibar bir bilseniz. sineği incitmez. uzun boylu, sarışın bir çocuktu bu orhan.

neyse işte bir hareketlilik oldu hesap soramadan kaçtı gittiler. olay açığa çıkamadı. bir daha sınıfa ne gelen ne giden oldu. sarı bebe ya çekindi 'şu kızdan dayak yedim' demeye ki ben hakikaten bir şey yapmadım ya da söyledi 'len sünepe kızdan mı dayak yedin?' deyip kafasına şaplağı attılar.

şimdi geleceğim nokta canım orhan sana hiç diyemedim o dayağı benim yüzümden yedin diye. yani arkadaşım vallahi beni sağlam kurtardın bak. sana teşekkür ederim yani biraz geç oldu ama kusura bakmayı ver. bugün bulsam seni itiraf ederim ama o zaman acayip korkmuştum. bir iki gün okula gitmemiştim o derece.

bu da böyle bir anı. orhan buradaysan ses ver gözüm.

okul numaram ve sınıf öğretmenim.

308 güven ilkokulu yenimahalle ankara

okul numaram, öğretmenlerimin adı ve okulun bahçesine sınıfça diktiğimiz minik çam ağacımız.*

okuma bayramı'nda okuyacağım şiiri herkesin önünde unutuşum, o an arkamı döndüğümde arkadaşımın annesinin bittin sen hareketiyle bana kafa sallayışı, mikrofonu o uzun kel müdür yardımcısına verir vermez anneme koşup sarılışım, herkesin buna rağmen beni alkışlayışı, annemle bir köşede şiiri hatırlamam için dualar edisimiz, sonra benim hatırlamam ve tekrar sahneye çıkıp eksiksizce okumam..

reyhan diye bir kız vardı çok güzeldi şuan napıyor acaba.

ilkokulu hiç sevmezdim. öğretmenimizin tayini çıktı diye ağlamaktan helak olmuş bir düzüne kızı ve vedalaşmak için okula gelmemesine kızan minnos beni unutamam.

sınıftaki arkadaşlara hoca yokken ders anlatıyordum. öğretmenlik kariyerime başladığımı o yıllarda öngörememişim.

toplu beslenme vardi bizim zamanimizda liseliler pek bilmez. neyse toplu beslenmenin aylik listesi olurdu, lahmacun yazilan gunler cok mutlu olurdum. bi de yumurtali patates salatasi yapip getirenler olurdu cok mutsuz olurdum. lakin o zamanki cocuk akli iste nerden bilsin kimin durumu nedir ne degildir.

8inci sınıftayım kardeşim o zaman 1.sınıfa başladı. bir gün dersteyken kapı çaldı bir baktım hocayla kardeşim. bu akıllı 5 kuruş mu 10 kuruş mu ne yutmuş nasıl yuttuysa artık. esma dedi kardeşini al götür hastaneye falan gidin. bir yandan yutkunmaya çalışıyor korkmuş da biraz. çantayı falan topladım aldım eve götürdüm. eve geçip dinlenince hiçbir şeyi kalmadı serserinin.

annem iki ekmeğe çikolata sürer birbirine kapak yapar öyle koyardı çantama.önümde de mustafa diye, sürekli lacivert hırka giyen, bir çocuk vardı.istisnasiz her gün ben ekmeğimi ayırdığımda arkasını döner o dirsegini ekmeğime yapıştırdı.
ah küçük!

kutu kola ustunde ziplayip ezdikten sonra koseleri sivri metal kutuyla ayak ici goller atmak, o zamanlarda boy uzundu ama kafaya cikmak got ister tabii.