ilkokuldan akılda kalanlar

tahtaya yazdığım fiş. haydi gle gle git. üüü ler nerde acaba?

öyle deyince duvarda duran mevsimler panosu aklıma geldi şimdi.

aydoğan diye manyak bir beden eğitimi hocamız vardı. herif tam bir saykoydu, beden eğitimi hocasından çok komando tugay komutanı gibi hareket ederdi. bir gün yoğun efordan arkadaşın biri düşüp bayılmıştı ama bu sayko hiçbir şey olmamış gibi bizi koşturmaya devam etmişti. çocukluğumun travmalarındandır aydoğan.

çok gülünce altıma sıçıyodum bazen.

ilkokul, 2 şehirde ve 4 ayrı okulda okununca akılda aşırı fazla şey kalıyordur. *

en iyisi, ilkokul 1-2'yi okuduğum aydın - yedieylül ilkokulu'ndaki zeki isimli öğretmenimdi. gelmiş geçmiş en iyi öğretmenimdir.

en kötüsü, ilkokul 5'te, sınıfta iki ön dişimi de kırmıştım. *

ilkokul dördüncü sınıf. sınıfın popüler çocuğuna aşığım. yakın bi kız arkadaşım da onun arkadaşına aşık. çocukluk bu ya gel söyleyelim sevdiğimizi dedik, çıktık teneffüse ikisini çağırdık kuytu köşeye. öğretmenler zili çalıyo, o esnada dördümüz kenarda bekliyoruz. arkadaşım dediki desdemona seni seviyor ben de dedim bu da seni seviyor. ortaokul bitene kadar birbirlerine bacanak diyerek dalga geçtiler bizimle. sonra çok yakın arkadaş olduk tabi. çocukluk güzel şey vesselam.

öğretmen şiddeti

oturulan sıranın masa örtüsünü iki çocuktan birinin annesi dikerdi.

beslenme çantasının
içindeki o güzel
o çiçekli böcekli örtü

mevsimler tablosu

ruhsal sıkıntılı olduğunu düşündüğüm öğretmenim,
öğrenci kolları,
yerli malı haftası,
nazar boncuklu kırmızı kurdele,
beslenme çantası,
etek açmaca,
piknikler,
siyah önlük-beyaz yaka.

ikokul numaram 481.
ağğ mükemmel bir hafızam var be.

game watch.

yaaa nerede öyle pc ler, hatta amiga'lar (o ne lan diyenleri gözlerinden öper, bilen ak saçlı arkadaşlara selam ederim).

düz ilkokula gidiyorum, dil mil yok o zaman. telaffuzuna aklımız ermez geomaç gibisinden bi şeyler derdik adına. çok büyük eğlenceydi ama, şimdikilerin elinden düşürmediği cep telefonu gibi düşünün, sürekli oyun oynardık, ama tek oyun. her geomaçta tek oyun olurdu zira... e pahalı meret kaç tane alınabilir, herkes kendi geomaçının oyununda üstat olur, arkadaşlarla dönemsel değiş tokuşlar yapılarak farklı oyunların tadına bakılırdı.

bir de deli gibi top oynamak isterdik ama top getirmek yasak olduğundan kutu kolanın kutusunu ezer (içtikten sonra tabi mk) onu top olarak kullanırdık. nice ayakkabılar parçalandı o uğurda, bir de bacaklar... zira o kutuya gerçek top muamelesi yapıp ayı gibi abanan sınıf arkadaşlarımız vardı. o kutu da azıcık yerden yükselmeye görsün...

daha yazarım da ütü yapmayım, çocukluk anıları işte...

ders işlemeyi sevmezdim. ta ki çalışkan olmaya karar verene kadar.

sınıfta, neden buradayım sorusunu kendime sormaya cesaret edemezdim. öğretmenimiz her an soru sormaya meyilliydi. inşallah sormaz duaları hep benimle oldu. tetikte beklerdim. ama savunacak tarafım yoktu. genelde tembel öğrenciydim. üni den ayrılınca bende bir rahatlama oldu. özgürlük duygusu kendini gösterdi.

abaküs,plastik fasülye,renkli çubuklar,kokulu silgi,fiş dosyası,güzel yazı defteri,hece kitabı,cin ali kitapları,kuru boyalar,suluk,beslenme çantası,mavi önlük,beyaz desenli yakalık ve kızların mavi elbise önlük altına kot pantolon modası gibi şeyleri hatırlamamız için açılmış başlıktır.

şehirlere bombalar patlardı her gece, biz durmadan sıra dayağı yerdik.

(bkz: ahmet kaya.)

okul kantinini soymamız

öğretmenimin down sendromlu güzeller güzeli melek kızı. *

scooby doo'lu kakao kremalı bisküvi. oyş.

bana anne sıcaklığını hissettiren bir ingilizce öğretmenim vardı. hâlâ da ara sıra anımsarım kendisini. ilkokul zamanlarımdan aklımda kalan en güzel şey o.