intihar

çok kere kıyısına kadar gelip yapmadığım, yapamadığım eylemdir. bazen korktum, bazen bahaneler uydurdum yaşamak için, sevdiklerim üzülür diye kendimi avuttum.

bazen insana sımsıcak gülümsüyor.

ben malım diyemeyenin gerceklestirdigi sadece sanslilarin kurtulup akillandigi yontem.

tamam herkesin aciyi, derdi, kederi algilama bicimi farkli ama bu kadarda mal ve korkak olunmaz.


kimyaniz vs vs bozuksa s. gidin tedavi olun.

bunu yapmama gerek kalmadan bir an önce hastalığa falan yakalanıp ölmek istiyorum

insan değişmez derler, yalan. hayat herkesi değiştirir, değişmeyeni eler. değişmek zorundasınız çünkü bi sonraki nesle iyi döller bırakmanız gerekiyor.

hayatın sırrı yaşamın anlamı falan yok abicim, bitti o işler. hepsi mitoloji. varlığının sebebini bilmiyoruz, yokluğun da planete koymicak. tabiatana en kötü oğluna diyor ki işin yoksa s*ktrip gidebilirsin. hatta mümkünse çocuk yapmadan git diyor çünkü değişmeden ölmeyi seçmiş birisin, genlerini bana bırakma, iyi genleri olanlar üresin sen tamamen yokol. doğa, eşeyli üreyen herkese uyguluyor bunu. (bkz: doğal seçilim) üremek için dans eden maymunlar, meyve veren çiçekler hayatta kaldı.
insanı ise bu sistemde değerli kılan şeyi, düşündüğünü düşünebilme yetisini kullanmak istemeyen gidebilir. zaten sekiz milyarız. çok fazla. zaten birilerini dışlamaya yer arıyoruz, düşeni hemen yiyoruz, intihar edene de üç gün acıyıp unutuyoruz. canlılık tarihinde yer edinememiş olmak çok normal. sadece bu gezegende bile 1,5 milyar yıldır yaşam durmadan var. ömrün bu sayıyı saymaya bile yetmez.
intihar edenin elbette yeterince sebebi vardır. gideni anlıyorum, hak vermiyorum.

üç beş tane ergen bu başlığın altında duygu mastürbatörlüğüne soyunuyor. onlara şunu söylemek isterim: yapmayın, vebal altında kalırsınız. intihar güzellemeyin.

en kötü şekli yavaş yavaş yapılandır. yaşayarak

sakat bi konu ya, ben bi anımı paylaşayım, belki birilerini güldürür:

ortaokul veya lisedeyken, din kültürü hocası haram ve günahlar listesi yazmıştı tahtaya. maddelerden biri de "cana kıyma" idi. bizim zeki bi arkadaş da "c" harfinin sağına l çizip onu "dana kıyma" yapmıştı. teneffüs dönüşü hocaya pişkin gibi, "hocam dana kıyma neden günah?" diye sorduk. hoca da ne saçmalıyosunuz falan dedi. tahtayı gösterdik. hoca da bakıyor kendi yazısı. nasıl böyle yazmışım ben bunu diye kendine kızmıştı hahah.

sosyolog emile durkheim tarafindan yazilan kitap yazar bu kitapta bireyi intihara surukleyen toplumdur tezini kullanir ve gayet de basarilidir ayrica ozellikle okunmasi gereken kitaplardandir .

intihar artık bir şey göremeyince düşünülür ve başlanılır. oysa ki gözümüz var neden göremiyoruz ki diyebilirsiniz. insan öyle değil işte. insan asla tek başına hayatını sürdürmesi için yaratılmadı. insan artık kendini göremediğinde kendini görmek için yeni, parlak ve berrak bir ayna kullanmalı. işte o ayna diğer insanlar. kendimizi -bir yönüyle- en iyi bu aynalardan görürüz. çünkü bazen gözümüz öyle kararır ki bize sadece hiç tanımadığımız bir insanın bizde bulduklarını bize yansıtması ile şevke geliriz, aydınlanma yaşarız.

gövde gösterisi mi yapıyorsunuz hayırdır? intihar etmeniz kimin umurunda?

t: kendi kendini öldürmek.

en büyük nedeni ak parti'nin ülkeyi batırmasıdır. evet.

2 seneden uzun bir süredir zaman zaman aklımı kurcalayan konu. fakat şu son zamanlarda olduğu kadar hiç tavan yapmamıştı bu düşünce. intihar etme motivasyonum pik yaptı. mantıksal bir çerçevede oturup düşününce intihar her anlamda daha kârlı ve mantıklı gözüküyor. peki o zaman bu vakte kadar neden intihar etmedim, neyi bekliyorum? işte onu ben de bilmiyorum. sorunlarım çözülebilecek şeyler değil, bir nevi güneşin doğudan doğması gibi. bu asla değişmeyecek, öyle ise neyi bekliyorum?
sanıyorum korkuyorum, ve ailemi düşünüyorum.
cesur bir insan değilim, hiç olmadım. ve böyle bir şeye kalkışacak cesareti bulamıyorum sanırım. çünkü esasında ölmek istemiyorum fakat yürümekte olduğum yolun sonunda ölümden başka beni bekleyen bir kader de yok. ve tabi bir de ailem, onlar kötü insanlar değiller ve evlat acısı çekmeyi hak etmiyorlar. bu yapacağım şey onların da hayatını mahvedecek biliyorum, sırf bu yüzden ölümüme kaza süsü vermeyi bile düşündüm. dedim acaba gidip tinercilere bulaşsam da beni bıçaklayıp bir kenara mı atsalar? çünkü böyle bir ölüme ailem ecel diyecek ve daha kolay kabullenecek, fakat intihar edersem kendilerini bundan sorumlu tutacaklar biliyorum.
hayatım boyunca övünç duyduğum bir ailem vardı ama artık onları istemiyorum, ne olurdu umarsızca düşünmeden bırakıp gidebileceğim rezil bir ailem olsa?
bu dünyaya tahammül edemiyorum, dayanamıyorum karanlığına. zifiri bir karanlıktaki titrek bir mum ateşi gibi hissediyorum kendimi, ufak bir esintide sönecek. artık beni her halimle yargılamadan sevecek tanrıya kavuşmak istiyorum. artık bu dünyanın gri yağmur perdesi kalksın, göreyim ak kıyıları ve ötesini, hızla doğan güneşin altındaki uzak yeşil diyarı.

sağlıklı bir insanın yaşadığı sorunlara karşı tepki verebilecek olan karar mekanizmasının dayanamaması yüzünden farklı bir çıkış yolu aramasıdır. sadece insanlarda görülebilen bir olaydır. böyle bir insanın farklı kurumlar tarafından tedavi edilmesi gereklidir. intihar düşüncesi sağlıklı bir düşünce değildir.

gaz yağını döküp, eski püskü koltukta, tamda bu hiç unutmayacağım; belleğimde yerden bu yapıt/esercik gibi, -böylece ansızın biçare harlayıp, kremasyona uğrarcasına izale olmak istiyorum!
'self combustion' by david demaret

yapmam gereken çıkış biletim. evdekinin cayır cayır yanması hiçbir şey ihtiva etmiyor. hiçbir şekilde bulamayacağım huzuru - huzursuzlukla katmerliyor. dolayısıyla, aile denen yapı hiçbir uzam-zamanda da var olmadı. korkunç derecede abartıla-gelen dünyadaki kimseleri ilgilendirmeyecek, sadece ölenin beynine amade ölüme yürüme cesareti en mühimidir. lüzumsuz dünya atığı konuları hor görür. öyle beden tahkirleştirerek hiçbir şeye yaramayan oyunlara dahil olmamak demektir.

yanarak ve infilak olarak pütrefaksiyon uğramak. en kahır-edici çekilmez hayatların tek çözümüdür!

tek üzüntüm pdfler, arşivim ve eskiz-karalamalarıma olurdu. ve son kertede yanılsamanın biriciği yazgım hep bu yönde: kendimi asıp, teleme başvurmak. boyun kırıldığında bir düzenekle ateşi fitilleyecek ve topyekun evi imha etmeye yarayacak ateş kıvılcımı ancak paklar. bu lanet ötesi etnik döküntüye ve demografik leşleşmişlerin cehennemine, yani çevresel hiçliğin arasında atomize olarak sönüp bitmek. külde bırakmamak daha yeğ olurdu! ne söz var ne yanacak kağıt.
kaim yol evini yakıp, arabasını uçuruma süren adam bunu bu coğrafyanın bir köşesinde eyleme döktüyse, yegane nihilist odur! ne tesadüf ki; evin karşısındaki itfaye daha köşeği dönemeden, o meşum kandil ateşi gibi veya saman ateşi gibi korluk körüklenir. dünya içine hiç düşmemiş gibi, -gömüt dahi olmamaya!

sonsuz cehennem korkusuyla intihar etmedim, öğrendin ki sonsuz değilmiş cezası, masum bir cana kıymak her insanı öldürmek gibi derler, o hesap bir günahı var ki onun bedeli de ufak bir ceza değildir...

intihar geçici bir düşüncedir, genelde yalnızlık, anlaşılamama yada nadiren dayanamama durumlarında ortaya çıkar. ancak aklınızdan çıkarın çünkü kış gelmeden çiçeklerin açtığı ilk bahara giriş yapamazsınız.

ruhun ölümünü bedenin ölümüyle taçlandırmak.

intizar olarak okudum. zaten aynı şey. şu şarkıyı yazan kimse helal olsun gerçekten.
bu kadar aşık olunmaz bu bir intihar.
hikayesini buldum okuyacağım. (şiirmiş bu evet)

o zaman serbest çağırışım!
(bkz: intizar)

alternatif herhangi bir çözümü olmayan eylem. kişinin kurgusundan çıkma hayat bulma tutkusuyla gerçekleşirken kişinin can kaybı yaşaması muhtemel bir durum.
eğilim gösteren kimselere yatıştırıcı niteliğinde verilen tavsiye ise, ölüm ve sonrasının alternatifi pek bilinmiyor, yaşamın ise sonsuz olasılıkları arasında bir takım şeylere takılı kalmamalısın şeklinde örnerklendirilebilir

umutsuzlukla cesaretin birleştiği nokta..