intihar

cok acik 1 sey soylicem kimse kusura bakmasin,

intihar edip de intihar etmek icin cok buyuk sebebi olmayan herkesle dalga geciyorum.

lincleyen linclesin, ben mesela mehmet piskin izlerken aklimdan 50 tane espri uretiyorum. elalem tovbe de tovbe de lann falan diyolar.

adam pek 1 problemim yok falan filan diyor intihar ediyor. hani boyle cok buyuk olaylari olsa gulmem ama yani pek 1 olayin yok, bunalmissin intihar etmissin.

dalga gecerim, benim icin hic oyle dramatiklestirecek 1 hadise yok ortada. zaten geri donmeyecek adamin nesine agliyim yani. tanimam etmem zaten.

alaman sosyolog durkheim'ın çalışması. özet olarak bu çalışmasında durkheim; "intihar etmezsiniz, intihar ettirilirsiniz" sonucuna varmıştır.

çok hoş anılara sahip olmadığım başlık. iki arkadaşımı bu eşikten kurtarmış olmak...
o kadar kötüydü ki. biri istanbul'da yaşıyordu. sabaha kadar wp den nasıl ikna ettim hatırlamıyorum bile. ruh hastası bir de fotoğraf atmıştı kayalıklardan "derdimi çok çektin, hakkını helal et, benim varsa helal olsun" tarzında bi mesaj atmıştı.
sabah 5 falandı galiba eve gittiğinde.
ilk ve son olur demiştim herhalde ama bir diğeri çok daha fenaydı tabi. en son uçurumun kenarındaydı elini tutup çektiğimde.
asla unutmayacağım en uzun iki gecelerdendii

sisifos'ta intihar etmek için iyi bir sebebi olmaya vurgu vardır. oysa dikkatli baktığında o sebep yaşamak için de iyi bir sebeptir.
hayat bir ömür.
zaman da akıp geçiyor.
zaman akıp geçecek işte yine.. izin ver. neye için paramparçaysa sırf onun çözümü için hayatta kal. neden diye sorma artık.. nasıl diye sor. nasıl bir çözüm bulabilirim de ve gör..

ve #661320

son olarak intihar fikri, düşünmek, söze dökmek, planlamak ciddi bir meseledir. mutlaka bir doktora görünün.

yaşamak için çok fazla sebebi olmayabilir insanın ama dünyanın zaten bu sebeple kurulduğuna inanıyorum. arayış dediğimiz şey işte tam olarak bu. yaşama sebebi, hayatın anlamı. ömrümüz boyunca birçok seçenekle karşılaşıyoruz, bazen buluyoruz bazen bulduğumuzu sanıyoruz bazende tam buldum dediğimiz yerde kayboluyoruz. o yüzden bir limanı olmalı insanın dalgalarla savaşırken vardığı günü hayal ettiği. bir limanı olmalı, somut değil bir hayal dahi olsa bir umuttan ibarette olsa olmalı.

bizler ipi kopan uçurtmalar değiliz iki üzülüp sonra iki parça kağıt, iki çıta birkaç metre iple yeniden yapılamayız. evet bazen rüzgarla savrulabiliriz, dallara takılabiliriz belki kırılabiliriz ve bir daha hiç uçamayacak gibi hissedebiliriz ama öyle kıytırık bir ip değil bizim ki. onlarca ip var bağlı olduğumuz. biri kopsa belki bir sarsılabiliriz ama diğeri mutlaka tutar . bu inanç olur, aile olur, bir kedi olur her sabah sana isminle hitap edip selam veren esnaf olur kimi zaman ama illa ki olur. mesele bunları görmekte, kendini bulmakta. bundan sebep ellerinde makasla ipini kesmeyi bekleyen insanlar olabilir ama makasta değil uçtuğumuz gökyüzünde olmalı gözlerimiz. sonrası kolay.

18 yaşındayken ıslak saçla dondurma yiyerek ceryanda kalmak suretiyle intihar etmeyi deneyip de başarılı olmadığım eylem.
edit: aaa vantilatörü unuttum. pardon.

gidilecek yerin daha beter olma ihtimali düşünülüp ertelenebilen eylem.

nefret ( ceza ve dr. fuchs) rap grubunun 1999'da yeraltı operasyonu adlı toplama albümde seslendirdiği şarkı.
(sample olarak barış manço 'nun " ne ola yar ola " şarkısı kullanılmıştır.)

cozum degildir. yapmayin, yaptirmayin.

zaman zaman aklımı esir alan fiil.

insan intihar edince kurtulacağını sanıyor ama aslında çok yanılıyor

var olduğumdan beri peşimi bırakmayan bir seçenek. sadece öyle çok köşeye sıkıştığımda değil. zaman zaman çok huzurluyken bile her şeyin anlamsız olduğu hissine kapılıp bu seçenek üzerine düşünürüm. bir bu seçeneğin cazibesine yenik düşmekten korkuyorum açıkçası.

(bkz: doğal seçilim)

doğol söçölöm.

elbette intihar güzellemesi yapacak değilim ama intihar eden bir insanın aslında arka planda bir katili vardır, bu bir kişi olabilir ya da sadece toplumun ta kendisidir. ne kadar güzel bir hayat yaşasa da bazı insanlar da genetik olarak depresyona ve bu tür psikolojik hastalıklara eğimlidir ve bir takım olaylar intiharı tetikleyebilir. intihar eden insan suçlanacak taraf değildir, haksız da değildir. eğer arzulanan kadar yolunda gitmiyorsa yaşam o kadar da kutsal bir hak da değildir.
yine de bakın etrafınıza, en çaresiz anlarda bile tutunacak bir dal arayın. intihar belki düpedüz oyunu kaybetmek değil kısa yoldan oyundan çıkmaktır ama asla zafer de değildir. her şeye rağmen zaferi zorlayın

dogal sicilim. evet sicilimde intihar yaziyor dogustan beri.

çoğu psikoloğun ve psikiyatristin engelleme de başarı gösteremediği depresyon belirtisidir.

bazen çaresiz bir vazgeçiş, bazen cesur bir terk ediş..

biliyorum burada aramızda görülmüyorsunuz
bu video sizin için.
kendinizi ifşa etmeden sessiz sakin alın bu videoyu izleyin.
ve sonra videoyu boşluğa çöpe atıp devam edin.

yaşamına son vererek onu üzen insanları cezalandırmanın kişisel bir yorumu. *
"ben bunları hak edecek insan mıydım?" evresinden "annem üzülür" evresine geçişin son hali.
çaresizlik, sessiz çırpınışlar ve çığlıklar. seni sevdiğini söyleyen her ağzın aslında seni hiç anlamamasının yol açtığı çöküş.
umutsuzluğun bıçak olup kemiğe değil ruha dayandığı son nokta.
"insanın önce ruhu ölür, sonra bedeni" sözündeki sırası gelmiş kıyım.
sevdiğiniz biri varsa yakınınızda, intihar öncesi sürecini gözlemlemeniz için üç beş tavsiye* verebilirim.
çoğunlukla intihar eden insanların son zamanlarda çok neşeli olduğunun gözlemlediği söylenir. hatta yakınları "bunu yapacak insan değildi" derler.
ama bu davranışlar intihara kesin karar vermiş kişilerde artık bir karar vermenin getirdiği rahatlamayla meydana gelen davranışlardır.
onun yerine intihara meylettiğinden şüpheleniyorsanız normalde severek yaptığı şeylere karşı olan davranışlarına bakabilirsiniz.
bir isteksizlik, bir geri çekiliş görürsünüz. bu aslında intiharı hala düşünme evresidir.

neden burdayım, ben de o evredeyim. çaresizlik içindeyim, çırpınış içindeyim, çığlıklar içindeyim, kimsenin göremediği bir yerdeyim, birilerinin görmesini istediğim bir yerdeyim. bu evreye geldiğimi söylediğim halde kimsenin umursamadığı o yerdeyim. açık açık dile getirdiğim halde kimsenin benden beklemediği o yerdeyim. bir sessizlikteyim, bir karanlıktayım, bir şüphedeyim. kalabalıklar içinde bir yalnızlıktayım. öylesine yaşamaktayım. azraille her gece anlaşmaktayım. hiç bir şey yapmamaktayım. yıllarca beklediğim çiçeklerin "acaba mezarıma getirirler mi?" düşüncesindeyim. getirseler bile hangi çiçeği sevdiğimi bilemeyeceklerinin farkında oluşundayım. gülüşlerimin sahte oluşunun anlaşılmamasındayım. ekonomik bir buhran değil bu, içsel bir buhran. varoluşsal bir sancı asla değil, kafamda sıkışmışlık. hislerimde boğulmuşluk. sıçayım hassas kalplerin dünyadaki cehennemine.