karanlıktan korkmak

çocukken çok korkardım ama hiçbir zaman bunu göstermedim de itiraf etmedim de kimseye. büyüdükçe geçti o derin korku hissi ve geriye kalan tek şey insanların "o hiç korkmazdı, çocukken de korkmadı. büyüdü hâlâ korkmuyor" demesi.

çocuk iken çok korkardım,gerçi şimdi de biraz korkuyorum. ama karanlıktan korkmak gayet normal bir durum bence. çünkü zifiri karanlık bir ortamda, insan yarım yamalak görür ve gördüğü nesneler acayip hayvanlara benzeyebilir daha doğrusu kişi benzetebilir.

aklım bu karanlıkta ne var sorusunu yanıtlayamadığı için o kocam siyah boşluğu kendisi dolduruyor ve korkuyorum. sonra cep telefonunun ışığı yoksa çantamdaki led aydınlatmamı açıp "tsihe ne korkuyon lan" diyip devam ediyorum ama korka korka.*

küçükken çokça yaşadığım duygudur.

sonradan, yani peter pan olmadığım için büyüdüğümde, artık korkulacak bir şey olmadığını anladım, hatta ve hatta karanlığı aydınlıktan daha çok sevmeye başladım ama çoğu küçük çocuk gibi ben de korkardım karanlıktan.

taşrada büyüdüyseniz halk hikâyesi adı altında çocuklara anlatılan tuhaf hikayeleri de dinlemiş olmalısınız. bir gün neden bilmem yine annemi kızdırdığımda bize bir hikaye anlatmıştı. bir evi yeni ölen bir gelinin mezarının üzerine yapmışlar ve geceleri bu gelin cama gelip parmakları ile tık tık diye vururmuş. tim burton duysa bu hikayeyi sütten kesilir. işte uzun bir süre boyunca geceleri camdan gelen tıkırtıları bekledim durdum. ne zaman karanlıkta bizim eve bir misafir gelse ve kapı zilini çalmak yerine camı tıklatsa içimden ılık ılık bir şeyler aktı durdu.

bir diğer karanlık hikayem de bir gün gittiğimiz ve yatıya kaldığımız misafir evinde geçti başımdan. gece sohbet bitip herkes yatınca bize de kardeşimle salonda yatmak kalmıştı. ışıklar sönünce ben uyumak yerine hayal kurmayı tercih ettim ama kötü etmişim. duvara doğru bakınca birbirine çok yakın duran iki gözün bana baktığını fark ettim. benimle aynı ritimde göz kırpan bu iki göz beni yerden yere vurdu ruhen. bir türlü kurtulamadım etkisinden. ağladım ağlayacağım. sonra yani birkaç saat sonra o gözlerin elektrik düğmesi olduğunu anlayıp rahatladım.

karanlıktan korkmuyorum artık ama karanlıkta her şeyin olduğundan farklı olacağını anladığım için.

bir gece mezarlıkta yaşadığım ve onun dışında hiç yaşamadığım his.

küçükken kapım ve ışığım kapalı uyumak isterdim her zaman. ikisinden biri açık olursa uyuyamazdım. şimdi kapıyı açık bırakıyorum, deprem ülkesi olduğumuzu öğrendiğimden bu yana ne olur ne olmaz diyerekten ama ışığım yine her zaman kapalı olur. karanlığı severim. öyle olmasa gök bilimci de olamazdım belki.

mezarlık hikâyesi biraz can sıkıcıydı ama. biri vardı yıllar önce bir tatile gittiğimde, hafiften kırıştırdığım. bir akşam bir iddialaşma oldu aramızda. korkardın korkmazdım derken kendimizi mezarlıkta bulduk. arabayla gitmiştik. farlar açıktı tabii oraya vardığımız ilk anda. ben de içimden "ee ne var ki bunda?" diyordum. fakat park edip farları da kapattığında simsiyah oldu her yer. iğne ucu kadar bile ışık yoktu. haydi ona da neyse dedim ama sonrası...

"inelim haydi arabadan" dediğinde kabadayılığa bok sürmemek adına "tamam" diyerek dışarı çıktım. benimle mezarlığın duvarı arasında 1 y da yarım metre falan vardı. sırtımdan aşağıya ne kelime! bütün vücudum nasıl ürperdi, anlatamam. fakat tabii çaktırmıyorum iddiayı kaybetmemek adına. çok uzun durmadık. belki o da korkuyordu ve çaktırmıyordu, kim bilir... "gidelim mi?" diye sorunca gayet normal ve sakin şekilde "sen bilirsin" dedim ama içimde konfetiler uçuştu sevinçten.

mutlak karanlık bazen böyle korkutucu olur, bazen de bir rasathanedeki kadar büyüleyici...

çocukların korkulu rüyası. bu ülkede ebeveynler erken yaşta çocuklara dini eğitim verirken cin, kötü varlıklar konusunu es geçse ve teyzeler toplanınca bunları çocukların yanında anlatmasa hiç sorun olmazdı. büyük bir insan topluluğu huzurlu bir çocukluk geçirirdi. geceleri çiş tutmaktan karnım ağrırdı sabahları. kas yaptım be, allahın cezaları.
#üçharflileryasaklansın

korkulan asıl şey karanlık değil, bilinmezliktir. ışık bazı şeyleri görünür kılarken görünmeyenlerin ise üzerini örter. yani sezilerimizi oldukça azaltır. bunun sebebi ise, sezilerimizi yöneten (bkz: epifiz bezi)nin ışığa duyarlı oluşudur. epifiz bezi karanlıkta sezgilerimizi sağlayan çeşitli nörokimyasallar salgılar. bu sebeple de sezgilerimiz gecenin en karanlık, yani güneşin bulunduğumuz konuma en uzak mesafede olduğu saatlerde artış gösterir. hal böyle olup da karanlıkta sezgiler artınca etrafta zaten var olan tüm enerjiler belli miktarda hissedilmeye başlar. hissedilen enerjler beş duyumuzla tanımlanmayınca korkuya, endişeye sebep olur.

karanlıktan kimse korkmaz, korkulan şey karanlığın içinden bir şeylerin çıkacağı,kişiyi kendine çekeceği,zarar vereceği v.s düşünceler.

sanırım dinsel inançların beslediği bir korku. kent yaşamında, çok katlı apartman dairelerimizde yırtıcı hayvanlardan, haydutlardan korkmamıza gerek yok. halk inanışındaki cin, şeytan hikayeleri karanlıktan korkunun en büyük nedenleri.

askerken karanlıktan korkuyor insan ister istemez. iki kilometrelik yol bitmek bilmiyor. yirmi askerin gece karanlığında silahın kurma kolunu çekmeye fırsat bulamadan pusuya düşürüleceğini düşüne düşüne yürüyorsun karanlıkta. etinle kemiğinle mermi bekliyorsun.
sonra bitiyor vatani görevin. bu kez de aydınlıktan korkuyorsun. korkuyorsun yani, bir ömür.

beni yaklaşık 15 yıl boyunca pençesine alan, korkmamaya karar vererek aştığım korkudur. *

inancım olmadığından beri korkmuyorum.

karanlıktan korkarım. kendi karanlığımdan daha çok korkarım. diğerlerinin karanlığından korkmaya bile cesaret edemem.

hayata dair aşamadığım belli şeylerden birisi. sanırsam karanlığın hissettirmiş olduğu bilinmezlik hissi korkutuyor beni.

doğaldır.
kendini savunmasız hissedersin. yapabileceklerin konusunda da sınırlı.

ben değil ama kardeşimi küçükken hep karanlıkta böcek vs varmış gibi korkuturdum. yaptığımın doğru bişey olmadığını düşünmeden, cahildim dünyanın rengine kandım. her neyse garibim büyüdü şimdi hala korkuyor travmaya sebep oldum istemeden. özür dilemekten başka bişey yapamıyorum. çok pişmanım :( yeniden o günlere dönsek vallahi hiç bişey yapmam

ne karanlıktan ne yükseklikten ne de her hangi birşeyden korkmuyorum. spesifik bir fobim yok fakat olan insanlar tanıdım. aralarındaki en zoru karanlıktan korkandı. arkadaşlar böyle bir travma olamaz... o uyurken dahi ışığı kapatsam neredeyse çığlık atarcasına kalkıyordu. ışıktan kastım tabii ki loş seviyede yanan baş ucu lambası. kalp atışları anında hızlanıyor, terliyor ve nefes alış-verişi düzensizleşiyordu. hep şey derdi; ''ışıksız kaldığım an o tepkileri veren ben değilim. ne oluyor, nasıl oluyor bilmiyorum ama kendime geldiğimde, o kriz/nöbet anı geçtiğinde, içimde hissettiğim sadece kocaman bir korku oluyor.'' çok zor çok, biraz empati yaptığım zaman konforu bozulmasın diye benim de hayat alışkanlıklarım değişmişti.

sanırım bu ileri seviye bir durum. çünkü ''ay ışığı aaaçççğğ korkuyoruuğğmm...'' tarzında bir durum değildi. bayağı baskın baskın nöbet geçirmeli... umarım hayatı boyunca konforunu düşünen insanlar olur etrafında, bu onun elinde olan bir durum değil çünkü.

karanlıktan korkmazsınız. sizi korkutan şey karanlığın içinde gizlenen şeyin düşüncesidir. böcekler, dişleri ve pençeleri olan bir yaratık veyahut bıçak sallayan davetsiz bir misafir. kısaca, bilinmeyenden ve akla gelen tüm olasılıklara karşı doğan bir düşünce yapısıdır bu korku.

gün ışığında karşılaştığımız şeylerin aslında karanlıkta karşılaşabileceğimiz şeylerden daha korkunç olduğu mantalitesine sahip olmayı başarabilirseniz karanlığa karşı olan korku düşüncesinden sıyrılabilirsiniz. zira günümüz dünyasında yaşlandıkça karanlıktaki her şeyden gittikçe daha da korkunç oluyoruz.

-h.p. lovecraft

karanlıktan korkmazsın, karanlığın içinde ne olduğunu bilmediğin için bilmediğinden korkarsın.

en büyük karanlık cehalettir.
leyl den fecre çıkmak...