mutluluk

bugunku mutluluk sebebim.
yan masada kucuk bir kiz bebek agliyordu. onu biraz sevdim. aglamasi durdu. bana gulucuk atmaya basladi:)
sonra eve yuruyordum. ısikli ayakkabili bi oglan cocugu gulucuk atarak beni takip etmeye basladi. annesi zorla dondurdu:)
bu tatli veletlerin yarattigi mutluluk bana bi hafta gider. ıhih

şu an mutluyum, yarına düzelirim.

aranmakla bulunmayandır.

kendisini arayanlar bir ömrü heba eder ve mutluluğu bulduğunu zanneden kısa anları da faiziyle geri öder.

mutsuzlugun tersi.

alinti:

benim ne kadar mutlu ya da mutsuz oldugumu dis gorunusumden direk anlarsiniz.
mutluysam bakimliyimdir, mutsuzsam bakimsiz.
derdim ne bilmiyorum.
kalbim bos. herhangi bir ask acim yok.
neden mutlu degilim?
neden bakimli degilim?
genel bir yorgunluk var sanirim.
yillar yordu beni.

müslüm gürses

sırça köşkün içinde kaybolmak mıdır?* ...

kötü bir roman.

içim mi gecmiş benim bilmiyorum ama son yıllarda beni en mutlu eden modum:

bütün evi temizlemişim, camasırları yıkamışım. ev çiçek. nevresimleri degiştirmişim. kendim bıcı bıcı yapmış, tertemiz pijamamı gitmişim. tv de bi müzik kanalı acmısım. o çiçek gibi evde bi sigara ve kahve yapıyorum:)

annenemin doğum günüydü.
divan dan pasta aldım.
garson hanımefendi bana latte ısmarladı:))))))
böyle küçük şeyler asırı mutlu ediyor beni.
10 sene önce de starbucktaki tatlı garson kız kahve ısmarlamıstı bi kere. onu da unutmadım.
galp.

bugünkü mutluluk sebebim şu:
migros tan bikaç parça bi şey aldım. eve geldiğimde kariyerin üç paket sigara ve bir cakmagı gecirmediğini fark ettim. karmaya pek inanmıyorum ben. ama common sense ile tatlı kasiyere iyi örnek olmak için geri gittim migrosa, ödeme yaptım. dürüst ve iyi insanlar hep var, inanın çocuklar;)

acının olmaması. yetmez mi?

eğer mutluluğunuzu engellediğini veya buna hiçbir etki etmediğini düşündüğünüz materyalleriniz varsa ücretsiz teslim alabilirim

mutluluk kitabının yazarı zülfü livaneli'ye "mutluluk sizce nedir" diye soruluyor. verdigi yanıt şu:
mutluluk başkasını mutlu etmektir" diyor.
ben de bu düşünceye tamamen katılıyorum. sevdiklerimi mutlu edince ben de çok mutlu oluyorum.

başkasını mutlu ettiğimizde işin sonunda genelde ağzımıza sıçıyorlar ama tabi yine de paşa gönlünüz bilir

son zamanlarda * bize uğramaz oldu.

gözü açıp kapatmak suretiyle sanrı olduğu anlaşılacak mevzu

çocuğunun ensesinin kokusudur.

annemi kaybedeli 1 ay olmuş, hayatımın durduğunu düşündüğüm, kendimi uzun uzun sorguladığım evre... hiç istemeyerek de olsa işe gelmişim, etrafımda dönüp duran miniklerin varlıkları bir an gözümün önünden silinmiş, annemle olan bağımı düşünüp duruyorum... iyi bir evlat mıydım onun için? ona karşı hep hayal kırıklığı mıydım yoksa? işte tam bunları düşünüp hayatım gözümün önünden geçerken bacağımda bir hareketlilik seziyorum...

renkli zebralar, kalpler, yıldızlar... bana bakıp gülümseyen küçücük gözler, minicik çocuklar.... o an nasıl olduysa hayatın devam ettiğini hatırladım. o renkli zebra bana hayatın devam ettiğini hatırlattı... annem başka diyarlara göçmüş olsa da bıraktığı sevginin hala benimle olduğunu, paylaşınca daha da güzel bi hale büründüğünü hatırladım o gün. ''siz bekleyin, birkaç dakikaya geleceğim, yaramazlık yok...'' diyerek tembihledim o minikleri ve kreşin kapısında hüngür hüngür ağladım.

bacağımdaki o zebra aylar önce beni böyle mutlu etmişti işte.

bir an çorap deseni sandım. sısıs

töbee.

sonra entryi okuyunca da hafif bi suçluluk hissettim ama 0.1 salisede geçti o his.

yarını düşünmeden içmek… *