mutluluk

yıllar boyu hep çok düşündüğüm bir sözcük oldu mutluluk. zaman zaman hiç mutlu olmadığımda da karar kıldım. sevinç duydum elbette ama pürü pak mutluluğu bulmak için kimsesiz bir ney gibi yanmam, pişmem ve büyümem gerekiyormuş.

işte herkes gibi birbirini izleyen mutsuzluk ve huzursuzluk sarmalları içinden geçerek buldum bende kendi yolumu.
kısaca tarif etmem gerekirse mutluluk; bir an değilmiş, bir oluşmuş ve adeta insanın yaşayışına vuran bir tutam ışıkmış.
ve insan, gerçek mutluluğu bulana kadar bilmiyormuş mutluluk ve sevinç arasındaki farkı.
tıpkı aşk gibi.

belki de gerçek aşkı ve mutluluğu aynı anda keşfedenlerden olduğum için daha iyi anlıyorum benzer rüyaları.

bilmem nasıl anlatsam; yalnızlığına düşkün ve mutluluk beklentisinden çoktan geçmiş biriyken beni bulup, cıvıltılarımı saklandıkları kuytulardan çıkaran bir aşk ile dört tarafımı sarmanın, mutlulukla göbekten bağlı olduğunu düşünüyorum, diyerek başlayabilirim galiba.

ya da birinin gözlerinin aydınlığını her an daha çok sevmenin sevinci aşıp mutluluğu inşa ettiğini mi izah etmeli naçizane kelimelerim ?
aslında hepsi ve daha fazlası...

çünkü artık gerçekten mutluyum. bir anın içinde değil, bütün bir oluşun en uçsuz dehlizlerinde hissedebiliyorum.
mutluyum. benim mutluluk sırrım bütün yüreğimle aşık olmak ve aşık olunduğundan en ufak bir şüphe bile duymadan bir güven ve huzuru teneffüs etmekmiş.

işte bu yüzden şimdi, bütün mutsuzluğumla ve tüm kötü rüyalarımla barışmayı seçiyorum. tıpkı bütün avareliğimle içten içe benim bile inanmadığım başarısız aşk denemelerimi mazur görmeyi seçtiğim gibi.
insanız çünkü, en keskin bilgilerini sınayarak öğrenen bir türün üyesiyiz yani. ben de aşk ve mutluluğu en evvelde zıttını tanıyarak öğrendiysem niçin kabahatli sayılayım?

hele ki bu aşkı ve mutluluğu bulan halimi yaratan süreç bunlarken nasıl barışmam yolculuğumla?

öyle işte sözcük, insan gerçek mutluluk ve aşkı bulunca kendisine de hayattaki kötü deneyimlerine de daha bir anlayışlı hale geliyormuş.

yan odada - bir ötekinde olduğuna inanılan.

tekrarı olmayan anılarda kalır.

sürekli kapılamadığımz duygulardandır. oysa stres aylar boyunca sürebilir.

mutluluk istek ve taleplerimizin karşılanması eşiğidir. 3 temel, toplamda 5 ana dürtülerle doğan insanoğlunun temel gereksinim gibi dürtülerini karşılama isteğidir. arz talep dengesi ve terazi gibi işleyen bu sistemde arzularımız yaramaz bir çocuğu temsil eder. onun mutluluk sebebi gereksinimlerinin ne ölçüde karşılandığıdır. egolarımız, ilkel dürtülerimiz, benliğimiz mutluluğun oluşmasında veya eksikliğinde ana rolü üstlenir. kısaca biz, hep tüketmeye programlı, ihtiyaçlar hiyerarşisinde en üstte bulunanlara göre programlanmış primitif doyumsuz ve mutsuzluğa yatkın birer canlıyız.

bütün güzel duygular gibi sürekliliği olmayan duygudur benim için.

mutluluk ya geçmişte kalandır, ya da gelecekte olması umulan.

asla şu anda olduğunu fark edemediğimiz. mutluluğu aramak bile mutsuz ediyorsa insanı, mutluluk neye yarar?

basittir aslında uzaklarda arayıp bulamadığımız içimizde olan , büyük şeylere bakıp görmeyi kaçırdığımız küçük anlardır. bakmakla görmek arasındaki farktır mutluluk.

mâhiyeti mutsuzken idrak edilen uçucu duygu.

bir dakika sözlüğe bakıp geliyorum.

bilmemek aptallık değil, mutluluktur daha az yük daha çok huzur = mutluluk

önce alışkanlık ve sonra da bağımlılık yapar *. pek çok şey gibi. mutlu olmak için yaşayacaksanız eğer, bu yaptığınızı iyi düşünün, iyi planlayın..

yaşam merhametsiz değildir ama yaşam, şefkat, sevgi, aşk gibi duygularla bezeli bir acıma algısına sahip de değildir.

boş dava.

"madem ki mutluyuz, şimdi ne yapacağız?"

farkina varilinca tadi kaciyor.

mutluluk nedir? değer verdiğin birini gördüğünde oluşan tebessüm mü ya da en sevdiğin dondurmayı yemek mi yoksa gün batımında o çok sevdiğin ağaçlıklarda olmak mı? mutluluk nedir? sevdiğin kişiye sarılmak mı, koşabilmek mi, birinin gülümsemesinin sebebi olmak mı? ya da yapamadıklarımzı yapabilmek mi? yürüme engelli biri artık yürüyebildiğinde mutlu olur mu? olursa bu mutluluk mudur? insanın babasına sarılması onu mutlu eder mi? yoksa maddi şeyler mi daha çok mutlu eder? ama hâlâ anlayamadığım şey mutluluğun ne olduğu. belki de yalnızca üzgün olmamaktır.

ne mutlu?

mutluluk ne sizin için?
küçük şeylerden mutlu olamıyormusunuz mesela bir hayvan sevdiğiniz de mutlu hissetmiyor musunuz veya bir bebeği kucağınıza aldığınızda o huzurla karışık mutluluk...
mutluluğu çok büyük yerlerde arıyoruz belkide içimizde minik olaylarla bile mutlu olmayı başarabilmeniz dileğiyle...

bana göre mutluluk, kendisine sahip olmak için çalışılması gereken bir şey değil bir duygudur. insan mutludur ya da değildir.
oysa bizler hep mutlu olmaya çalışıyoruz. dahanın peşindeyiz.
siz hiç sinirli olmaya çalışan birini gördünüz mü?

'mutluluk' kelimesi, içinde, zaman kipi eki barındırmasa da sanki geçmiş zamanla anlam bulmakta, galiba. çaylak olarak süzülürken düşündüm de 'şimdi'; hep eski hep eskiden olmuş bitmişlere rastladım ya zihnimde...

seçenekleri teke indirmek en büyük mutluluktur. uzun uzun yazmayacağım.

yalnız yaşayan insanların kendi içlerinde başlayıp biten mutlulukları vardır. onlar herşeyden mutlu olabilirler yeter ki mutlu olmak istesinler...