hayata kirli camdan bakıp, herşeyi kirli bilmektir.

(bkz: sheldon cooper).

sol üst köşesine minik bi arı detayıyla siyah t-shirt’e çok güzel olacağını düşünüyorum şuan ya çok istediimm*.

yaptıkça günümü bereketlendiren huzur molalarımdır. ihtiyacıma göre dualarımı rabbime niyaz edebilmeme vesiledir. abdest alırken aynadaki bene gülümsememe, kendime iyi eden telkinler verebilmeme sebeptir. her dileyene nasip olsun inşallah.

yine bir genellemeye kurban gittik.

gereksiz merhametin kendine ihanet olduğudur.

eğitim sistemi ve onun kronikleşmiş sorunlarını bir kenara bırakarak başlıyoruz işe koyulmaya. herhangi bir dili öğrenmek için ciddi bir sebebimiz olmalı. söz konusu ingilizce olduğunda herkesin öyle veya böyle sebepleri vardır. benim açımdan öncelikle hayatım boyunca sadece türkçe konuşan insanlarla muhatap olmaya mecbur kalma fikri çok ürkütücüydü. bundan sonra ise ingilizce okuyabilmek, daha fazla kitaba erişebilmek ve dünyaya açılabilmekti. muhtemelen buradaki çoğu insandan daha kötü bir 12 yıllık ingilizce eğitimi görmüşümdür. hiçbir şey öğrenmedim diyebilirim bu süreçte. 3 yıl kadar önce bir kursa yazılmış bir iki kur gittikten sonra hiçbir şey öğrenmeden ayrılmıştım. aslında hep erteliyordum bu geçtiğimiz süreçte, nasıl olsa öğrenirim filan diyerek boşluyordum meseleyi. sonra işin ciddiyetinin farkına vardım ve 2 yıl önce başladım hakikaten çalışmaya. önce murat kurt'tu galiba ismi tam olarak hatırlamıyorum, gramer kitabını edinip ona çalıştım biraz. gramerin önemli olduğunu biliyordum ama açıkçası gramer çalışmak hem çok sıkıcı hem de ağır ilerleyen bir süreçti. sonra benim asıl öğrenme sürecim başladı. bu asıl öğrenme süreci dediğim şey okuyarak oldu. ilkokul seviyesindeki çocuklara yönelik hazırlanan resimli öyküler vardır, onları okuyarak başladım. eş zamanlı olarak da kelime öğrendim. yani okuma sürecinde öğrendiğim kelimelerin haricinde de günlük 5-10 kelimeyi not defterime yazdım. zamanla 40-50 sayfalık kitaplara geçtim, kadıköy'de filan sahaflara gidip 5 liraya kitaplar alıyordum. bu kitapları okuduktan sonra iki tanesini verip aynı sahaftan yeni bir kitap alıyordum. bu şekilde okuyarak ve adım adım seviye yükselterek ilerledim. bu arada ilave olarak tabii ki altyazılı dizi ve film izliyordum. sevdiğim şarkıları bir deftere yazıp bazılarını ezberliyor ve tekrar tekrar dinliyordum. agatha christie, arthur conan doyle, hemingway, truman capote filan derken şimdi david hume gibi filozofları okuyabilecek durumdayım.

edit: benim kişisel öğrenme sürecim konuşabilmek için pek etkili bir yol değil. çokça yazılmış, doğrudur, konuşabilmek için bu dili pratik etmeniz gerekir. birkaç yıla çok spesifik olmayan metinleri çevirebilecek duruma gelebilirim ama o masadan kalkma fırsatı bulamazsam konuşma konusunda hep sıkıntı yaşayacağım. imkânı olan kişinin yapacağı en doğru şey ingilizcenin konuşulduğu bir ülkeye kursa gitmektir.

bütün araçların serdar bey'e opsiyonlanmış olduğu piyasa.

(bkz: silah zoruyla başlık açmak)

bilinenin aksine bir hastalık değil, baş dönmesinin latincesidir. yani birçok hastalığın semptomu olabilir.

eğer vertigo, belirli bir pozisyona bağlı meydana geliyorsa ve bulantı/kusma eşlik ediyorsa, kbb hekimi ya da odyologun yapacağı belirli fiziksel manevralar ile semptomların yaklaşık %90 iyileştirilmesi mümkündür.

birtakım nörolojik vakalarda vertigoya göz kararması, yol tutması, baş ağrısı gibi semptomlar da eşlik edebilir. bu gibi durumlarda bir nörologa görünmekte fayda vardır.

11. gün

ziraat türkiye kupası finali seyircili oynanacakmış duydunuz mu? siz daha oturun evinizde! turistin göreceği herkesi de aşılayacaklar zaten. sağlıkçıların eşleri, çocukları falan bok yiyebilir sıkıntı yok. çocuklar okula gitmese de olur canım. zaten dindar nesiller yetiştirme stratejisi güdüyoruz, eğitimli değil unuttunuz mu, öğretmenleri niye aşılayalım durduk yere? israf haram! böyle iyi, böyle güzel. süreci çok iyi yönetiyoruz.

mü-kem-mel bir sabaha uyandım yine. kahvem bitmiş. dolapta yedek paketim var diye hatırlıyordum, yokmuş! yalnız sürecin en çok kazananı migros oldu. yeme-içme sektörüne çalışıyoruz resmen. domatesin kilosu 8 lira, yazıyla sekiz. ne olur ne olmaz ben şuraya şöyle iliştireyim de yanına 0 falan koyarlar, mazallah! #8,00 tl#
kirayı öde, aidat, faturalar, yeme-içme bitti! tatile mi çıkacaksın, konsere mi gideceksin, kızlarla ayda 2 kez dışarı mı çıkacaksın, giyecek bir şeyin mi kalmadı? düşündüğün şeye bak canım... çare kredi kartı! birikim? yoo dostum yoo, sen çok yanlış gelmişsin.

akıl sağlığımı ne kadar süreyle daha koruyacağım acaba? bu korunuyor hali. evet.

bir kadın düşünün görmeniz ve duymanızla mideniz kalksın, yüzünüz ekşisin ve sonunu kapkara bir tiksinme alsın.. lağım medyasının tetikçisi olan bir ajan-provokatör kadını içeren yayında çıkan savaş.

aspor’da futbol yorumculuğu yapan gazetecidir.

yazdıklarını okumadım, okumaya da niyetim yok. yorumlarını da çok fazla dinlemedim, sanırım bundan sonra da dinlemem. bunun nedeni de sadece bozuk diksiyonu değil.

eskiden televizyonda yorum yapmak, program yapmak için belli özelliklere sahip olmak gerekirdi, sanırım uzun bir zamandır bu gereklilik ortadan kalktı.

kahvede oturup göbeğini kaşıya kaşıya futbol yorumu yapan adamlar gibi konuşan ve konuştuğunun ne anlama geleceğini anlamaktan aciz adamlar televizyonda ahkam kesebiliyor. bu insanları da futbolu sevdiğini iddia eden insanlar keyifle izliyor. hele bir de kendi takımlarının lehine konuşuluyorsa bu tür insanlar bir anda duayen sayılmaya başlıyor.

türk futbolunun halini psv- galatasaray maçında görmüş olduk zaten ama türk spor medyasının halini de gözden kaçırmayalım.

bu arkadaş az önce yorumculuk yaptığı maçta aklınca bir espiri yapıp giorgio chiellini’nin trabzonlu olduğunu, at hırsızlarının olduğu bilmemne köyünden olduğunu söyledi.

bu tür espiriler internette bolca yapılıyor ancak bunu televizyondan canlı yayınlanan bir maç esnasında yapmak nasıl bir akıl tutulmasıdır. insan hiç mi düşünmez ne konuştuğunu? ben trabzonlu değilim ama oralı olsam eminim daha çok sinirlenirdim.

bence türk futbolunda düzelmesi gereken şeylerden biri de spor medyasıdır.

dört yaşındayken eski tatil videolarını izlerken bir hotel hakkında "keşke yine oraya tatile gitsek" demiştim ve bir hafta sonra ailem beni oraya tatile götürmüştü. ailemin değerini ve sevgisini kavradığım ilk anlardan biriydi.

insanlar ışığı önlerini görmek için değil, daha parlak görünmek için kendilerine tutuyorlar .

friedrich nietzsche

mantık sizi a noktasından b noktasına götürebilir, halay ise her yere. bol bol halay çekiniz.

akılcı, yaratıcı vakarlı mustafa kemal bir yanda; uydurma hurafeleri ile aklı devre dışı bırakan, biraz daha sağlam basmak için ülkeye olmadık kazıklar çakan, emevi dincileri diğer yanda. bunların yaşadığının ve yaşattığının hayatın gerçekleriyle bir ilişkisi, ilgisi var mı ? bunlarda ahlak var mı ? yok.