çocukken inanılmaz kıymetli olan şeyler

masumiyet.

tüplü ekran bilgisayarım. hiçbir oyunu adam gibi açamadı ama yine de her gün açar kullanır bir şeyler yapardım.
not: internet yoktu

gece yarısına kadar dışarda oyun oynayabilmek, hem aşırı keyifliydi hem de zor izin aldığımız için gündüze kıyasla daha kıymetliydi

bayram şekeri

kazanma hırsı olmaması saf mutluluk ve akşam ezani okunurken ki o korku eve geç kaldım korkusu

yaşamak?

çocukken hiçbir şeyin kıymeti yoktu bence. kafamıza göre takılıyorduk işte.

oyuncaklardır.
bisikletim, oyuncak ayım ve kitaplarım.

benim için tren setim inanılmaz kıymetliydi. şu an o setim olmasada gerek bilgisayar gerek telefon üzerinden tren simülasyonu oynuyorum. keşke makinist olsaydım.

ailem.

benim en değerlilerimdi onlar. belki de yaşama amacımdı bu dört kişi. fakat iki kişi beni hayal kırıklığına uğrattı. paramparça ettiler beni. kaldı iki. artık onlar için yaşıyorum.

bisikletim.
patates kızartması.

1)pazar günleri yapılan banyo sonrası sobanın yanına bornozla oturup annenin seni giydirmesini beklemek.
2) ramazanda iftardan sonra arkadaşlarınla bahçede oynamak
3) sabahçısın ve okuldan çıkıp eve gelmişsin. mayıs ayının başları. odana giriyorsun ve ince bir çarşaf alıp camı açıp uyuyorsun. rüzgar hafif hafif esiyor.
4) mavi önlük ve atsan kafa yaracak kalınlıkta karneler
benim için kıymetli ve en özlenenler...

tasolarım, kapaklar.. transformers maketleri, ve bilimum futbolcu kartları .

çocukluğuma dair kıymetli hiçbir şeyim olmadı, içim burkuldu bunu fark edince.

ikonik yeşil biberonum. kendisiyle bağımız 5 yıl falan sürdü. asla ayrılamıyordum kendisinden. annem kapağını atınca ne ağlamıştım.*

micro genius marka tv atarisi.
evet bu cihaz bütün oyuncaklarımdan,elbiselerimden hatta manevi olanlar dışında hemen her şeyden daha kıymetliydi o zamanlar.
herkesin evinde yoktu bu meret.
o zamanın şartlarına göre lükstü diyebilirim.
odamda 37 ekran tüplü tv ye bağlı şekilde dururdu hep.
mahalleden arkadaşlarım bize gelirdi ve sabahtan akşama kadar atari oynardık okul tatil dönemlerinde.
tatil günleri dışında bana da yasaktı.
futbol oyunları,savaş,dövüş,macera oyunları,araba yarışları vs. saymakla bitmez.bir sürü kaset vardı hatırlıyorum.

bizim dönemimizde teknolojinin gelişmekte olduğunu gösteren ilk malzemeydi bu atari.şimdilerde kimsenin yüzüne bakmadığı tuşlu cep telefonları bile yoktu ne diyeyim.

zamanla herkesin evinde mevcut olmaya başladı.
"annneee,babaaaa bana da aaaalll" gibi zırlamaların sonucunda birçok arkadaşım bu cihaza sahip olmuştu ve sürekli kaset paslaşır olmuştular benimle.

güzel günlerdi.
insanlar da güzeldi.
şüphe,kıskançlık,çekemezlik,hadsizlik yoktu.

işte böyle sayın seyirciler.
ne yazayım,ne bekliyorsunuz daha?

atari işte.altı üstü bir atari.

yolculuk sırasında ön koltukta oturmak.

kalabalık ailede yetişen çocuklar bilir, ön koltukta oturabilmek için arabaya erken koşmayı bilmek gerekir. bagaja mahkum kalan kişi bulunduğu yerin rahatlığından dem vurur ama aslında kaybedenlerden olduğunu bilir. arka koltuğa sıkışan çocuktan bahsetmek bile istemem zira muhakkak ki oturduğu yerde emniyet kemeri tokası vardır.

şimdi şoför koltuğundayım ancak hiçbir şey o zaman ki galibiyet duygusunun getirdiği hazzı yaşatmıyor. tamam hiçbir şey fazla dramatize kaçmış olabilir.

bir futbol topum vardı. siyah beyaz. ben 2 yaşında iken alınmış galiba. 15 yaşıma kadar falan benle kalmıştı. kaybolduğunda üzülmüştüm. çocuğun gibi seviyorsun yıllar geçirince. az mı gol atmadık, az mı arabanın altına, bahçeye kaçmadı o top.

bana ait olan her sey paha biçilemez değere sahipti. gerçi hala da pek bir değişiklik yok.

psp. ben küçükken herkeste vardı ancak aileme zorla aldırdığım mp3'ümü kullanmadığım için psp almanın gereksiz olduğunu düşünüyorlardı. bende yoktu ama çok değerli gibi geliyordu. şimdi 22 yaşındayım ve hala ara ara ikinci el psp bakıyorum. hala almadım.