çocukken yapılan salaklıklar

bisküvi diye ağladığımda babaannemin zıkkımın kökünü ye demesi ve benim zıkkımın kökünü istiyorum diyerek ağlamam.

imza atmasını bilmiyorum ben evlenemicem diye salya sümük ağlamıştım. geçenlerde annem hatırlattı run'cım artık bol bol imza atabiliyorken ... gerisini dinlemedim *

annemle babamı öpüşürken yakaladığımda çocuk yapılma şeklinin bu olduğuna inanmam. ilkokul 5 e gelinceye kadar da böyle düşünmem..

ilk kez gittiğim sünnet düğününde sünnetin ne olduğunu öğrenince kuzenimi kesip öldürecekler diye ağlayıp kuzenimin korkudan bayılmasına sebebiyet vermek.

burnuma leblebi sokmuştum çıkaramadım annemde çıkarıcak diye peşimden tüm mahalle boyunca kovalamıştı beni.

kumsalda ufacık, ölü bir balık bulmuştum. hoşuma gitti, aldım çantanın ön gözüne attım.

1-2 gün sonra o çanta içinden bir şey lazım oldu. çantaya yaklaşınca berbat bir koku geliyor ama çocuk aklımla anlamıyorum tabii sebebini. bir süre sonra koklaya koklaya iz bulmaya karar verip kokulu ölü balık püresiyle karşılaşınca bir şoktan çıkıp diğerine girmiştim.

geceleri korkudan uyuyamaz saatlerce düşünürdüm. bir gece de ya dünyada sadece ben kalırsam yapayalnız kalırsam herkes ölürse diye kendi kendimi korkutup ağlamıştım babam bir saat beni teselli etmeye çalışmıştı.

sokaktan geçen insanların üzerine balkondan su tabancası ile su püskürtmek.

abimi kraker bedava diye kandırmıştım. önce krakeri yedik sonra annemden temiz bir dayak yedik. sağolsun çekyatları trambolin sanardık nasıl zıplatıyorsa.

bir de o dönemin mallığı ile 3 yaş fark olan birinden abi demesini, aksi durumda hiçbir şey söylememesini iştemiştim. hala aklımdadır. bir gün o özrü dileyecem, ne kadar yaptığımı geri almasa da.

para yutmak.

bir tane kadin kuaförü olan tanıdığımızın dukkanindaydik. bir tane kız da saçlarını kestirecegi için ağlıyordu. ben de yanına gidip "aaa neden ağlıyorsun? erkekler ağlarmı hiç " demiştim.
evet neresinden baksanız salaklık ama kızın ağlaması durmuştu en azından.

babam ne zaman küfür etse allah ona günah yazmasın diye dua ederdim.

kuzen ile "ruhsarcılık " oynamak. ruhsar dizisindeki karakterden etkilenip sırtımıza beyaz bir pelerin geçirip oynadığımız oyundur. o da ben de menkıbe firdevs ya da müfit rolünde olmak istemediğimiz için ikimiz de ruhsar olurduk. bunu da kendimize mazhar ın 2 tane eşi olsun diye açıklardık. (çokeşliliği meşrulaştıran bir oyunmuş meğer, yazınca farkettim)

uçaklara bağırıp pilotlardan hediye isterdik.

çocukken yaptığımız eylemlerimizin çoğunda ölüm korkusu; utanma ve ahlak kavramları gibi duygular tam oturmadığı için her şey mubahmış gibi yapardık. onlarca anımız olmasına rağmen, bir tanesini anlatmak isterim. mahallemizden sık sık geçen itfaiye aracının arka demir korkuluklarında asılarak 3-5 km yolculuk yapardık. çocuktuk bilmiyorduk, ani bir fren yapsa ya da düşsek ölmemiz işten bile değildi. şuan yazı yazdığımıza göre şükür hayatta kalmışız.

şimdi efendim 5-6 yaşlarındaydım herhalde anaokuluna ya da ilkokula yeni başladığım zamanlar. büyükbabam* köşedeki bakkaldan yoğurt almış, eve gelmiş. bir de ne görelim? yoğurtun son kullanma tarihi 3 hafta geçmiş. yoğurtu geri götürünce, aynı zamanda komşumuz olan bakkal kara donlu beytullah geri almamış. büyük babamla kavga etmişler. *
büyükbabam geldi, bunu bize anlattı. o zamanlar bir de yılan hikayesi furyası var, bayılıyorum o diziye. "ben de polis olucam." diye tutturmuşum.
ertesi gün uyandım, bahçemizde oynuyorum. birden aklıma geldi. madem ben de polis olacaksam, şimdiden beytullah amcanın dükkanını bozuk mal satmaktan mühürleyebilirdim. kimseye bir şey demeden, sessizce çıktım evden. en son arkamdan babaannemin anneme seslenişini duydum. "koş kızım! bizimki evden kaçıyor!" annem yakalamadan koşa koşa gittim bakkala. yolda beytullah amcanın karısını gördüm. "sizin bakkalı kapatmaya gidiyorum, polis olucam ben. bozuk yoğurt satmışsınız büyükbabama. "dedim, kadın da düştü peşime. hem gülüyor, hem de" ekmek paramızla oynama kızım!" diye bağırıyor.

bakkaldan içeri girdim. parmak uçlarımda doğrulup, var gücümle masaya bir yumruk attım." bozuk mal satıyormuşsun. ben polis olucam, mühürü vuru... " derken, annem arkamdan saçlarımdan yakaladı. eve gidene kadar saçlarımdan sürükledi beni. geceyi korkumdan televizyonun arkasına saklanarak geçirdim. *10 gün boyunca okul harici, bahçeye bile çıkmama ve dondurma yememe cezası almıştım.

8 yaşlarındayken abim ve kuzenimle kuzenlerimizin evinin önünde dolaşırken alt katlarında oturan ev sahibi kadın bizim elimize bir balta vererek köşedeki ağacı budamamızı istemişti.( hepimiz 8 ila 10 yaşlarındayız) budamanın ne demek olduğunu bilmediğimiz halde baltayı aldık ve ağacın yanına gittik. ben ağaca bir balta darbesi indirdim ama çocuk gücüyle sadece kabuğu biraz sıyrıldı. sonra baltayı bırakıp ağacın kabuğunu soymaya başladım bi yandanda heralde budamak budur dedim kuzenim ve abimde bana katıldı ve 3-4 dakika içinde ağaç çırılçıplak kaldı. kadın bu durumu görünce çığlık atmaya başladı. ailelerimiz yürüyüş yaparken sesleri duydu. biz tabi güzel bi azar işittik ve eve döndük. ve pencereden gördüğüm kadarıyla teyzem ağacı boydan boya çamurla kaplıyordu. ( ev sahibiyle zaten sorun yaşıyorlarmış biz de tuz biber ektik)

tüm gün lego'dan şehir yap. iki salak kuzen olarak birimiz king kong birimiz godzilla şehri yık dövüşürken. sonra kafamızda lego kırmaya çalışırken dikiş atılsın. çok başarılıydık ya.

makasla kendimi sünnet etmeye çalışmışım dedem hediye versin diye.

sokakta fütursuzca bağırıp sacma sapan ve amaçsız koşmak