güne psikolojik bir tespit bırak

erken gençliğim ankara/konur sokak ortamında geçti

şizo mehmet diye çağrılan yarı deli yarı dahi bir abimiz vardı

ince uzun bir adamdı bize doğru eğilir deli deli bakar ve teatral bir sesle der di ki: ''k-u-r-c-a-l-a-m-a''

al işte aslan gibi bir psikotespit...

iyi hissedince iyi uyunulur
uyku harika bir şeydir
süpper insanlar süpper uykuları doğurur

"kitaplardaki insanları sokaktaki insanlardan daha çok seviyoruz." filmlerdeki hikâyeleri yaşadığımız hikâyelerden, şarkı sözlerini duyduğumuz ne güzel, ne ince sözlerden hakeza.

bazı insanlar mal.

(bkz: koy götüne rahvan gitsin)..

insanlar kuyruk acılarını saçma sapan konulardan karşı tarafa laf sokarak veya saldırarak çıkarmaya çalışırlar.

6 sene beni mahveden sorunu çözdükten sonra şu tespite vardım sorun biyolojik vücut kaynaklı olmadıkça psikolog ve psikiyatriye gitmek boş iş. bizim insanlarınız sorun biyolojik ve vücut kaynaklı olmasa da antidepresan içiyorlar ilaç içiyorlar ya da paralar veriyorlar psikoloğa işe yaramıyor gayet normal.

hormonel varlıklarız. çoğu istediğimiz bizim değil hayvansal dürtülerin ve hormonların isteği. bazı isteklerinizi yaşadıktan sonra gelen pişmanlıkların sebebi de bu. o durumlarda sizi siz yapan yorumculuğunuz, arka ve orta beyine göre çok daha farklı çalışan gelişmiş olan ön beyin efektifliği az oluyor ki yine isteyerek. kendi seçimlerimizin sonucu. irade dediğimiz kavram burada devreye giriyor.



sahi ne kadar insanız?

psikologsevvalbasar


psikolog paylaşmış, tespit gibi tespit.

düşüncelerin sana ait değildir. onlar gelirler, giderler.

insan beyni, alıştığı acıyı normal sanma eğilimindedir..
uzun süre stres, ihmal ya da baskı yaşayan biri; huzuru değil, kaosu tanıdık bulabilir..
bu yüzden bazı insanlar “iyi” olana değil, bildiği şeye yönelir..
iyileşme çoğu zaman mutlu olmak değildir..
ilk aşaması şudur
acının normal olmadığını fark etmek..

kendisine saygısı olmayandan başkalarına saygı duyması beklenemez.

herkes gün sonunda olmaktan en çok korktuğu kişiye dönüşür. beyin öğrenmeyi kötü örnekle daha iyi anlar ve taklide müsaittir. her şey zıttı ile kaimdir.

yavrum sen zeki geçinen bi malsın evladım

kedi besleyen tüm kadınların e-nabız’ında majör depresyon olmadı dehb veya ona benzer bir öyküsü var. özetle kedi varsa kaç kardeşim.

hepimiz bircok maskeyle yasiyoruz. ailemizle bir maske takarken, iste baska bir maske, okulda baska bir maske, arkadaslarimizla baska bir maske..... ve o maskeler arasinda hangisi maske, hangisi gercek yuzumuz, kendimizde kayboluyoruz. o kadar ki, iclerinde en begendigimiz maskeyi gercek yuzumuz olarak kabul ediyoruz, buna inaniyoruz aslinda onunda bir maske oldugunu unutarak.

gerçek kendiliğimiz, yani aslında olmamız gereken kişi, güç senaryosuyla aşağı doğru itilmektedir. kimse bizim çıplak benliğimizi istemediğinden, güç kalıpları arasında sıkışır kalırız. çocuklar, eyleme dökülmeyen çaresizliklerindeki gerçekliği hayatlarının birinci, bazen de ikinci yılına kadar algılayabilmekteler. eyleme dö­külmeyen dedim, çünkü yetişkinler bunu çaresizlik olarak değil, huysuzluk ve inat olarak görürler. çocuklarında şu anda direniş olarak algıladıkları şeyi, uzun zaman önce kendileri de yaşamış ve aynı şekilde içlerinde öldürmek zorunda kalmıştır. bu, toplumumuzdaki genel izdüşümün bir örneğidir; çocuklarımıza karşı takındığımız düşmanca ve saldırganca tutumun izdüşümü.
arno gruen

silken sevilir.
seven silkilir.