mesleğinizin en kötü yanı

sıklıkla dedikodu yapmak.

t: yazarların mesleklerinin zor yanını paylaştığı başlık. benimki de bu işte; günah kazanmak.*

insanlar
onlara bir şey anlatmak, beklentileri olmadığında parasının herşeyi çözeceğini düşünmesi, sonunu düşünmeden yaptığı şeyler
bir sürü şey yazabilirim

düşündüm düşündüm ama en kötüsüne karar veremedim. en iyisi bok temizlemek, varın gerisini siz düşünün

yapamıyor olmak

maaşı almak için çalışmak şart.

insanlarla uğraşmak, sürekli personel arayışı içinde olmam.

diş ağrısından şişmiş yanağımla az önce diş kliniğinden çıktım. dişçi koltuğunda uzanırken 3 aramayı sessize aldım.

klinikten çıkınca kahve içmek için bir yere oturdum. en az 10 tane e-mail yönlendirdim ve 2 arama daha yanıtladım.

bi salın be kardeşim!

gündüzleri lüks otel barında milyonluk projeleri konuşup, geceleri karton bardakta çayın şantiye ayazında içilmesini yaşamak. iki hayata da enerjisi yeten anlar halimi.

çalıştığım kurumun moğolistan ve kırgızistan ofislerinin tüm muhasebesel işlerinin sorumlusu olarak zaman zaman milyon dölarlık ödemeler yapıyorum ve bunları zamanında yapmak gerekiyor. dolasıyla nakit işlerini ayarlamak, ülkelerin mevzuatlarına ayak uydurmak ve bunları yaparken hatasız yapmak ya da minimum hata payıyla yapmak. çok stres biliyor musunuz ? bazı durumlarda adamın avradı mahil bölgesinden kan alabilirler. can sıkıyor arada.

var olmaması.

etrafındaki her şeye "bu nasıl üretilmiştir" gözüyle bakmak
ve bonus tasarladığın parçanın yerine olmaması :d

tıbbi diyaloğun 'insana dair her şeyi içermesi'.

tiksinti verici deneyimleri dahi duymak ve içselleştirmek zorunluluğu.

çok konuşan birine denk gelmek.

insanları şafak operasyonu ile evinden almak.
uykuya çok düşkünüm.

türkiye'nin milyorca yıldır gelişmekte olan ülke(!) olması yüzünden victor hugo'ya dönüşüp "siz yardım edilmiş yoksullar istiyorsunuz!111!!!" diye bağırarak çıldırma isteği yaratması.

mesleğim değil de mesleğim dahil hayatın içinde herkesin küçücük egolarını tatmin etme çalışmaları beni acayip bayıyor. tamam. en kral sizsiniz, tanrı falansınız ama bi s.k.irin gidin başımdan ya. aşağılık kompleksli, bir dolu şizofren narsist ortalıkta öyle dolanıyor. tatmin edilmesi gereken ne çok ego var öyle. bu insanların hepsi kabus. nefret ediyorum hepsinden. katil olmamak için her gün akla karayı seçiyorum. savcılıkta bir kısım dosyam var halihazırda. bir dizi de öyle kapanmış. çoğu hakaretten. ben devlet memuruyum bir de, bir sürü de disiplin cezam var. amire karşı bilmem ne s..m tutumlardan tut, memura yakışmayacak hareketler falan filan. sosyal hayat hiç benlik değil, bir dizi ahmak sürekli etrafta. hiç kimse işini yapmanın peşinde değil, sanki hiçbiri para almıyor, öyle hayrına yapıyor, sürekli bir yalakalık beklentisi. la kim ödemiyor bunların paralarını? gitsinler onlardan övgü beklesinler. bana ne? sosyopatım cidden. çünkü insanların sosyal hayatındaki o itibar ıvır zıvırları hiç ilgimi çekmiyor. itibarlarına s.kt.klarım. hepsi de o kadar ezik ki, benim yalakalığıma bel bağlamış, yazık. doktor iyileştirdi diye teşekkür bekliyor, usta kebap nasıl olmuş diyor, la paranı verdik işte, s.k.ir git. bir de domalmanı istiyor hepsi. manyak la bunlar.

insanlara laf anlatmak tabii ki. işin aslı işimin kendisi bu.*

pek bir yanının olmaması açıkçası

her işin bir bedeli vardır, ama çoğu zaman görünmeyen kısmı en ağır olanıdır.

meselamsaatlerce stres altında olmak, yaratıcılığımı kısıtlayan kurallar veya insanların takdir eksikliği...

sevdiklerimle geçireceğim zamanı çalması ve bazen emeğimin değersizleşmiş gibi hissettirmesi.

mesleğimi mesleğimi bilmeyen insanlara anlatmaya çalışmak. detaylı anlatıyorum detaylarda boğulup anlamıyorlar, özet geçiyorum aval aval bakıyorlar, bana bırakın güvenin diyorum onu da yapamıyorlar.

stresi ikinci sıraya koyuyorum çünkü insanlarla uğraşmak bu aralar daha sinir bozucu.