okunur korkusuyla günlük tutamayanlar

sözlüğü günlük olarak kullanan insanlardır. yazıp rahatladıktan sonra sözlüğün sayfasını yırtıp atarlar.

günlüklerim hep masamda durur ve kimse benim ne yazacağımı merak etmediğinden açıp bakmazlar.

ay ben küçükken böyle sayfaları kokulu, anahtarlı kilitli günlükler vardı. ama masaya sertçe vurunca açılıyordu kilidi. babam vurup kırmıştı da oradan hatırladım

küçükken hep ablamınkini okurdum o okula gidince, kendimden yola çıkarak kimseye güvenemiyorum bu konuda.

bulduğum günlüğü okurdum yalan yok. içinde yazanları kimsenin yüzüne vurmazdım tabi ama günlük ince çizgimdi, okumadan gecemiyordum.
bu yüzden o kilitli günlüklere bile güvenmiyorum. çünkü ben açabiliyorsam herkes açar.
bu kadar gizli neyin var diye sormayın sakın cevaplayamam.*
bu arada bu başlıkta ne kadar pis bir insan olduğumu anladım. bir insan başkasının özeline niye bakar bea.

şimdi olmasa bile benden sonra okunması güzel olur bence. hatıradır, okuyup okuyup hatirlar insan. bence yazıp birakmak keyifli. keşke bana da bırakılan okunacak bir şeyler olsaydi.

genellikle işin sonu ya yakmakla ya da tanıdıklardan uzak bir çöp kutusuna maktul bırakan katil edasıyla kağıtları atmakla biter. gereksiz stres ve biraz da çocukluk içerir. bir süre sonra fark edersiniz ki sizin boktan satırlarınız kimsenin umrunda değildir.

tutsan bile içini tam anlamıyla dökemezsin oraya. defter bile senin yazdıklarını okumuş gibi hissedersin. bazen olmak istediğin kişiyi yazarsın, bazen sadece olumlu ya da olumsuzlukları. senden içeri olan sen - sadece senin okuyacağın kesin olan bir günlük olsa bile- asla ortaya çıkmaz. çünkü onu sen de tanımazsın. kendini hiçbir zaman tam olarak tanıyamazken, o deftere yazdıkların biraz da sen değildir aslında. *

beynime kazıyorum bu yüzden.

okuyamazsınız, ben de okuyamam, yazım o derece kötü. yine de günlük tutmam, yazmayı sevmiyorum çünkü.

bir kere sütten dilim yandı, bir daha asla tutmam.

merhaba, bu benim. gerçekten bu konuda güveneceğim bir kişi bile yok. çevremde böyle bir şey olduğunu bilen veya öğrenen açar okur eminim.

ilkokuldayken tuttuğum günlüğü ablamın okuyup anneme anlatması sonucu travma kalmıştı. ki bunu büyüdüğümde daha iyi fark ettim o zaman beni uykunda konuşuyorsun diye kandırmışlardı ama yine de okudukları ihtimalini düşünüp günlük defterimi paramparça edip çöpe tıkmıştım. günlüğü tutan çocuk dahi olsa yapılmaması gereken bir şey. saygısızlığın dik alası. özel hayat diye bir şeyden haberleri yok, ayıp. ha ekstrem bir durum varsa mesela çocuğun ailesine söyleyemediği, utandığı bir konuysa, başına anlatamayacağı bir şey gelmişse ve bundan günlükte bahsetmişse çocuğun iyiliği adına okumak belki faydalı olabilir ama öyle bir durum varsa da yine çocuğun girdiği psikolojiden de bu az çok anlaşılabilir diye düşünmekteyim. bu yaşlarımda bu korkuyu biraz aşmış olup tekrar günlük tutmaya başlasam da yine de içimde taşımaktayım okuyabilecekleri gerginliğini. o sebepten ötürü öykü yazdığımı bildikleri için üstü kapalı ve öyküvari bir biçimde yazarım aklımdan geçenleri ki günlük olduğunu anlamasınlar okurlarsa. her neyse, yapan adına iğrenç bir şey. özellikle aile bireyleri ve ebeveynlerin bunu yapmaması, "özel" kavramının kendilerindeki karşılığını düzeltmeleri gerek.

ne kadar da saçma bir devirde ve toplumda yaşıyoruz ki düşüncelerimizi, hislerimizi doya doya dile getiremiyoruz, yazıya dökemiyoruz. herkes bir baskı altında maalesef. eskiden olsa ben de bu başlık gibi düşünürdüm ama büyüdükçe okunca ne yapacaklar? ne yapabilirler ki? ya da bilsinler ne olacak? diye soruyorum. bir de şu var ki düşünceli insan bakmaz, okumaz zaten ama çevremizde bulsa okumayacak insan sayısı az veya yok.
sadece zayıf noktalarımı görsünler istemem sanırım. çünkü günü gününe değil duygu yüklü olduğum anlarda yazıyorum. aşırı üzgün olduğum, ağladığım ya da heyecanlanıp mutlu olduğum günlerde ihtiyaç duyuyorum.
yazdıklarım beni ben yapan şeyler be herkes tarafından bilinmesini doğru bulmam.

sadece senin anlayabileceğin bir dil geliştirmek için iyi bir yol aslında. "karşımdan geçen ateş böceğinin yanıp sönüşleri zihnimi bertaraf etti, bir kaç dakika kendime gelemedim" gibi.

bu korkuya rağmen tuttum. sonuç,okudular.

karalama,itiraf defterleri tutuyorlar. biz okuyoruz iste.

10 yıl kadar önce abimin günlüğümü okuyup benimle dalga geçmesi hâlâ dün gibi aklımda. nasıl bir travma yarattıysa artık o günden sonra günlüğüme hiçbir zaman sırlarımı falan yazmadım, aynı şeyleri yazmaya başlayınca da 5 yıl önce falan bıraktım zaten günlük tutmayı.
arada bir geri döneyim diyorum ama içimde o istek yok. sanki abim olacak şahıs yine gelip günlüğümü okuyacak ve yine hassas olduğum konularda benimle dalga geçecekmiş gibi.

abilerin nesli ne zaman tükenir tahmini?

okunur korkusuyla günlük tutamayanlar, lütfen yazar olmaya karar verdiğinizin duyurusunu yapın ve yazdıklarınızı okuma potansiyeli olan insanları nerede görürseniz yeni bir hikaye yazdım dinlesene deyip yakasına yapışın.
umduğunuzdan çok daha kısa bir süre içinde ortalık yere bıraktığınız günlükleriniz kimsenin dikkatine çekmez hale gelecektir.

9 yaşındaki hypnotized narcissist'in (ki sanırım o zamanlar sadece narcissist'mişim) günlüğün ilk sayfasına şu uyarıyı ekleyerek aştığı sorundan muzdarip kitle: