okunur korkusuyla günlük tutamayanlar

üşendiği için günlük yazamayanlar.

insanın en büyük sırdaşı; yine kendisidir. inanılmaz meraklı, kontrolcü ve her şeyi öğrenmeye çalışan bir annem vardır. hayatım boyunca bakış açılarımızın farklılığı sebebiyle, tüm özel hayatımı annemden gizledim. gizlediğim sürece, duygusal ilişkilerim daha güvendeydi. annem karadeniz'in gelenekselliğini çok fazla yansıtan bir kadındır, babamın aksine.

babam ile arasında var olan kültür çatışması, hayatımızın her noktasında fazlasıyla hissedilir. babamın modern, daha uygar bir adam olması ile annemin bağnaz ve gelenekselci olması hep bir uçurum doğurdu içimizde. çok rahat ve özgüvenli büyüdüm çünkü babam obsesif ve takıntılı bir adam değildi ama annemin benzeri bir baba figürüm olsaydı, hayatım cok zor olabilirdi. gerçe, anneminde bu yüzden babamla evlendiğini düşünüyorum. kendi çevresinden biri ile evlendirilmek istenmiş olmasına rağmen, babamla evlenmiş. annemde o kültüre dahil olmak istemiyordu diye düşünüyorum ama yine de içine doğduğun şeyden kaçamıyorsun. ne yaparsa yapsın, kaçtığı insanlara benziyor.

annemin doğmatik yapısına fazlasıyla değinen bu giriş bölümünden sonra, ana konuya inmek gerekiyor tabi. hayatım boyunca günlük bazında adam gibi hiç bir şey yazamadım ve çizemedim. annem benden hiç bir şey öğrenemediği için, sürekli odamı ve eşyalarımı karıştırırdı. hayatımda ne olduğunu öğrenme ihtiyacı güttüğü için, oradan buradan bir şeyler yakalamaya çalışıyordu ve bu genelde odamı itinayla karıştırması ile sonuçlanıyordu. benim kendi içimde inanılmaz bir görsel hafızam vardır. odam da herhangi bir şeyin yeri oynasın, odama ilk girdiğim an anlarım. 1 oje bile 1mm kaysın, "odamda ne yaptın?" diye gidip sorarım mesela. dolayısıyla her bulduğunu okuduğu, her bulduğu şeyi düşüncesizce karıştırdığı için odamda dahi bir şey saklamazdım. bana ait olması gereken her şey, okul çantamda ya da üstümde gider gelirdi ya da şeytanın bile aklına zor bela gelecek yerlere saklardım. bu yüzden hayatımı açıkca bir deftere yazmak çok büyük riskti ve beni çok "güvensiz" hissettiriyordu. kim okursa okusun, hayatınla ilgili her detayı öğrenebilirdi ve bunların hepsini koz olarak kullanabilirdi. bu yüzden hayatım boyunca günlük tutma alışkanlığım olmadı, 30 yaşına yeni bastım ve hala yok.

benim günlüğün zihnim. her şeyi orada topluyorum ve biz cok iyi anlaşıyoruz. en azından oraya girebilen sadece benim.

okuma yazma öğrendiğimden beri en büyük tutkularımdan biridir yazmak. o an farkında olmadığım birçok duyguyu yazarken fark ederim. yazarken çözüm bulurum sıkıntılarıma. arada okunan defterlerim de oldu, pes etmedim yine de. bu yaşa geldim hala yazıyorum. ama hayatımda ilk defa bir günlüğümün okunma ihtimali deli gibi korkutuyor beni. okunursa biterim, o yüzden çok yakın bir arkadaşıma defterin fotoğrafını ve yerini söyledim, bana bir şey olursa imha etmesi için (swh)

neyse ben gidip yazayım en iyisi, bu kadar önemli bir gün kayıtlara geçmeli

burayı tuttuk iyi etmedik ama valla zamanında okunur korkusuyla tutmadık günlük. bugün cümle aleme aha da bunu yaptım şunu düşündüm şöyleyim de böyleyim diyoruz. allah vermeye de sözlük daha fazla gelişmeye *

bugün tam da başkasının günlüğünü okumak gibi bir durum aklımdan geçmişken görmemin güzel bir tesadüf olduğu başlık.

bu günlük ben öldükten sonra yayınlanırsa, lütfen 'o aslında çok derin düşünürdü' falan yazmayın. 'hayatı boyunca yataktan düşen çorapları toplamayı reddetti' yazın. dürüst olun.

zamanında annem günlüğümü bulup babama okumuştu hepsini. o günden beri tövbeliyim.

okur korkusuyla bırak günlüğü hiç bir yere yazmıyorum
bazen düşüncelerimden utanıyorum
seni düşününce kendimle kavga ediyorum

arkadaşlar allahın arap islam bilimcisi bile günlük tutmuş, bütün seks maceralarını yüzyıllardır okumuşlar.
üç günlük dünya azizim. olmadı word'e yazın dosyayı şifreleyin. olmadı şifreli yazın.

tanım: farklı farklı çekincelerle değil, spesifik bir korkuyla tutamayanlardır efenim.

günlük olarak tutulunca insan bir önem atfediyor. saklamak falan içinden geliyor da sözlük gibi ortamlar düşünülünce onlar da bir nevi günlük oluyor. kendi adıma diyebileceğim şey ekşi benim için bir nevi günlük olmuş. ilk yazarlığım 2001 yılındaydı sanırım. sıçtım batırdım onu da, ikinci sefer tutturdum. nereden bakarsan bak 23 sene hayatımda ne oldu yazdım ben oraya istemsizce. minnak bir astronomi öğrencisiyken başladım, sonra hayatıma düşünmeye kıyamadığım bir sevgili girdi, yazdım. hacettepe girdi, yazdım. ayrılık girdi, iş girdi, yetişkinlik girdi. yazdım. yazdım da yazdım.

insana tuhaf gelen şey ne biliyor musunuz. kendi entrylerimi okumaya korkuyorum. onlara o kadar yabancılaşmışım ki ben okurken "yav kim ki bu" deyip sonunda kendi mahlasımı görünce ürküyorum şakasız. 10 sene öncesinin ben'i şimdiki ben ile kıyasla o kadar farklı, o kadar yabancı ki... bazen düşünüyorum o insan hakikaten ben miydim, ya da şimdiki ben o insan mıyım diye.

fazla kişisel bilgi oldu belki ama yapacak bir şey yok. özetle korkumuz bizden başkalarının o günlüğü okuması. ama esas korkulması gereken o günlüğü bizzat kendimizin okuması. o daha korkulasıymış. o daha çekinilesiymiş. hayatın beni hangi umutların hayalkırıklığına sürüklediğini görmektense başkalarının gani gani okumasını sanıyorum tercih ederdim.

depresif geldiyse de özür dilerim. bugün öyle bir gün.

nerdeyse 18 yıllık tuttuğum bir günlüğüm vardı. okundu. ve itinayla göz kırpılmadan yakıldı. tekrar tutulmadı.

korksaydık burada niye yazarlık yapardık. *

tanımların %20'si hissettiklerimi kelimelere dökmek üzerinedir herhalde,onun için çok da çekince olmuyor.

diğer türlü günlük tutmaya gelince, onların da çoğu aklımda dolaşıyor ayrıyetten yazma eylemine geçiremedim ilkokul zamanı ufak çaplı denemelerim olmuştu ama sadece niyette kaldı diyebilirim. *

okunsun diye tutuyorum. ona göre yazıyorum

ameliyatıma üç gün kalmışken yaşadığım en büyük endişelerden biri de ölürsem günlüklerimin okunacak olması. şimdiden imha etsem mi diye düşüyorum ama sonra ölmezsem yaptığıma çok üzülürüm.

20 seneye yakın günlük tuttum okundu. bir gün sakinlikle tuttum 20 senemi yaktım. artık yazmıyorum. zaten fark ettim ki şu an yazmaya kalksam yazacak bir şey de bulamam. yaşanan herşey gelip geçici. psikolojim bile beni kandırıyor. bir olay yaşıyorum. lan kesin şimdi travma olacak bak psikolojim bozulacak diyorum. yok maşallah. amannnn bu da neymiş yaaa diyip geçiyorum.

insan kendisinden de korkuyor açıkçası okuma konusunda

arada günlüğüme bunu yazan tosun okuyana kosun gibi notlar ve aşırı ağır küfürler ekliyorum hayali bir okuyucuya, yarın öbür gün biri okumaya karar verirse diye benden gizlice

etrafımdaki şahıslara tembihledim okursanız hakkımı helal etmiyorum diye gerisini onlar düşünsün. okusalar bile sadece olayları anlayabilirler o da belki kişilerin onların gerek karakteriyle gerek ise yaşanmışlıklara bağlı olarak verilen özel mahlasları var.

birilerine ''okumayın'' dediğimiz şey illa ki okunacaktır.

birinci perde de tüfeği duvara astıysan, ikinci perde de o patlar.