okunur korkusuyla günlük tutamayanlar

merhaba, bu benim. gerçekten bu konuda güveneceğim bir kişi bile yok. çevremde böyle bir şey olduğunu bilen veya öğrenen açar okur eminim.

ilkokuldayken tuttuğum günlüğü ablamın okuyup anneme anlatması sonucu travma kalmıştı. ki bunu büyüdüğümde daha iyi fark ettim o zaman beni uykunda konuşuyorsun diye kandırmışlardı ama yine de okudukları ihtimalini düşünüp günlük defterimi paramparça edip çöpe tıkmıştım. günlüğü tutan çocuk dahi olsa yapılmaması gereken bir şey. saygısızlığın dik alası. özel hayat diye bir şeyden haberleri yok, ayıp. ha ekstrem bir durum varsa mesela çocuğun ailesine söyleyemediği, utandığı bir konuysa, başına anlatamayacağı bir şey gelmişse ve bundan günlükte bahsetmişse çocuğun iyiliği adına okumak belki faydalı olabilir ama öyle bir durum varsa da yine çocuğun girdiği psikolojiden de bu az çok anlaşılabilir diye düşünmekteyim. bu yaşlarımda bu korkuyu biraz aşmış olup tekrar günlük tutmaya başlasam da yine de içimde taşımaktayım okuyabilecekleri gerginliğini. o sebepten ötürü öykü yazdığımı bildikleri için üstü kapalı ve öyküvari bir biçimde yazarım aklımdan geçenleri ki günlük olduğunu anlamasınlar okurlarsa. her neyse, yapan adına iğrenç bir şey. özellikle aile bireyleri ve ebeveynlerin bunu yapmaması, "özel" kavramının kendilerindeki karşılığını düzeltmeleri gerek.

bildiğiniz başka bi dilde yazabilirsiniz.

annemin gençken tuttuğu günlükleri bulmuştum, hepsi ingilizceydi. kendi ailesi ve yaşadığı zamana göre yeterli bi güvenlik önlemiymiş.

ne kadar da saçma bir devirde ve toplumda yaşıyoruz ki düşüncelerimizi, hislerimizi doya doya dile getiremiyoruz, yazıya dökemiyoruz. herkes bir baskı altında maalesef. eskiden olsa ben de bu başlık gibi düşünürdüm ama büyüdükçe okunca ne yapacaklar? ne yapabilirler ki? ya da bilsinler ne olacak? diye soruyorum. bir de şu var ki düşünceli insan bakmaz, okumaz zaten ama çevremizde bulsa okumayacak insan sayısı az veya yok.
sadece zayıf noktalarımı görsünler istemem sanırım. çünkü günü gününe değil duygu yüklü olduğum anlarda yazıyorum. aşırı üzgün olduğum, ağladığım ya da heyecanlanıp mutlu olduğum günlerde ihtiyaç duyuyorum.
yazdıklarım beni ben yapan şeyler be herkes tarafından bilinmesini doğru bulmam.

sadece senin anlayabileceğin bir dil geliştirmek için iyi bir yol aslında. "karşımdan geçen ateş böceğinin yanıp sönüşleri zihnimi bertaraf etti, bir kaç dakika kendime gelemedim" gibi.

bu korkuya rağmen tuttum. sonuç,okudular.

karalama,itiraf defterleri tutuyorlar. biz okuyoruz iste.

10 yıl kadar önce abimin günlüğümü okuyup benimle dalga geçmesi hâlâ dün gibi aklımda. nasıl bir travma yarattıysa artık o günden sonra günlüğüme hiçbir zaman sırlarımı falan yazmadım, aynı şeyleri yazmaya başlayınca da 5 yıl önce falan bıraktım zaten günlük tutmayı.
arada bir geri döneyim diyorum ama içimde o istek yok. sanki abim olacak şahıs yine gelip günlüğümü okuyacak ve yine hassas olduğum konularda benimle dalga geçecekmiş gibi.

abilerin nesli ne zaman tükenir tahmini?

okunur korkusuyla günlük tutamayanlar, lütfen yazar olmaya karar verdiğinizin duyurusunu yapın ve yazdıklarınızı okuma potansiyeli olan insanları nerede görürseniz yeni bir hikaye yazdım dinlesene deyip yakasına yapışın.
umduğunuzdan çok daha kısa bir süre içinde ortalık yere bıraktığınız günlükleriniz kimsenin dikkatine çekmez hale gelecektir.

9 yaşındaki hypnotized narcissist'in (ki sanırım o zamanlar sadece narcissist'mişim) günlüğün ilk sayfasına şu uyarıyı ekleyerek aştığı sorundan muzdarip kitle:

beni tanıyan bir aile, yıllar önce ölmüş olan babalarının kitaplarını (arabanın koltuklarını ve bagajını doldurmuştu) bizde okuyan yok. evde de yer yok diye bana vermişti.
içinden günlükler çıktı.
aileye vermek istedim. amaan bu güne kadar okumamız. bundan sonra mı okuyacağız diye almadılar.
birazını okudum. ailenin ve rahmetlinin özeli ile dolu idi.
birazını ben okudum. gerisini kimse okumadı. rahmetli boş adam değilmiş.
geride kalanlar aynı frekansta değildi.
neymiş? korkmasına gerek yokmuş.

ben okunsun diye tutuyorum. okunmasını istemediğim yerini de şifreli dilimle yazıyorum. deşifre edilebilirlermi bilmiyorum. çünkü 1 harfin 2 - 3 karşılığı filan var.

herkes günlüğünü bir gün biri okuyacak saklı beklentisiyle tutar.

günlük tutmaya başladığımda evdekiler bana acayip gelmeye başlamıştı bana daha iyi yada kötü. davranmaya başlamışlardı bunu sebebini çok merak etmiştim sonra bir baktım ki herkes günlüğümü okumaya başlamış skskksksk gülduğüme bakmayın baya kötü bir andı

yazmaya değer işler yapmayınca bulunan klasik bahane

benimki okundu, o yüzden başlarım böyle işe deyip yazmayı bıraktım. eski kız arkadaşım okumuştu bir de, sena ve dötü hakkındaki (en yakın arkadaşı olur) düşüncelerimi okuyunca ayrılıvermişti.
o esnada sen benim nasıl özelimi okursun diye üste çıktım da olmadı. özelini yerler senin, kızın dötünün krokisini çizmişsin resmen deftere hayvan sungerboobs.

isteselerde okuyamazlar ben bile zor okuyorum. özel bir yazı stiliyle yazıyorum da.

bir dönem yazdım terapi niyetine. güzel de oldu içimi dökmüşüm. baktığımda sayfalar karamsarlıktan görünmüyordu yalnız :)) kimsenin okumasından çok korkmadım ama yine de kendime özel alfabe yapıp okunmasını istemediğim yerleri o alfabeyle yazdım. taktir ediyorum kendimi bir zamanlar gerçekten iyileşmek için çok çaba sarfetmişim. şimdi olsa oturur ağlarım sonra da çekerim yorganı kafama uyurum. yoruldum. bak yine düştü modum. biliyordum bu enerji patlamalarının hayra alamet olmadığını. neyse yapacak bir şey yok. düştüğümüz gibi kalkacağız.

okunur diye değil de kuzen korkusuyla tutamadığımdır.

ortaokulda benden 4 yaş büyük kuzene herkes gününü yazıyor deftere ben de yazacağım deyince kuzen-abim '' olm mal mısın kızlar yapar o işi aybaşlarını filan yazıyorlar sen kız mısın '' deyince oluşan ilk homofobik travmamla şeytanın defteri muamelesi yapıp tırstığım ekşın olmuştu.

“sevgili günlük” diye başlayan metinler geçmişte kaldı, onlar pembe tozlu hayalleri olan günlerdi.
yeni nesil günlükler var, onlardan edindim bir adet, içim rahat. isteyen herkes okuyabilir.
5 yıllık üretiliyor, 365 adet sayfası ve her sayfada bir soru var. bunlar hazır şablon.
her gün bir soruya yanıt vererek 5 yılı geçiriyorsunuz.
5 yıl süresince düşüncelerinizdeki değişimi gözlemlemeye yarıyor.
görseli aşağıya bırakıyorum;