okunur korkusuyla günlük tutamayanlar

herkes günlüğünü bir gün biri okuyacak saklı beklentisiyle tutar.

günlük tutmaya başladığımda evdekiler bana acayip gelmeye başlamıştı bana daha iyi yada kötü. davranmaya başlamışlardı bunu sebebini çok merak etmiştim sonra bir baktım ki herkes günlüğümü okumaya başlamış skskksksk gülduğüme bakmayın baya kötü bir andı

yazmaya değer işler yapmayınca bulunan klasik bahane

benimki okundu, o yüzden başlarım böyle işe deyip yazmayı bıraktım. eski kız arkadaşım okumuştu bir de, sena ve dötü hakkındaki (en yakın arkadaşı olur) düşüncelerimi okuyunca ayrılıvermişti.
o esnada sen benim nasıl özelimi okursun diye üste çıktım da olmadı. özelini yerler senin, kızın dötünün krokisini çizmişsin resmen deftere hayvan sungerboobs.

isteselerde okuyamazlar ben bile zor okuyorum. özel bir yazı stiliyle yazıyorum da.

bir dönem yazdım terapi niyetine. güzel de oldu içimi dökmüşüm. baktığımda sayfalar karamsarlıktan görünmüyordu yalnız :)) kimsenin okumasından çok korkmadım ama yine de kendime özel alfabe yapıp okunmasını istemediğim yerleri o alfabeyle yazdım. taktir ediyorum kendimi bir zamanlar gerçekten iyileşmek için çok çaba sarfetmişim. şimdi olsa oturur ağlarım sonra da çekerim yorganı kafama uyurum. yoruldum. bak yine düştü modum. biliyordum bu enerji patlamalarının hayra alamet olmadığını. neyse yapacak bir şey yok. düştüğümüz gibi kalkacağız.

okunur diye değil de kuzen korkusuyla tutamadığımdır.

ortaokulda benden 4 yaş büyük kuzene herkes gününü yazıyor deftere ben de yazacağım deyince kuzen-abim '' olm mal mısın kızlar yapar o işi aybaşlarını filan yazıyorlar sen kız mısın '' deyince oluşan ilk homofobik travmamla şeytanın defteri muamelesi yapıp tırstığım ekşın olmuştu.

“sevgili günlük” diye başlayan metinler geçmişte kaldı, onlar pembe tozlu hayalleri olan günlerdi.
yeni nesil günlükler var, onlardan edindim bir adet, içim rahat. isteyen herkes okuyabilir.
5 yıllık üretiliyor, 365 adet sayfası ve her sayfada bir soru var. bunlar hazır şablon.
her gün bir soruya yanıt vererek 5 yılı geçiriyorsunuz.
5 yıl süresince düşüncelerinizdeki değişimi gözlemlemeye yarıyor.
görseli aşağıya bırakıyorum;

aklımda tutuyorum kimse okuyamıyor.

bu riski de vardı ama iyi muhafaza ettiğimi düşünüyorum. bazen yazım dr yazısı, bazen de çıktı kadar düzenli ve güzel, bazen de minicik, bazen ise hepsi büyük harf vs. ama umrumda olmadı. okusa ne öğrenecek veya öğrendi diyelim ne yapacak ki? içinde abuk sabuk ya da hiç çirkin şeyler yok. her zaman gerçekçi ve dürüst davrandım bazen acı verici olsa da.
lise sondayken (2018) yazmaya başlamıştım. şu an devam ediyorum. her günde yazmıyorum; ne zaman ortam müsait olursa ve canım yazmak isterse o zaman yazarım.
geçmişe dönüp ne yaptığımıza ve nelerden geçtiğimize bakmada kolaylık sağlıyor. hafızamın tutamadığı şeyleri o tutuyor. depremle şoka girince bazı şeyleri çokça unutmuştum. ve aramın bozuk olduğu arkadaşım yazınca sadece bozuk olduğunu biliyordum ama neyden bozuk olduğunu bilmem lazımdı ve ona sorunca cevabını bekledim. sonra onunla ilgili bölüme baktım "bazı şeyleri doğru söylerken bazılarında eksiksin, aslında böyle böyle olmuş. bakarken yine sinirlendim." demiştim. zorluğu yok ama çokça kolaylığı var diyebiliriz. kendimi tanımamı, kendimle kurduğum bağın güçlenmesi vs. hep yazmakla oldu diyebilirim. durumları daha kolay idare edip çözümleri (varsa) daha hızlı bulabiliyorum.
hayatımdaki şeyler bazen tercih bazen de değil. ve bakınca ikisi hayatımı oluşturuyor. olduğu gibi kabul ettim. ve içinizde gerçekten yazmak varsa ukde kalacağına yazmış olmanız daha iyi. orası sizin dünyanız, başkası okur diye çekiniyorsanız ilk kendinize seviyeli ve kaliteli olun ki bu durumda rezillik ya da iğrençlik yaşanmasın...

sabiha gökçen tarafından söylendiğine göre atatürk'tür. karlsbad hatıraları ve doğudaki gezilerinden bahsettiği hatıraları dışında bilinen yayınlanmış bir günlüğü yoktur. sabiha gökçen tarafından eşyaları arasında bulunan yazdıklarının ise yayınlanmasını sakıncalı bulmuştur. sebebi sorulduğunda kafasındaki planların bilinmemesi gerektiğini belirtmiştir.

tonla sanal günlük uygulaması var indiriverin bir tane. şifreli hem. 2 yıldan fazladır tutuyorum inanamıyorum duygu ve düşüncelerimin değişimine.

faydalı bir eylem ama nedense ben kendime kazandıramadım bir ara denedim faydasını da çok net hissettim ama devam ettirmek kolay değil. kendimi bir şeye köle olmuşçasına her gün yapma zorunluluğu bana ters sanırım. severek yaparsam ayrı yoksa köle gibi hissettirdiği anda biter ne olduğu önemli değil.

bakarlar korkusuyla taytın arkasını kapatacak şekilde giyinmekswh

ayy o benim tramvay bi ara vardı sonra anahtarsızda zorlayınca açıldığını fark edince sayfalarını yırtıp sokağın çöpüne atmıştım bazen çok mutlu veya çok üzgün olduğumda notlar kısmına yazıp gizliyorum

ben küçükken ablam günlük yazardı, lisedeki ilk aşkından filan bahsetmiş. o masum duygular filan derken bir gün annem günlüğü buluyor, gün gün de okuyor. daha sonra senin için endişelendik adı altında bu mevzuyu babama da anlatıp ablama fırça atıyorlar filan derken o günden sonra ablam bir daha günlük yazmadı. pek tabi bende de günlük yazma hevesi başlamadan bitti.

velhasıl ebeveynlik zor zanaat. yaptığın hareketlerin neden olabileceği sonuçları iyi analiz edebilmek ve bu doğrultuda hareket edebilmek lazım.

ben bombok rutinim için günlük tutmuyorum.

sabah uyandım, işe geldim, işten çıktım, içtim, çok geç yattım.
sabah uyandım, işe geldim, işten çıktım, içtim, çok geç yattım.
sabah uyandım, işe geldim, işten çıktım, içtim, çok geç yattım.
sabah uyandım, işe geldim, işten çıktım, içtim, çok geç yattım.

sabah uyandım...

dijital tut şifrele
günlüğün ilk sayfasına okuyanın annesi ölsün yaz.

zamanında mutlaka kendi uydurdukları bir alfabeyle yazmaya çalışan kişilerdir aynı zamanda.

okunur korkusu yaş aldıkça artıyorsa nasıl da kocaman yalnızlaşıp hem dışarıya hem içe yabancılaşıyoruz aslında. utanma duygusu ne garip, sosyal maskelerimiz kaç kat, hepimiz kral çıplağı oynuyoruz.

bu yüzden normal sözlüğe yazanlardır