ölümün en iyi tanımı

onu bir daha hiç göremeyeceksin ve onlar seni bir daha hiç göremeyecekler.

ateistlere göre yok oluş.
tanrıya inananlara göre ölümsüzlüğün başlangıcı.

her ölüm doğaya yeni bir merhabadır aslında.. çünkü doğada sürekli bir değişim ve yenilenme vardır. devrimcidir doğa. hep yeniden doğar ölümlerle..

allahın insanlara tabi tuttuğu sınavın bitmesi ebedi yaşamın başlaması.

baslangic.

kış ve sonrasında hep gelen bahar

kişinin kendi kıyameti.

"yaşam denen uykudan uyanmasını bilen yar ola"

hayat sizi dudaginizdan opuyor. evet.

sınavın bitmesi.

bir başka yaşama doğmaktır ölüm..
ki ölüm yoktur aslında.. sonsuz olan yaşamdır hep yeni doğan formlarla..
bir ölür bin diriliriz dizesi siyasi bir söylem değil aslında.. iyi düşünün..!
bir ölüp bin doğuyoruz atomlarca hep..
ölmek yasak doğada.. iyi düşünün..!

mortalite istatisliklerine karıştı.

*
sen de o zaman anarsın beni b.t.

ister yağmur yağsın isterse dolu
nidem ben ummana daldıktan sonra...

doğduğumuzda verilen biletin, son nefesimizi verene kadar tek yönlü olduğunu hatırlatandır. sen istemesen de o sıra sana da gelecek. yaşamın zorunlu çıkış kapısı senin de suratına kapanacak...

hayatın bütün seslerinin bir anda sustuğu, nefesin son kez iç çekişiyle kesildiği, zamanın senin için durduğu an. ne eksik ne fazla sadece büyük bir nokta.

hayatın içindeki aktivitelerden bir diğeri. çok öyle bir gizemi falan yok. hani böyle denize girersin ya, ilk başta su böyle titretir, alışmamışsındır, sonra kendini koyuverir ya da böyle mızmız mızmız koyverip, vermeme konusunda kararsız kalırsın, sonra hızlıca koyverince "oh" dersin, rahatlarsın, artık alışmışsındır. ölüm de öyle işte, herkes pek bir naz koz yapıyor, can çekişiyor falan, sonra hop, oldu bitti. alışırsın. bir şey olmaz. ayrıca bu da diğerleri gibi zaman geçirmek için bir masal, herkesin inandığı, yok öyle bir şey. dönecen, duracan. doğada yok olmak diye bir şey yok. dön, dur, dön, dur, her şey aynı ve aynı derecede sıkıcı.

doğum öncesi.

ölüme dair

buyrun, oturun dostlar,
hoş gelip sefalar getirdiniz.
biliyorum, ben uyurken
hücreme pencereden girdiniz.
ne ince boyunlu ilâç şişesini
ne kırmızı kutuyu devirdiniz.
yüzünüzde yıldızların aydınlığı
başucumda durup el ele verdiniz.
buyrun, oturun dostlar
hoş gelip sefalar getirdiniz.

neden öyle yüzüme bir tuhaf bakılıyor?
osman oğlu hâşim.
ne tuhaf şey,
hani siz ölmüştünüz kardeşim.
istanbul limanında
kömür yüklerken bir ingiliz şilebine,
kömür küfesiyle beraber
ambarın dibine...

şilebin vinci çıkartmıştı nâşınızı
ve paydostan önce yıkamıştı kıpkırmızı kanınız
simsiyah başınızı.
kim bilir nasıl yanmıştır canınız...
ayakta durmayın, oturun,
ben sizi ölmüş zannediyordum,
hücreme pencereden girdiniz.
yüzünüzde yıldızların aydınlığı
hoş gelip sefalar getirdiniz...

yayalar-köylü yakup,
iki gözüm,
merhaba.
siz de ölmediniz miydi?
çocuklara sıtmayı ve açlığı bırakıp
çok sıcak bir yaz günü
yapraksız kabristana gömülmediniz miydi?
demek ölmemişsiniz?

ya siz?
muharrir ahmet cemil?
gözümle gördüm
tabutunuzun
toprağa indiğini.

hem galiba
tabut biraz kısaydı boyunuzdan.
onu bırakın ahmet cemil,
vazgeçmemişsiniz eski huyunuzdan,
o ilâç şişesidir
rakı şişesi değil.
günde elli kuruşu tutabilmek için,
yapyalnız
dünyayı unutabilmek için
ne kadar çok içerdiniz...
ben sizi ölmüş zannediyordum.
başucumda durup el ele verdiniz,
buyrun, oturun dostlar,
hoş gelip sefalar getirdiniz...

bir eski acem şairi :
«ölüm âdildir» — diyor,—
«aynı haşmetle vurur şahı fakiri.»

hâşim,
neden şaşıyorsunuz?
hiç duymadınız mıydı kardeşim,
herhangi bir şahın bir gemi ambarında
bir kömür küfesiyle öldüğünü?...

bir eski acem şairi :
«ölüm âdildir» — diyor.
yakup,
ne güzel güldünüz, iki gözüm.
yaşarken bir kerre olsun böyle gülmemişsinizdir...
fakat bekleyin, bitsin sözüm.
bir eski acem şairi :
«ölüm âdil...»
şişeyi bırakın ahmet cemil.
boşuna hiddet ediyorsunuz.
biliyorum,
ölümün âdil olması için
hayatın âdil olması lâzım, diyorsunuz...

bir eski acem şairi...
dostlar beni bırakıp,
dostlar, böyle hışımla
nereye gidiyorsunuz?

nazım hikmet ran