hiçbir zaman böyle bir düşüncem olmadı dostlar. eğer bir kişi ile konuşmak istiyorsam, hiç çekinmeden yazarım. en kötü "naber, nasılsın" diye sorarım. eğer karşıdaki kişi konuşmak istemiyorsa zaten belli edecektir. ayrıca gerçekten konuşmak isteyen, bir bahanesi olmadan da yazabiliyor. bu kadar kasmayın, eğer konuşmak istiyorsanız konuşun beya.

neden düşlemek ve düşünmek istemedikçe en zifiri karanlıklarımda bile dehşet saçmaya devam ediyorsun. nedir bu ansızın sezgilerle yüklü olarak yürekten fışkıran ve hüznün yumuşacık havasını estiren şey?

hâlâ bilmiyorum artık son düşümü ne zaman terk edeceğini ışığının ne zaman artık ürkütemeyeceğini düşlerimi ve geceyi
mahmurluğun ne zaman sonrasız olarak ve tek bitip tükenmez bir rüyaya dönüşeceğini. cenneti çağrıştıran bir yorgunluk hissediyorum içimde. uzak ve yorucu bir yolculuktu kutsal yüreğine yaptığım hac ziyareti. kâbenin ağırlığı eziyordu karanlık düşlerimi. ama baştan çıkaramazsın beni hatıraların yosun tutmuş karanlıklarından ayrılmam için. yalnızca yorgunluklarıma sadık kalır bu gizli yüreğim birde onun yardakçısı olan küstah sevgiye. bana gösterebilir misin sadakatini sonuna kadar koruyan bir yüreği? senin düşlerinin beni tanıyan sevgi dolu gözleri var mı? yorgunluklarımın uzanan ellerini yakalıyorlar mı? sen misin ısrarla kapısını çalan gecenin? ya da gece miydi kapıları sonuna dek yüzüne açan? fütursuzca ölümün şehvetini yaşamın hazzıyla sunabilmektesin mazinin paslanmış dizelerine. hâlâ kendime gelmem için su çarpıyor geceme geleceğin tozlu rafları. ben de her geçen gün o tozların tabakalaşmasına göz yumuyorum.

sarhoş bir yaşam dalgalanıyor içimde tüm gücüyle. yukarıdan sana aşağılara bakıyorum. oralardaki sana. bir gölge taşımakta, sönüp gitmekte parıltın. ben değil sen tüket beni ey sevgili! sonuna kadar tüket ki uykuya dalayım ve tekrar sevebileyim seni. hissedebiliyorum sevginin ölümünü. yaşıyorum karanlık vakitlerde inanç ve korkaklıkla. yapmamız gereken vatana geri dönmek. zaten terk etmek hataydı bu yüzdendir birbirine yabancılaşan şu iki devlet. nedir hâlâ alıkoyan bizi dönmekten. hangi canlı hissedebilen varlık çevresinde yayılıp giden uzamın tüm karanlık görüntülerini aydınlatan kendi mavi denizlerinde yüzen sevgiye arkasını döner ki? ama yinede tatlı bir sarhoşluk içersinde açmaktasın ruhun ağır kanatlarını. bir cenneti çağrıştırmaktalar. ne kadar yoksul ve çocukça geliyor değil mi yazılanlar ve henüz görmediğin yazılmamışlar.

yazarların, kana ihtiyaç duydukları an, kan grubu ve iletişim bilgilerini yazarak kan bağışçısı bulabileceği başlık.
moderatörlerden ricam, bu başlığı kötü niyetli kullanımdan uzak tutabilmek için bu başlığı sık sık kontrol etmeleri.

haberin başlığını olduğu gibi yazdım. linkide vericem ama şu zat-ı hıyar efendiye iki çift laf etmek gerek.
ekonomiden hukuk sistemine, istanbul sözleşmesinden sağlık alanına kadar her konuda ahkam kesen imam efendinin son zırvasıdır.

yüzünden riya akan bu tiplerden gerçekten bıktıkkkkkkkkkkkkkk!


haberegider

edit: başlığa yazan ve “ne var bunda?” “bir imam tweet atamaz mı?” gibi söylemler paylaşan yazar arkadaşlara cevaben; paylaşım buram buram şeriat istemi kokuyor. ha siz eğer dünyanın marsa gittiği, bilimin peşinden koştuğu bir dönemde bu imam efendinin peşine takılmak istiyorsanız başka. hayırlı uçuşlar.

sözlüğün mikail'idir. beğeni yağmuruna tutmasıyla sevindirmiştir. var olsundur.

bu tarz insanlara cevap vermeyin, telefon göstermeyin, toplu taşımada yer vermeyin ve hatta bir tık ileri gidip gerektiğinde saygı duymayın.

çokmu kaba oldu?
o yaşlıların hepsi geçmişlerimizdir, bugün içinde bulunduğumuz durum ve şartlar onların eseridir. yaşadığımız hayat onlardan bize kalan mirastır.

hayatımızı,yaşantımız ülke ve toplumu sorgulama sebebimiz çorak kalan zihinleri nin, katı kır kültürünü bize dayatmaları ve onlar gibi devletin uyguladığı her şeye, doğru veya yanlış. mutlak bağlılıkla boyun eğip kabul etmemizi istemelerinden kaynaklıdır.

ismail abinin taktiğini denerim. burun havada baş dik tüm asaletinle son isteğiniz var mı sorusuna
-var! salın beni. derim.

antik roma'da genelev.

bana albüm kapağı bırakmamışsınız.

düzenli bir hayat sürmek, çok kolay görünür ama ciddi anlamda hırs, kan ve gözyaşı ister...

burada kullandığım nicki ekşi sözlükten buldum.

ne kadar mantıksızda olsa, maddi ve manevi açıdan tatmin olmayan insanların yapmaya devam edeceklerini düşündüğüm hadise. böyle mutlu oluyorlar çünkü. buda farklı bir haz alma yöntemi oldu.

tanım: gerçekten mantıksız olan eylem.*

insan ruhunun temellerine inmeyi çok iyi bir şekilde başaran yönetmendir kendisi. filmleri, çekici bir olay örgüsünden ziyade yaşamın kendisini barındırmaya yöneliktir. doğallık ve gerçekçiliği esas alır. defalarca izlendiğinde bile farklı bir ayrıntı yakalayabileceğiniz ince sahneleri vardır. fotoğrafçılık becerisini de filmlerinde çok iyi kullanarak ortaya muazzam işler çıkarmıştır.

fazla ciddiye alma bu hayatı. azıcık delilik her zaman iyidir. ve sevdiklerinle sevmediklerine farklı davran ki herkes yerini bilsin.

çok fazla havale-eft işlemi yapıyorsanız mantıklı bir seçim. avantajları çok fazla.

şuan için durdurulmuştur.

türk tiyatrosuna kabare anlayışını getiren ekibin bence en önemli üyesi olan ve gerçekten duayen bir tiyatrocu olduğunu düşündüğüm ancak birkaç filmi dışında filmlerini hiç beğenmediğim metin akpınar’ın erken dönem filmlerinin neredeyse tamamında gerçekleştirdiği tuhaf ama kendine has eylemdir.

metin akpınar yukarıda bahsettiğim filmlerde genellikle yakışıklı ve çapkın ve de bıçkın erkek rollerinde oynar ve daha romantik ve saf olan zeki’ye göz kulak olur. kadınlara ayırdığı zaman müsaade ettikçe elbette.

kadınlara ayırdığı bu zaman ise genellikle sevişme eylemi ile geçer ki hiçbir filmde asla şaşmadan, önce uzun bir öpüşme izleriz.

ama bu öpüşmelerin hepsinin ortak birkaç özelliği vardır. bir kere çok ateşli öpüşmeler olur bunlar. metin, sevgilisine bir avmış gibi yaklaşır ve birkaç saniye içinde mideye indirecekmiş gibi öper.

ancak en önemli noktayı en sona sakladım. metin, asla öpüşmeye dudaklarla başlamaz. önce karşısındaki kadına onu sevdiğini belli etmek, bu öpüşmenin sadece tensel bir şey olmadığını, derinlerde daha büyük başka duyguların da bulunduğunu belli etmek için önce sevgilisinin burnuna bir öpücük kondurur.

evet, sevgili sözlük ahalisi. işsiz ve hayatsız bir insan olarak oturup bu filmleri izledim ve böyle ibretlik bir tespitte bulundum. en az on filmde bu sahneye rastladım. metin abi burna bir buse kondurmadan öpüşmeye başlamaz.

sizin de aklınızda olsun ön sevişme burundan başlar. o burun mutlaka öpülecek.