arkadaşının arkadaşın olmadığını anladığın an

arkadaşım dediğin insanın sana tek bı tartışmada gerçek yüzünü gösterip yaşanmışlıkları bı kenara atıp bi yabanciymissin gibi laflar söylemesi ve seninle sadece yalnız kalmamak için arkadaşmis gibi takıldığını anladigin o igrenc an

benim için kabul etmesi çok zor bir durum olmuştu. asıl acıtan kısmı ise aslında defalarca bunu bana tavırlarıyla göstermiş olması ama ben hiç anlamamışım ya da anlamak istemedim bilmiyorum. yine de fazla geç kalmadım hayatımdan çıkarmakla ve bu benim için kesinlikle bir şükür sebebi . hayatımdan çıktığından beri işlerim daha fazla yolunda tabi bunun sebebi insanlara karşı olan güvenimin azalmasından ötürü her işimi kendim halletmem ve kendime saklamam da olabilir.

sadece kendi hakkında konuşup yerli yersiz mesaj atıp; ilgi beklemesi ancak sen önemli bir şey anlattığında seni "avutup" bir daha asla "nasılsın" diye bile sormadiginda

arkadaş arkadaşın cornettosudur.

birkaç hafta önce aramda soğukluk olan bir arkadaşıma hüngür hüngür ağlayarak ne derdim varsa anlattım, aramızdaki mesafenin sebeplerinden vs. bahsederek. umrunda olmadı. olmadığını da hissettirdi. benim için çok zor geçen bu son aylarda yanımda olmak istemediğini gösterdi desem daha yerinde olur. çok kırgınım sözlük. ama bu olay yaşandıktan sonra gerçekten bi sorgulama aşamasına girdim kendimce. yanında olmak isteyen bağdat'ta da olsa yanında oluyor. daha fazla söze gerek yok.

küçükken başıma gelmiş komik bir yandan da utanç verici bir andan bahsetmek istiyorum. ilkokul zamanları 3. ya da 4. sınıftaydım. bir kız arkadaşım var, 2010'ların pick me kızı. bütün pembe şeyler onun, herkes onunla arkadaş olmalı falan böyle bir kafaya sahip. ama tatlı da bir insandı. bilirsiniz yazı yazdığımız kalemli tahtalar vardı o zamanlar hatta üçgen, yuvarlak ve kalp şekilleri vardı basmalı. ona gerizekalı merve yazmışım...yazdığımı da unutmuşum salak ben. kız eve geldi gülüyoruz ediyoruz, kız odamda o yazıyı görmedi mi ben bi bozardım. ölüyorum utancımdan. neyse ki kalkıp dedi ki 'beni kıskandığın için mi yazdın bunu?'. hayır gerizekalı olduğunu düşündüğüm için yazdım diyemedim...tek çıkış yolum onun istediği 'kıskanılmak'tı. evet evet kıskandım dedim. ondan sonra ne oldu hatırlamıyorum ama o an nasıl utandığımı hiç unutamam.

mutluluğuna hasetlikle yanıt vermesi.

takma kafana, sen de çok kafaya takıyorsun.

bu cümleler bende kendisini bitirir. rahatlıkla hayatımdan çıkarırım. zira ota moka takan biri değilimdir.

para mevzularinda ustune yatmalari

yalnız kalmamak için huyuna suyuna gitmeye çalışan, kendini olmadığı biri kılığına sokan biriyse o kişi arkadaş olmaktan çok uzaktır.

benim için artık arkadaş olmadığını anladığım an yoktur, arkadaş olduğunu anladığım an vardır. onun dışında hayatımdaki herkes birer tanıdık simadan ibarettir.

bir sevgili uğruna karakterini ve beni hiçe saydığı andı.

çıkarı kalmadığı an hayatınızdan çıkmasıdır.

teşekkür et evrene bunu sana gösterdiği için,
bırak arkadaşı dostu,sevgilisinin,eşinin hatta ana babasının aslında birer düşman olduğunu anlayıp next diyenler var,bu da birşey mi?
aydınlan yola devam..

bir hata yaptığında "aferin iyi halt yenisin"demek yerine "herkes hata yapar"diyosa.

bu konuda biraz körüm ben. birçok işaret de verdi aslında bana, ama hepsini yazmak uzun sürer. bundan kelli en sonuncusunu yazayım. sene 2008, kardeşimin düğününden birkaç hafta öncesi. o zaman evde internet yok. internet kafede vakit geçiriyorum. neyse bu da geldi ama benim için değil tabi. beni görünce "aha sıçtık" der gibi bir yüz ifadesi takındı. zoraki olarak nbr dedi oturdu. bi yarım saat kadar daha takıldım ben beraber çıktık. az ötede kafe var dışarıda oturduk. sanki çok iyi arkadaşlarmışız gibi takılıyoruz ama samimiyet olmadığını hissettim ilk defa. zaten bundan önce 3 yıl kadar görmedim askerdeydi, geldi sonra çalışmaya gitti bir yerlere. 1 saat civarı oturduktan sonra beni evden aradılar gidiyorum. ben buna dedim ki telefonumu vereyim görüşürüz. hah işte orda bitti benim için arkadaşlık. onu dediğim anki tamam tamam deyişi ve yüz ifadesi benim gözümü açtı. telefonunu vermek istemediğini, benimle görüşmek istemediğini o an net olarak anladım. o günden beri de ne gördüm ne de duydum.

para istediğinde vermemesi.
para genelde tüm arkadaşlıkların sonudur.

benimle rekabet eden kişiler,aslında içten içe kendini benimle kıyaslayanlar, derdimi anlatırken bence sıkılıyor diye düşündüğim kişiler, hakkımda kinaye düşünebilen beni rahatça eleştirebilenler maalesef ki kalbinin saflığını hissedemediğiniz ve karşınızdaki kişiyi kendinizin 2. kopyası olarak göremediğiniz takdirde o kişiyle arkadaş olmazsınız. sadece tanıdıklık olarak kalır..

ayrıldıktan sonra eskiden dedikodusunu yaptığı kişilerle kanka olmuş durumda ben hayatımda böyle yuzsuzluk görmedim.

bu sabah. "ulan insan bazen çok yalnız hissediyor" dediğim arkadaşımın "ben yanındayım" demesi dışında her şeyi söylemesi ile kafaya dank eden andır.