arkadaşının arkadaşın olmadığını anladığın an

benden gizli gizli işler çevirdiğinde anladım. onu asla yargılamayacağımı bilemeyecek kadar tanımamış beni.

herhangi bir konuda başarılı olduğumda sevinmediğini hatta içten içe kıskandığını anladığım andır.

ayaklarının ters olduğunu gördüğüm an.

dün bir konudan bahsettiğimde, bana daha ulaşılabilir olanı istemem gerektiğini ima etti. evet bu bir arkadaşın diğerinin iyiliği için isteyeceği, söyleyeceği bir şey ve doğal. ama elde etmek için uğraştığın her hayalinde 'sen hak etmiyorsun' tavrını fark edersen bir ampul çakıyor kafanda. sonraaa yaptığın bir şeyleri anlatırsın. o şeyi sürekli kötüler, beğenmez, bok atar vs. ve iki gün sonra kendisi aynı şeyi yapar ve allaya ballaya anlatır ahkdjfd. heh tanıdınız mı? bir dediğinin diğerini tutmadığı bir insanla peki sen niye arkadaşlık ediyorsun demezler mi, derler. ben de diyorum. işte bu andır tam olarak.

kendi bencilliği için kullandığı an

gerçekten çok kötü bir zamandan geçerken ağlayarak aramıştım, şu an müsait değilim diyip kapatmıştı buraya kadar olabilir işi vardır demiştim sonra müsait olmama sebebinin başka arkadaşları ile gezmek olduğunu öğrenmiştim. ben onun bir tane göz yaşı için tüm her şeyi iptal edip günlerce yanında kalmıştım...

ipi bırakılmış bir uçurtmanın nasıl hissettiğini anladığın ilk andır

lise zamanında nezaket adında bir arkadaşım vardı. iyi anlaşıyoruz sanıyordum. tenefüste kantine gittiğimiz zaman o sıkış tepişin içine girip hem onun hem de kendimin yemeğini alıyordum sürekli. çok normal geliyordu bu durum sonuçta arkadaşımdı... sonra bir gün ona yanlış yemek almışım ve bana 'ben bunu istemiyordum ki yanlış almışsın ya' diye bağırdı. o anda dank etti kafama ve bende ona 'bundan sonra kendi yemeğini kendin alırısın o zaman' dedim ve sınıfa geri döndüm. kırıcı bi farkına varıştı. arkadaşlar birbirleri için fedakarlık yaparlar ama bu fedakarlık sürekli tek taraflı olursa bunun adı karşındakini kullanmak olur. insan ilişkileri hakkında güzel bir ders olmuştu bana. o kızla da bir daha konuşmadım ve ismine nazaran ne kadar kaba olduğunu hiç unutmadım.

aniden içinize oturan “acaba” ile başlar genelde, “acaba ben fazla mı anlam yükledim” dersiniz kendinize. yakın gördüğünüz insanın aslında zannettiğiniz kadar yakın olmadığını anladığınız o andır işte o. belki de farketmeden onu kırdım diye düşündüğümde çok olmuştur ama o “acaba” bir kurt gibi deşince beyninizi, birlikte geçirdiğiniz zamanlarda daha özenli izlersiniz olanları. sonrası tebrik ederim nur topu gibi bir gerçeklik kalır kucağınıza.

mutluluğunu paylaşmadığını, kendi sevincine beni de ortak etmediğini anladığım andır.

hayatındaki güzel gelişmeleri sana haber vermediğini öğrendiğin an. ufak ufak uzaklaşma vaktinin geldiğini anlarsın.

eskiden dostun olmadığını fark ederdin,şimdi arkadaşın bile yok.

kötüydü,bedenine zarar vermişti ve beni ağlayarak yanına çağırmıştı.apar topar evine geldikten kısa bir süre sonra youtube'de takılmaya başladı ve istersem gidebileceğimi söyledi.bunun gibi binlercesi tekrarlanınca ben de sessiz sedasız çıktım hayatından.

ona olan yardımını başka yerlere çekip sana hakaret etmeye başladığı an geri ne kadar pişman olup dönüp özür dilese ve barışsanız da düzelmiyor. yavaş yavaş hayatından çıkarmaya başlıyorsun..

sırtımdaki bıçakları say say bitiremiyorum.

9 yıllık kardeşim dediğim insan evet bu insan işe girdi ve beni bir daha aramadı komik bir fıkra gibi ama değil. istemsiz bir şekilde neden diye soruyorum hala.

"yakın"lıktan kasıt arkadaşlık bağlamında bir yakınlık ve "arkadaşınız" karşı cins ise; kontrolsüzce sevişmeye başladığınız andır. tavsiye etmiyorum, iki taraf için de arkasını toplaması zor bir hal alabiliyor. buna rağmen çekiciliğini koruyabiliyor üstelik, özellikle taraflar birbirini çekici buluyorlarsa ve kimyaları yüksekse.

"and what would people say, people say, people say
if they listen through the wall, the wall, the wall?"

benim kararlarıma saygı göstermedikleri zaman 10 yıllık arkadaşım olsa farketmiyor. anında siliyorum.

ne deniyordu ona heh doğal seleksiyon dedikleri tam olarak bu işte.
eleye eleye geriye gerçek dostlar kalır.

çok bunaldığım bir zamanlarda derdimi anlatmak istemiştim. "benim derdim bana yetiyor seninkiyle uğraşamam" demişti. meğer ben hiçbir şey anlatmadığım sadece dinlediğim için arkadaşmışız. aydınlanma yaşamıştım o an.