çocuk sahibi olmamak için sebepler

- bu çiftlerin hayatı bitiyor. çok mutluyuz görüntüsü vermek için çırpınıp duruyorlar ama biliyorsun ne muhabbet kalmış, ne sosyal hayat, ne uyku.

- devlet okullarının hali ortada. iyi kazanan çift olsan birinizin maaşı kreşe, bakıcıya, sonra da allah korusun özel okul ücretine gidecek.

- 1. maddedeki hayatını yaşayamama gerginliği çocuğa yansıyor. neneye dedeye kaktırıyorlar arsızlıkta dünya lideri, youtube, tv . karşısında semirmiş o yaştan bağımlı çocuklar çıkıyor.

- bir de "aileye gerek yok, ben tek başıma büyütürüm" tayfası var az da olsa. tek ebeveynle büyüyüen çocuğun suça karışma ihtimali misliyle büyük. zorunluluk başka, tercihen yapan topluma zararlı.

- çooooooook insan olduk. bu kadar sıkış tepiş şehirlerde, trafiğin, pisliğin içinde salgınlarla uğraşmamız, tepeleme dandik binalarda ezilip ölmemiz bundan.

bir varlığın sıçtığı boku temizlemek istememek gayet makul bir sebep..

çocuk 24 25 yaşlarına geldiğinde ona bir ev bile bırakamayacağınızı düşünüyorsanız yapmayın
(kendi oturduğunuz hariç)

geleceğe yönelik ümidi olmamak çocuk sahibi olmamak için çok önemli bir sebeptir.
insanların geleceğe yönelik ümitlerini kıranların dünyaları başlarına yıkılsın edebiyatını bir tarafa bırakalım.
gerçekten ümidi yoksa çocuk yapanların da dünyaları daha önce başlarına yıkılsın.
yok eğer biraz olsun ümitleri varsa o zaman da evlenmeden önce ve çocuk yapmadan önce iyi düşünüp araştırma ve hazırlık yapmak lazım.
her durumda da çocuk doğduktan sonra "ben aslında bu çocuğu istemiyordum" diyenlerin dünyaları başlarına yıkılsın.
acaba deprem bilinç altıma işlediği için mi "dünyaları başlarına yıkılsın" takıntısı yaptım bilmiyorum ama özellikle çocukları mağdur edenlerin dünyaları başlarına yıkılsın.

daha fazla insan üretimi daha ciddi tüketim demek. ayrıca doğum ağrısı hamilelikte ağrı svşrken zevk almadan yapma etme. özetle fazla masraflı. bir de ben neyim ki çocuk yapayım ben daha travmalarımdan kurtulamamışım hayattaki adaptem zor bir de çocuk pırtlatamam

çocuklarınızın sermaye sahiplerine, zenginlere köle olmasını istiyorsanız buyrun yapın çocuk.

(bkz: gerek duymamak)
(bkz: bu toksik toplumun dayattığı hiç bir şeyi tiklememek)
çocuk ciddi bir sorumluluktur, onun ileride yapacağı yanlış işlerden de sen sorumlusun
ama ama beenn naapiim le kurtaramazsıııııııııınnn. (buraya by by recep efekti rica ediciim)

türkiye'de yaşamak

çocuğunuzu okutacak okul bulamamak.
ya her mahallede en az iki tane bulunan imam hatip "mektep"lerinden birine yollayarak çoğunuzun kafasının ortaçağ hurafeleri, arap mitolojileriyle doldurulmasına izin verecek, sonuçta hiçbir boka yaramayan bir insan olarak yetişmesine neden olacaksınız;
ya da yıllığı en az 6 bin usd olan, bir apartman katında öğrenim yapan, çocuğun öğrenciliğini yaşayamadığı, öğretmeni yarınından endişeli bir özel okula yollayıp, bu kez kafasının kemalist zırvalarıyla doldurulmasına izin vererek hiçbir boka yaramayan bir insan olarak yetişmesine neden olacaksınız.
böyle bir sorumluluk alınabilinir mi?

ölme vaadi ile bilmem kaç saniyelik orgazm için dünyaya getirip yıllarca depresyonla yaşamasına sebep olmamak için.
hem ne demiş allah dostu cioran;
dünyaya getirmek istemediğim çocuklar, bana borçlu oldukları mutluluğu bir bilseler.

çevre faktörü (siz ne kadar özenirseniz özenin çocuk sizin onu koruduğunuz her şeye bir şekilde maruz kalacak yeri gelicek özenecek)
eğitim
sağlık (kalıtsal bir hastalığım var yüksek ihtimal cocuklarımda görünmez ama yine de genlerini bozmak gereksiz)
çocuk yapmak aslında ucu bucağı olmayan kumar gibi yatırdığın her şeyi kaybetmesi var korkunç.
aklıma ilk gelenler bunlar.

hindistan* türevi ekonomisi kötü, adaleti çökmüş, eğitim sistemi rezalet, enflasyonu uçmuş, liyakatin olmadığı bir ülkede yaşamak, tek başına yeterli bir sebeptir.

sorumluluktan kaçmak olabilir mesela.

daha kendime bakamıyorum, çocuğa nasıl bakayım allahaşkına. herkes böyle düşünseydi şirinleri de görürdük belki.

öncelikle çocuğumun babasını seçmem lazım, kendime eş çocuğuma baba olur dediğim birini bulursam yapacağım.

türkiye şartlarında çok masraflı iş maalesef.

ucuz iş gücü çarkına bir dişli daha ekleme korkusu,
ülke ve ekonomi,
güvenlik kaygıları...

“çocuk yapmak yüzüne dövme yaptırmak gibidir” demişti zenci bi kadın filmde. bu gerçek bi sebep. asla bireyci olamazsın artık. onlar yaşadıkça onların zihnine bişey sokmak için uğraşmalısın. bu yüzden hakkaten herkes çocuk yapmasın.

çocuk dünyaya getirmek demek yaşam boyunca ona sahip çıkmayı gerektirir. bunu sadece mama masrafı, bez masrafı diye düşünmemek gerekir. eğitimi var, bir sürü sorunu var. bunların üstesinden gelmek hem maddi hem de manevi açıdan zorlayıcı olacak. maddi olarak uygun olan bir insan da olsa hayatından ödün vermesi gerekecek. çünkü o çocuk dünyaya geldiği zaman kimseye sormuyor sen bile isteye yapıyorsun. dünya yeterince kötü ve bu dünyaya çocuk getirmek demek mantıklı gelmiyor bana. geçen deprem olduğunda eminim çocuğu olanlar ilk olarak çocuklarını düşündüler. çünkü gönül bağı kuruyorsun ve ömür boyunca o bağ ile bağlısın. onun başına gelecek kötü olaylar sadece onu değil anne ve babasını da etkileyecek. bu yüzden tüm bu sorumluluk ve kargaşa insana boğucu geliyor. ve çocuk sahibi olmak istemiyorum diyen bir insanı da haklı çıkarıyor.

çocuk sahibi olmamak aptallıktır.
karşılıksız severler sevilirler.
kendi beceriksizlikliğinı çocuktan istersen çocuk yük olur. şu anda kim zerrenişte bulunmadan yaşıyor çocuklarda da bir sıkıntısı olduğunda ağlar bunun çaresini bilmiyor ve sana batıyorsa bunun sebebini çocukta değil kendinde arayacaksın, bebeklikte başında kitap okumazsan ilgilenmezsen okula gittiğinde de çok bı başarı bekleme ben çocuğuma 1 yaşından bu yana kitap okurum. okumaya başladığından bu yana da kendisi her gece yarım saat kitap okur. şu anda 9 yaşında 80 soruda 2 yanlış geldi. hoş 20 yanlış gelirse de fark etmez, illa okuyacak diye bir şey yok. ilk okul mezunu tamirci arkadaşımın 5 evi var. ben yüksek lisans mezunuyum bir evi zorla aldım. bu dünya da mutlu olsun yeter. gerisi boş ...