çocuk sahibi olmamak için sebepler

güzel bir gelecek verememe kaygısı, iyi bir insan olarak yetiştirememe korkusu.

küresel ısınma hakikati. bir de, üreyerek ölümsüzlük iç güdü tatminine ulaşıayacağını bilecek kadar ilkelliği aşmam olmam.
bu kadar bencil bir insan olmamam.

dünyanın yaşanamayacak bir yere dönüşmeye başlaması, insanlar çocuğu kendileri için yapıyorlar; belki de ona sorsalar böyle belirsiz bir geleceğe adımını atmak istemez. ekonomik sıkıntı, salgın hastalıklar, insanların birbirlerinden her geçen gün nefret etmesi... kim bilir dünyanın görmediğimiz daha kaç yüzü var. yarınımızı göremeyecek haldeyken tutup bir de çocuk yapmak, o çocuğun sizin kendiniz adına verdiğiniz karar yüzünden ileride acı çekecek olması bence oldukça makul bir durum. eğer bu dünyayı daha iyi bir hale getirmesi için bir çocuk doğuracak ve bunu gerçekten yapabilecekseniz hay hay efendim ancak anne baba olma yetisine sahip olmayan insanların doğurup doğurup o küçücük omuzlara oldukça ağır yükler yüklediğini de hepimiz biliyoruz. kaldı ki bu hayatı kendiniz için yeterince yaşayabildiniz mi ki başka bir cana hayat veresiniz?

çocuk sahibi olmak için ıolandan çok daha az olan sebeplerdir.

gecenin bir vakti, hatunun yanından çocuk uyandı diye ayrılmak istemiyorsak, yapılmamalıdır.

ona bu ülkede ne bir huzurlu bir hayat ne de tam anlamıyla özgürlük sunamayacağımı çok iyi biliyorum.

onu ondan çok düşünüyorum, bencilliğime yenilmemeyi seçiyorum.

bir gün ergen olacaklar . bu yeterli bence.

güven, özveri ve tevazu.

defin töreni izlemek.

iyi bir anne olamama ihtimali, annemde kınadığım şeyleri kendim yaparsam eğer bu üzüntünün altında ezilirim ve bunu istemiyorum.

sebepler sadece bahanedir. her canlı kendinden sonrası olsun ister.

çocuk sahibi olmak için mantıklı bir sebebinin olmaması.

geleceğin parlak olmaması. sadece bu ülke adına konuşmuyorum, gelişen teknoloji ve beraberinde getirdiği sorunlar, tüketime dayalı yaşam gibi etkenler sebebiyle bu kirli dünyaya bir birey getirmek istemiyorum.

çocuk sahibi olunmaz zaten. sadece dünyaya getirdiğiniz bireyi iyi bir şekilde yetiştirmek olur. sahip falan çok itici.

bence benden iyi bir ebeveyn olmaz.

fark etmeden çocukta yaralar açacak olmak

ağlıyor.

kız ben daha çocuk gibiyim evde yemek olmayınca cips falan yiyorum ben öğün olarak.

ben bu noktada çocuklara değil aksine ebeveynlere kızgınım, zira bu konuda çıkmazlarım ve öfkelerim var ama bu sadece benim değil aynı zamanda çevremde gözlemlediklerimin getirdiği olgu durumudur. eğer gerçekten çocuklarınıza sağlıklı bir anne-baba görevi üstlenemeyecekseniz, sahip olduklarınız kadarını dahi onunla paylaşmayacaksanız, hak ettiği değeri göstermeyecek, sevginizi derinden hissettiremeyecekseniz, öfkesini anlamak yerine bastırmaya ve yok saymaya çalışacaksanız, onu bir birey olarak kabul edip sözlerine dikkat vermeyecekseniz, yaptığı en küçük hatada küçük görecek ve başkalarıyla kıyaslayacaksınız, sürekli bağırıp çağıracaksanız, kendi içinizde kalanları ona dayatıp yaptırmaya çalışacaksanız, hayallerine ve hedeflerine özen göstermeyecekseniz, doğru noktada gidebilmesi için rehber yahut ışık olamayacaksanız, bir gün bile "nasılsın, kendini nasıl hissediyorsun" diye sormayacaksanız vb. yığınla sebeple beraber gerçekten çocuk sahibi olmayasanız. bir insan en büyük hezimeti çocukluğundan ve annesi-babasından alıyor. insanların katilleri sıradan insanlar değil ebeveynler. çocuk ziyanlığına yol açmayın yeter, çocukların hayatını karartmayın yeter tabii yukarıda saydıklarımın birçoğunu yapacaksanız eğer...

kimse kimseyi kandırmasın. çocuk sahibi olmak istemeyen insan yoktur. ben bir kadın olduğum için konuyu annelik üzerinden ele alacağım. anne olmayı tercih etmeyen, duruma göre tercih edemeyen kadın vardır. sebepleri ise başka başkadır. bazen kendiyle ilgili bazen kendinden bağımsız sebepler. tek tek yazılamayacak kadar çok ve çeşitliler. yine de birkaçı aşağıda.

karşısındaki adamla kurduğu ilişkinin yeterince sağlam olmadığını düşünüyor olabilir.
kendine güvenmiyor, iyi bir anne olabileceğine inanmıyor olabilir.
çocukla birlikte hayatına girecek sorumlulukları istemiyor olabilir.
bu dünyaya çocuk getirip ne yapacağım diye düşünen biri olabilir.
tehlikeli bir aile ortamında ya da çevrede bulunuyor olabilir.
kaybetme korkusu olan biri, bu duyguyu sağlıklı bir şekilde yönetemeyeceğini bilen biri olabilir.
maddi sorunları olan biri olabilir.
aile kurumuna inancı olmayan biri olabilir.
ruhsal ya da fiziksel rahatsızlıkları olan biri olabilir.
vazgeçmiş, bıkmış, mutsuz biri olabilir.
yaşamı, işi, vazgeçemediği ya da "sadece" vazgeçmek istemediği şartları, bir çocuk dünyaya getirmeye uygun olmayan biri olabilir.
ve daha başka birçok kişi olabilir...

çocuk sahibi olmak kendinden çok çocuğu düşünmek demek. mutsuz, sorunlu bir ebeveyn olacağına, ebeveyn olmamayı tercih etmenin denklemini kurabildin mi? doğurmadığın çocuğu düşünüyorsun. yep. günaydın.

anne olmak istenecek/istenmeyecek bir şey değil. doğal akışında anne olmayan her kadının bunu gerçekleştirmemeyi tercih etmesinin bir sebebi olur kısacası.

ne yapacaktı, sana mı soracaktı?