öğretmeninden dayak yiyen nesil

sıra dayağı yiyordum ilkokulda. cetvelle ellerimize vuruyordu. o dayağa sebep olanların istenmeyen davranışlarında herhangi bir değişiklik olmuyordu. zaten olumlu pekiştirme davranış değişikliğinde cezadan daha etkili, ya bunu bilmiyordu ya da ceza vermek hoşuna gidiyordu.

benden eski ve deneyimlisi de var mı bilmem ama, dayak da yemedim.. evet öğrenci döven öğretmen her dönem olabilir.. ama dayağı bir yöntem olarak görebilen ve normalleştiren yüceleyen algı, kızılcık sopalı kuran kursu ve medreseci tayfaya aittir.
siz hiç köy enstitü yıllarında dayak güzellemesi duydunuz mu.? (ki cumhuriyetin ilk yıllarıdır.)

biri de benim. üstelik daha ilkokuldaydım. bir keresinde derste, söylenmemesi gereken bir şey söylemiştim ve öğretmenim de dayak atmıştı. oysa çocuk aklımla o an yanlış bir şey söylediğimin farkında değildim. bu yüzden dayak yerine kibarca uyarması daha doğru olurdu diye düşünüyorum.

şahsi olarak dayak yemedim. itin serserinin ceremesini çekip, diyetini sıra dayağı ile ödüyorduk ilköğretim zamanları. ortaokul ve lisede yemedim hiç.
aileye söylemezdik, zira "sen ne bok yedin de öğretmen dayak attı?" diye sorulur, cevap veremeden bi de onlar tozumuzu alırdı. zira "sen ne bok yedin de öğretmen dayak attı?" sorusunu, gerçek arayışı veya somut bir bilgi için sorulmuyordu asla. beyhude havaya savrulmuş öfke cümlesi idi o. cevap vermeye çabalamak da beyhude idi.

edit:
hatta şöyle bir anım var yine 10-11 yaşlarımdan:
bir sabah komşunun evinde arkadaşlarımla oynarken, arkadaşımın kardeşi beni itti, sendeledim. öfkeli bir köpekleri vardı, bu arbedeyi görünce kendine engel olamayıp bacağımın arkasından ısırdı. iki buçuk diş. neyse ayırdılar köpeği benden, panikle eve gittim. yolda babamı gördüm, bir yere gidiyordu motosiklete atlamış. durdurdum, "beni köpek ısırdı baba!!!" dedim; "köpek iyi mi?" diye sorup bastı gaza gitti.

şurada iki linç, üç laf sokmayla neden içimize kapanmadığımız, neden ite serseriye müdanamız olmadığı da açıklığa kavuştu sjns.
güç, öyle bedelsiz gelişen bir şey değil. çelik gibi işlediler bizi.

ulan atölyeci şerefsiz, arkadaşlar öyle bir dövdü ki çene kapsüllerimde problem oluştu neyse ki kalıcı olmadı toparladık ama çok faydasını gördüm o dayağın yalan yok.

dayak yemeyenleri de görüyoruz şimdi.
iyi ki de dayak yemişiz. şimdiki çocuklar bence bin kat daha fazla hak ediyor dayağı.
acayip şımarık veledler.

bu neslin öğretmenleri bütün olarak, boş vakitlerinden keyif almak için çocuk döven tipler değildi..
55 kişilik sınıftaki her öğrenciyi ezbere bilen, 20 yıl önce mezun olan öğrencileri tarafından adlarına anı sayfaları açılan, isimleri ezbere bilinen öğretmenler de bu gruptandı. arada 3-4 manyak çıkıyorsa, 30-40 tane de, öğrettikleri unutulmayan öğretmenler vardı.

yerini öğrencisinden dayak yiyen öğretmenlere bırakabilirler gibi.
(bkz: feraset)

sadece bir kez teşebbüs edildi, genelde çeşitli tekniklerde başka öğrencilerin üzerinde deniyordu şahittim. bana sıra geldiğinde bünyem kabul edememiş olacak durmadım ondan kaçtım, o da beni kovalamış.. bir yerde yakalanmışım ama o ben de yok. resmen hafızamdan silmişim o anı. ertesi gün onun için iyi olmadı. evdekiler duyunca cinnet geçirdi. o gün nasıl ikaz edildiyse bir daha cesaret edemedi. beni üzen ise diğerlerinin halen dayak yiyor olmasıydı. düşünüyorum da nasıl fırsat verildi o kadar, insanlar nasıl bunun önünü kesmedi. şiddetin çözüm olabileceğini bir öğretmen nasıl düşünebilir? benim de aklımın almadığı bir dönem.