özlemek

sonunda kavuşulacağı biliniyorsa bir anlamı, tatlı bir yanı vardır ancak kavuşamayacağını bildiğin birini özlemek zarifoğlu'nun dediği gibi uzun bir mesafedir; ne saatler ne aylar ne yıllar ne de aştığın yollar kapatır o mesafeyi.

-23 temmuz 2021-

benim için maddeden çok soyutun arzusu olarak yerleşmiş olan bir gelenek. buradaki soyut ta an(ı)lar. kişinin kim olduğunun bir önemi yok, o kendi sahnesindeki bir aktör olarak bulunuyor, zamanı geçince sahneden ayrılıyor tek değişmez ise benim. ben sürekli sabitim ama aktörler değişiyor.

bencil bir insan olduğumu etrafımda zamanında bulunmuş olan birçok kadını kendi silüetleri değil benim aklımda yerleştirdiğim halleri ile bilince anladım. bu yüzden özlem duyduğum kişinin zamanında karşımda duran kişi değil benim kafamda oluşturduğum tasviri olduğunu fark etmemle beraber özlemek fiilinin kendi bilincimde yarattığım farkındalığına uyanmış oldum.


ki buna kendim de dahilim. biriktirdiğim anılar bir anlamda gelecekteki demans sebebim olmaya doğru gidiyor. sürekli anılar, sürekli mutlu anların tekrarlanma arzusu ve günümüzün kaybı ölü gibi dolaşmamı sağlıyor. beraber olduğum herhangi bir kadın ki hiç fark etmez her seferinde bunu bilir. ironik olan bir süre sonra onun da bu özlem girdabında yerini alma ihtimalinin olması.

"aklım seninle bir olma ihtimalimizin girdabında boğuluyor"

"bu mürekkep dolu eller kelimelerle kanıyor, hiçbir şekilde yazamadığım... ki onlar geçen gece gibi seni acıtma ihtimaline sahip"

"kaosla çevrelenmiş bir dünyada nefis bir sadelikti"

" constantly
consistently
continually

you. "


"hiçbir zaman aşık olmaya gerek duymadık. ilk tanıştığımız anda zaten ona hapsolduk"


"sessiz günlerimde, seni biraz daha gürültülü özlüyorum"

"sevmeyi bıraktığım için değil, kendime değer vermeyi bıraktığım için bıraktım seni"

"hayat boyu kendi doğru sandığımız yanlışlarımızın kölesi olana kadar, hepimiz özgür doğarız

özlemek acı, ama daha acı olan özlem duyduğun kişilerin gitme sebeplerinin sen olması

görülmesi en zor şey, tam gözünün önünde olandır- goethe. bu son söz de sadece kendime.

tatlı anıları hatırlıyıp iç çekerek "umarım şu an iyidir,mutludur" demek

yirmili yaşlarımın başını, özgür hissettiğim anları, sevdiklerimin yanındaki huzurlu günleri, kıymetini o an anlamadığım her şeyi özledim. özlüyorum.

her duygunun temelinde ya öfke ya sevgi vardır derler ama özlemenin temelinde hem özlediğin anlara geri dönememenin, o anı bir daha yaşayamayacağını bilmenin öfkesi hem de o mutlu olduğun anı tekrar hatırlamanın veya o anı yaşamış olmanın verdiği sevgi durumu yatıyor. bir kişiyi özlediğinde ise bir anı tekrar yaşayamasan bile o kişiyle bir kez daha beraber olabileceğini bilmek insanın içini kıpır kıpır yapıyor, sevgi daha ağır basıyor ve bu yüzden bir kişiyi özlemek çok daha heyecan veriyor insana. dolayısıyla iki temel duyguyu bir arada barındıran tek duygu özlemek sanırım. sevdiğin bir kişiyi veya bir anı hatırladığında hem mutlu oluyor heyecanlanıyorsun, hem de acı çekiyorsun keşke o günlere dönebilsem diye ya da onunla bir an önce bir kez daha buluşabilsem diye. özlemeyi üç beş cümleyle anlatamam, konuşsam günlerce yazarım. birçok şeyi özleriz ve altında yatan duygularımız neyi özlediğimize göre değişir. bazen öfkesi ağır basar bazen sevgisi. bazı duygular vardır kelimelerle ifade edilemez, cümlelere sığmaz; özlemek de öyle bir duygu işte...

"gölgesini görsem sarılacak gibiyim."

insanın burnunun direğini sızlatan,canından can koparan duygudur...

özlemeyin felç geçirirsiniz.

özlenene göre anlamı olmayan insanın kendi içerisinde duygu durum değişikliklerine, kabuslara, korkulara, meraklara, kendini eksik görmelere sebep olan duygu.
özlem denilen duygu da aşk gibidir eğer karşılıklıysa güzeldir.

neyse şuracığa kayahan amcadan güzel sözü koyup gidelim başka başlıklara.
"yolu sevgiden geçen herkesle bir gün buluşuruz"

uyuyunca özlemek en fenası. orda yatıyor ama uyanır diye öpemiyorsun, koklayamıyorsun. kıyamıyorsun. uyanınca acısını çıkarıyorum şükür. ergen olup anasına cephe alana kadar öpüşüp koklaşmaya devam.

allah beni yaratırken,

"sen her şeyi, herkesi özleyeceksin, ânından mutlu olamayacak, hep geçmişte arayacaksın, şeyleri."

buyurmuş.

unutmayı ve buna mukabil özlememeyi çok isterdim. öyle ki, ben kimseyi unutmam, hiçbir şeyi unutmam ve özlerim. konuştuğum biri, öylesine rast geldiğim biri, 10 dakika oynaştığımız kedi köpeği, eski evlerimizden bir köşeyi, eski arkadaşlarımı, her şeyi çok özlerim. çağlar durmaz özlemim.

bununla mücadele etmek çok zor. galip gelemiyorum. boynum bükülüyor.

bu şeyler bana iyilik ki katıyor, kötülük mü yapıyor? bilmiyorum.

belki iyi ki, belki maalesef...

soyut eylem olan özlemek fiilinin somut hale dönüşerek insanı hem bitiren hem güç veren azaplardan biri.

tuhaf şekillerde seyreden duygudur. misal ben özleme hissine sahip değilim sanırdım, ama özlememin muhtemel olacağı insan/insanlarla karşılaşınca birden neşe doluyorum. bence bu seyir de bu duygu tanımı içine dahil.

bir daha kendisinden ne zaman haber alacağımı bilmediğim bir arkadaşımı özledim sözlük. onunla geçirdiğimiz zamanları düşündüm de keşke daha çok şey paylaşsaymışız diyorum.

pişmanlıklarımla beraber bırakıp gittiğini yeni yeni idrak ediyorum. özlemek elimden gelen tek şey. umarım iyidir. daha iyi olması ise tek temennim.

yaşadığım his

hücrelerime kadar özledim son 1 gün abooovvvv

uzun süre yalnız kurt gibi yaşayınca hayatı, sanırım bu yetisini de kaybediyor insan.
gün geliyor birini veya bir şeyi özleyemeden de yaşayabilir hale geliyor.

akıntıya karşı kürek çekmek gibidir.

her duygunun bir çaresi vardır ama özlenen gönülden, senden uzaksa çaresi olmuyor.

ateş yok, duman yok ama yangın var.