özlemek

annemde beyin tümörü var, son zamanlarda çok kötülemiş, ameliyat olması için çok uzak ve anlamsız bir şekilde küçük bir kıyı şehrine gidiyoruz. tek bir insanı çok sevmişim, o insanla aramıza zaten girmiş milyonlarca kilometrelik mesafeye kilometreler eklemişim. anlatılacak, konuşulacak tonlarca konu varken, her şeyi geride bırakıp susmayı tercih etmişim. daha ben bebekken bayılmaları olan annemi kaybetmek korkusu benim için konuşmayı öğrenmekten öncesine tarihlenen bir duygu. bu duygunun bu kadar yoğunlaştığı bir zamanda başka korkular, başka sevgilere yer vermeyi bencillik zannedip içime kilitlemişim her şeyi. çok sevilmişim üstelik, neden? neden duyamıyorum kendimi çığlıklar atarken?
annem ameliyat oluyor, her şey yolunda. ama sabaha kadar gözümü bile kırpamadığım geceler başlıyor. hastane, şehre uzak, denizin kıyısında, dağın yamacında. hastanenin önündeki ışıklar dışında tek ışık yok. biz arka taraftayız, penceremiz denize bakıyor, hemen yanımızda orman var. annem rahat uyuyabilsin diye ışıkları kapatıyoruz, odayı zifiri karanlık basıyor. sadece kulağımda kulaklık, radyodan ne çıkarsa bahtıma müzikleri ve çok uzaktan geçen gemilerin cılız ışıkları. ben o karanlık denizde, gemilerin çok az seçilen ışıklarında sevdiğimin gözlerini görüyorum, gittikçe uzaklaştığını, söndüğünü.. radyoda bir şarkı çalmaya başlıyor; "gözlerin bu gece çok uzaktan geçen bir gemi". ağlayamıyorum. annem uyuyor. bir şarkının bu kadar gerçek olabildiğini ilk kez görüyorum. bir duygunun bu kadar gerçek olduğunu ilk kez duyuyorum.

herkesin özlemek'i farklı. benim için özlemek işte o uzaktan geçen gemilerin cılız ışıkları. veda ediyorum.

boynunu büküyor, kederlendiriyor, gözlerini yakıyor, boğazını acıtıyor, iştah kapatıyor...hangi sinir ucu hangi beyin lobu kontrol ediyorsa şu meredi kapatalım gitsin. safi zarar başka birşey değil. hayır deymiyorda çektiğimize

çok uzun bı süre iş dolayısıyla sürekli seyahat ettiğim için "benim yok" dediğim duygu. şimdi karşımda oturan adamı özlüyorum. görmeyince alışıyorsun da yanındayken özlemek zorunda olmak, görünmez duvarlar bitiriyor insanı.

tek taraflı olduğu anlaşıldığı vakit nefrete dönüşen his.

ince bir sızı.

duygularım öldü krdşm tşkkrler.
bir tek rahmetli babamı özlüyorum.

sevdiğim adamı çok özlüyorum. her geçen gün daha çok artıyor. bugün 47. gün.

bir süre sonra en büyük zayıflığı oluyor insanın

artık seni özlemek istemiyorum. beni çok yordun.
hem ruhen. hem bedenen.

ya da mektup beklemek. gözleri yatırıp ıraklara. ölmek ne garip şey anne diye devam eden ahmet kaya sözleri.

iki buçuk yaşındaki minicik oğluma karşı hissettiğim güçlü duygu.
şu dünyada en çok onu özlüyorum.
sarılışını, öpüşünü, konuşmasını...
"kedileyin kuyakyayı iyi duyay di mi?" deyişini.
"yapıyo?" diye soruşunu.
canım oğlum. yine özledim.

özledim.
allah'ın bildiğini kulundan mı saklayayım?
çook.

en kötüsü de hiç göremeyeceğin birini özlemektir.

gece yatmadan önce rüyana girmesi için dua etmektir. kızlar annelerine, anneleri de kızlarına doymadan ölmesin.

anneler ölmesin.
kızları yalnız kalmasın.

hırçınlaştıran bir duygu.

arzunun kırbacıdır.

bende yok. allah'tan kimseyi ozlemiyom. evet.

yorucu.

üzücü. özlüyorum.

suç mu