özlemek

bazen hiç tanımadığım kişileri dahi özleyebilirim. mesela sözlükteki 2 yıl önceki ekibi. hala burada olanlar umrumda değil, ben sadece gidenleri özledim.

edit: en çok da birini

özlemek: kavuşmaktan daha güzeldir.

yokluğun öze yansıması.

diğer tüm dillerde özlemek, kaçırmak, kaybetmek, yetişememek ile ilintiliyken türkçede olmayanın benlikle bütünleşmesidir.

o’na kavuşmayı istemektir özlemek.

çok özledim seni be. öyle böyle değil. nasıl olacak bilmiyorum. yüzün bile siliniyor aklımdan, ama seni unutamıyorum.
gezdiğin sokakları gezdim, belki sana rastlarım diye.
ama olmadı. aykızım…

2 yıl öncesini çok özlüyorum.
eskiden daha az hata yapardım. artık önüm arkam sağım solum hata...

iç kurutan his. vallahi çok özledim. kahkasını duymayı özledim, sıcacık konuşmasını, esprilerini, boyumla dalga geçmesini, bir şeyler anlatırken arada nefes alıp vermesini... ellerini, gözlerini, her şeyini çok özledim ya. böyle boğazımda düğümlenip kalıyor düşündükçe.

kendi hayatınıza odaklanırsanız özlemezsiniz. anda kalın. ne bu geçmiş hasreti ya? bi korku filmine gidin özlem mözlem kalmaz. bilmiyorum, ben nun’ı özledim galiba. o nursuz yüzünü, evimde hayaletini görüşümü falan. o tırsmayı, evet.

yorar. kavuşmak ya da kavuşamamak hiçbir önemi yok.

çok özlemeyin, kafayı yersiniz.

özlemek bu, dokunmakla geçmiyor

ah, öyle sev ki beniiiiii

mey diye içeyiiiimmmm.

seni gecenin bi yarısı özlemek kolay ama bugün en sevdigim insanların arasında herkes gülerken ben boş kalan koltukta seni düşledim

ara ara oluyor birini veya bir hedeyi özlüyorum ama bilemiyorum nalğan

hüzün ve acı hissiyatı veriyor fakat güzel anları düşününce tebessüm edebiliyor olmak da iyi geliyor
özlemek de sevdaya dahil mi hocam bilmiyorum

zifiri karanlık gece boyunca uykusuz kalıp gündüz düşleri görecek kadar çok özleyip de özlenilen kişi tarafından zerre miktar özlenmediğinizi anladığınızda hatıralarınızı kurcalayın, zira orada özlenecek bir şey muhakkak vardır. acıyı acıyla örtüp unutmak gibi; sıkıca bastırın ve tadını çıkartın. özlemin kendisini de özler hale gelmeyin.

#3842888
aynı fikirdeyim
hâlâ

uyudukça geçer. uyuyun. kaç gece uyumanız gerekiyor onu bilemem. 3 olur, 30 olur, 300 olur,... allah kerim.

bir daha yaşanmayacağını ve senin olmayacağını bildiğin şeylere karşı oluşan duygu. çok özülüyorum ama bunun ilerisi yok, ötesi yok.

cühenna kabilesinde görev yaptığım yıllarda beğendiğim bir cinni vardı... simsiyah gözleri, simsiyah saçları, simsiyah tırnakları... öyle siyahtı ki gece gibiydi benim için...

bir gün kabileye bir büyücü gelip üç kişilik bir musallat işi ayarladı... görev kolaydı aslında, bir genci tenhada sıkıştırıp çarpacaktık... o gün şans eseri başka bir musallat işini uygun gördüler bana, gece kadar karanlık olan o cinni de iki arkadaşıyla birlikte göreve gitti... ben musallatı gerçekleştirip sabah ezanıyla kabileme dönerken fark ettim ki çadırın kapısında bir şeyler dönüyor, bir yas ve intikam havası hakim... sonradan öğrendim ki karşılarına güçlü bir hoca çıkıp yakmış üçünü de...

ertesi gün akşam ezanıyla birlikte gidip hocayı tuzağa çektim. her yerini çarpa çarpa doksana böldüm hocanın, yedi ceddini lanetledim ama içim soğudu mu? hayır... bazen gece yarısı eski musallat kayıtlarını açıp onun adını okuyorum... en son birlikte bir adamın rüyasına girmiştik, o musallatı hatırlayıp duruyorum...

şimdi onun yakıldığı o kötü evde kim oturuyor bilmiyorum... bazen sırf meraktan gidip kapısının önünde bekliyorum, kiracıları rahatsız ediyorum belki ama tutamıyorum kendimi... cinler bazı şeyleri özlüyor işte. bazı sesleri, bazı geceleri, bazı musallatları...

ayrıldığım kimseyi özlemiyorum. en azından bir süre sonra özlememeyi öğreniyorum. ama büyük ihtimalle babamı özlememeyi hiç bir zaman başaramayacağım.