sözlük yazarlarının takıntıları

birilerinin yatağınıza oturmasından hoşlaşmamak çok normal bir şeydir hiç takıntı felan değildir şeyapmayın kendinize ne münasebet insanların yatağına oturmak falan. biri yatağınıza oturursa atın kediyi kafasına kalk ulan diye öyle acaba takıntı mı yapıyorum çok mu aşırı tepki gösteriyorum falan diye düşünmeyin yani

evden cikarken acaba kapinin üzerinde anahtar var mi diye kontrol etmek bunlar basinda gelir. isin yoksa ugras dur diger türlü.

marmaray’a bindiğimde boş olanına binerim ya da binmeye çalışırım. ama genelde boş olanı beklerim eve giderken. işin takıntısı burada başlıyor oturduğum zaman durağı karşıdan gören sırada ve o beşli sıranın en soluna otururum her zaman. yani sol omzum o cama değecek şekilde. bugün öyle oturamadım. canım sıkıldı.

kitaplarımın sayfalarında böyle uçlarının katlanmış olması beni aşırı rahatsız eder. bu sebeple kolay kolay kimseyle paylaşma arzusuna giremiyorum maalesef. bunu bilmesine rağmen insanlar yapabiliyorlar. kitapların üzerinde eğer mesleki kitaplar değilse karalama yapılmasından, altının çizilmesinden de hiç hoşlanmam. okuduğum kitapların ilk sayfasına kitabı aldığım tarihi ve şehri son sayfasına da bitirdikten sonra minik bir hissiyat notu bırakırım yine tarihle. tekrar okumaya başladığımda da bu rutini tekrarlarım. insan aynı kitabı aynı hislerle 2. kere okuyamıyor hiçbir zaman.

az önce marmarayda ağzında geviş getirerek sakız çiğneyen bir kadın eline hapşırdı ve demirdeki tutamaçı aynı eliyle tuttu.

şimdi bu eğitimsiz mağara kadınını ineceği durağa kadar göz hapsine almam gerekiyor çünkü dokunduğu hiçbir yere dokunamam.

ayrıca ellere de çok takıntım var. tokalaşmak benim için büyük işkence. eli yumuşak ve nemli olan insanların ellerinden tutamam, tokalaşmışsam elimi çitileyerek yıkarım, o an tiksintimi gizleyemem.

eline hapşırdığına dua edin bence.

arkamda biri varken telefonda özel mesajlaşamam,
yakınımda aile üyelerinden biri varsa arkadaşımla dahi telefonda konuşamam.

garip. ama gerçek.

kurallara karşı takıntılıyım. bir kural varsa ona muhakkak uymak zorunda olduğumu düşünürüm. uymadığımda içim rahat etmez.

yastık.
yumuşacık, içine göçen yastıklarla hayatta uyuyamam.
çok sert de rahatsız edici, onda da uyunmaz.
serte yakın, az yumuşak yastık en bi sevdiğim.
bir markanın öyle modeli var, evde ondan 5 tane var.
bir yere kalmalı gidiyorsam yastığımı da götürüyorum*

iki kişi yürüyorsak sağda olmam gerekiyor. üç kişi yürüyorsak orta ya da yine en sağ. ama asla solda yürüyemem.

karşımda biri burnunu kaşıttıysa ben de burnumu kaşırım, huylanıyorum.

eğer bir işi yapmam gerekiyorsa ve mükemmel yapacak mentali henüz kendimde bulamıyorsam o işi yapmam. yarım yamalak olmasındansa olmaması beni daha iyi hissettirir. ya hep ya hiç.

kafamı koyduğum hariç en az 2 yastıkla uyurum. fazlası da olabilir sorun yok.

biri bir şarkıdan biraz mırıldandığında eğer biliyorsam o şarkıyı, içimden sonuna kadar söylemeden rahat edemem.

çok takıntılı değilim ya.

sabah elimi yüzümü yıkamadan başka hiçbir şey yapmam. sıralama bozulursa günümün olumsuz geçeceğine inanırım.