yazarların yazdığı hikayeler

bir adet derlemeyle başvurduğum yayınevlerinden "farklı edebi türlerin de farkında olarak editoryal sebeplerle" red aldığım düzyazı türü...

çok yavan bir adamdı halil abi. çelimsiz, eğri iskeletinin yüzüyle alakası yoktu. onu kalın giysilerle ilk gördüğümde epeyce şaşırmıştım. dinç ve sağlıklı görünüyordu tüm bu kıyafetlerle. yüzündeki bilge imajının gözden kaçmasına imkan yok artık diye düşünmüştüm.

halil abi her işe koşturan, taşeron bir firmanın çalışkan bir çalışanıydı. yaptığı her işi çok önemli bir olayı aydınlatmaya çalışır gibi anlatmayı severdi. bazen yer silmenin inceliklerinden, bazen masaları gruplara ayırarak maksimum alan yaratmadaki başarısından, bazen elektrikli fabrika süpürgesinin nasıl çalıştırılacağından bir kahramana özgü gururla anlatırdı.

onun için dünya, çelimsiz bedeninin en tepesinde, bir öküz başına nasıl oturuyorsa, öyle dönüyordu işte. ruhunun derinliklerinde ayırt edemediği bazı duyguların o da farkındaydı. birine kızdığını ya da öfkelendiğini görmezdiniz. çünkü bu iki duygunun nasıl bir his oldukları hakkında hiçbir fikri yoktu. bazen kaşlarını çatar, işte derdim, nihayet insani bir özellik göstermeye başladı. tam o sırada gözlerini ovar, yavaş yavaş görme bozukluğuna giden gözlerine ne olduğunu anlamaya çalıştığını farkeder, kozasından çıkmamış bir yüreği olduguna kanaat etmeye devam ederdim.

bir gün halil abiyi düpedüz kovdular işten. mazeret göstermeksizin. birkaç gün göremedim onu. başına bir iş gelmiştir diye düşündüğüm bir gün, halil abinin sesini duydum. upuzun koridorun en başından eğlene eğlene geliyordu benim olduğum tarafa. incecik iskeleti öne doğru ağırlığını verdikçe hızlanıyordu. güle oynaya, neredeyse koşa koşa tam önüme kadar gelip durdu. nefes nefese kalmıştı, ağzından bir sözcük çıkınca nefesleniyor, bir cümleyi parçalara böle böle konuştu bir süre dinleninceye kadar.

sonunda dili çözülmüştü ve olanları tek tek anlattı halil abi. apar topar işten çıkarılmasına bile gülerek şaşkınlık göstermiş fakat ertesi gün bir akrabasının kahvehanesinde hemen iş bulmuş, her şeyin yolunda olduğunu bize anlatmak ve helallik istemek için buralara kadar gelmişti.
bir sehrin leş sokaklarında, halil abiler adım attıkça korkmadan nefes alabilirim dedim, ona.
o da bana yaklaşık birkaç saat, bardak ve tepsi dengesinin inceliklerinden bahsetti ve gitti meraları aşarak.

bir gün, mahallede bir bankanın merdivenlerinde oturan 15 16 yaşlarında bir çocuk gördüm. kendisinden üç dört yaş büyük bir abisine sevgilisini anlatıyordu. karşısındaki eleman da hacerini anlatıyordu, muhtemelen acı aynı acıydı. "senden önce de bu var, senden sonra da olacak. sadece sevmek yetmez" diyen babayiğit bir adamdı. çocuk pek ilgisiz olacak ki "olum s.tir et lan" diye kestirdi eleman. daha fazla duygusallığın iyi gelmeyeceği belliydi sanırım. çocuk muhtemelen sevgiliyi düşünüyordu, ellerini tutamadığı için çektiği ızdırabı düşünüyordu. anlattıklarına bakılırsa sevgi vardı, yanıbaşındaki kadına hasret vardı.

çocuk bizim mahallenin çocuğuymuş. tanıştım, konuştum. iyi çocuk, temiz çocuk. yaşamın gürültü patırtısından habersiz. yaşamın korkunç yüzünü görmemiş. bir sevgi, dünyası olmuş bir çocuk. "ne güzel lan, ben de bir zamanlar böyle sevmiştim" dedim kendi kendime. "benim de bir hacerim vardı, sevgi aynı sevgi, acı aynı acı" diyemedim. gayet temiz yüzlü, yakışıklı sayılır bir çocuktu. sonra bir gün karşılaştık kendisiyle. acayip mutlu, iki bina arasında ortada sıçan oynuyorlar. geldi, terlemiş, kutu kola ısmarladım. keyfi yerindeydi. parka çağırmış bunu. konuşmuşlar, kıskanıyormuş bunu bir kızdan. sonra sarılmışlar falan. heyecanlı bir çocuktu, coşkulu anlatıyordu olayları, heyecanı karşısında şaşırıyordum. haha, gerçekten çok mutluydu ve ben, yirmi yedi yıl boyunca böyle saf bir mutluluğu sadece bir kez yaşamıştım. o daha 16'sındaydı. şanslı mıydı bilmiyorum. belki mutlu olma hakkı sınırlı sayıdadır ve bir hakkını, sağlam bir tanesini erken kullanmıştır. bilemiyorum.

sonra arada sırada gördüğüm zamanlar oturup havadan sudan muhabbetler ettik. çocukça sorunları vardı, ne olabilirdi ki zaten. halı sahada çok gol kaçırdığından, bu yüzden de çok küfür yediğinden falan bahsediyordu. litre kola ısmarlıyordum, plastik bardakla içiyorduk. kolayı çok seviyordu gerçekten. ben de severdim kolayı; kola çocukluktur, mutluluktur, güzel anların tamamlayıcısıdır. coşkusu vardı ve "senin bu heyecanın sana başarı getirecek dostum, inan buna" derdim. sonra sınavları falan başlamış, kayboldu ortalıktan. bir daha göremedim. tam 9 sene sonra, geçenlerde gördüm kendisini. hatırladık birbirimizi, sarıldık, öpüştük.

oturduk bir mekana, aklıma hemen eski günler geldi "iki soğuk kola" ısmarladım. hala temiz çocuk, biraz sakalları çıkmış, biraz saçlar dökülmüş. gözlerindeki parlaklık gitmiş, blurlaşmış biraz. ama hala o heyecanı var, coşkusu azalmış ama bitmemiş. sigaraya başlamış. büyümüş velet. "ee" dedim "nasılsın iyi misin, ne var ne yok anlat bakalım."
"hayat zormuş abi. siz anlatıyordunuz aslında ama ben bilmiyordum böyle olduğunu. çocukmuşuz, anlayamamışız. ben çok zorlandım, herkes mi böyle bilmiyorum ama ben beceremedim" dedi. üzüldüm biraz. yaşam böyledir, zordur. ona da öğretmiş. birilerini kaybetmiş, yollar uçuruma çıkmış. düşmüş, tek başına çıkmış. her tarafı yara bere içinde kalmış. işte yaşam böyledir, bir şekilde yaşamaya devam edersin. o da yaşamaya devam etmiş. o anlattı ben dinledim. anlattıkça açıldı, eski heyecanı yerine geldi. kendini çok geliştirmiş, çok okumuş. tam laf ebesi olmuş. güzel çocuk, kalbi temiz. ha, kolayı içişinden bahsetmeyi unuttum. önce uzun uzun içer. sonra yavaş yavaş içmeye devam eder. "başta serinletiyor abi, bir de boğazı yakma hissi hoşuma gidiyor" derdi. değişmemiş. bahsettim. şimdilerde alerji yaptığından çok içmediğinden bahsetti. "seni görünce içeyim dedim, anılar güzel, çocukluğumuza döndük" dedi.

birer kola daha ısmarladım. biraz tereddütlüydüm aslında ama yine de sormak istedim. o saf sevginin sonu ne oldu merak ediyordum. "senin bir kız vardı, çok seviyordun. o da seni seviyordu sanki, ne oldu ne bitti anlatsana" dedim. yüzü düştü biraz. hemen dalardı. sigarasını tam ortasına alarak iki elini birleştirdi. sigarasına daldı, bir şeyler eveleyip geveledi. hazırlandı yani biraz. "olmadı" dedi. "seneler geçti, unutamadım. üzerine kimseyi de sevemedim. hala daha "sen yoksun, sensiz bir şey oluyorum" diyorum dedi. bir bütünlermiş, onsuzluğa alışamamış. dokuz koca sene geçti üzerinden. hiçbir mevsim değiştiremiyormuş vücut ısısını, "sevmek de yok artık, sevmek yok artık hiç kimseyi" dedi. neden, ne oldu ? dedim. anlattı biraz. güzel çocuk, temiz çocuk, güzel sevmiş. birini gerçekten sevmiş.

"o yaz saatiymiş, ben kış saati. onu bir saat ileri almışlar, beni bir saat geri" dedi. ikisi de suçlu değilmiş. zaman düşmanıymış onların ve saatler yanlış kurulmuş. olmayacak duaymış, amin demek için erken davranmış. "heyecanlı çocuksun oğlum sen. şu coşkunu biraz bastırsan, biraz soğukkanlı olsan hiç fena olmazdı" dedim. "haklısın" dedi. "haklısın" demezdi pek. "ama abi" diye çok söze başlardı. söyleyecek bir şeyleri hep vardı. duymak istediği şeyleri duyardı. iki kişi birbirini seviyorsa bu yeterliydi onun için. "sevenler de ayrılır" diyemezdin. "ama abi iki insan birbirini seviyorsa onlar nasıl ayrılabilir ki ? her engeli aşarlar" derdi. yaşam, en iyi öğretmen, öğretmiş ona neyin ne olduğunu. "haklısın abi" demeyi öğretmiş. devam etti. "bilemiyorum abi" dedi. "yolumu kaybettim."
"aklı kimde kalır, hatrı kimde kalır, kimler onsuz kalır, bilemiyorum" dedi. seneler geçmiş üstünden. hala ara ara yanıyormuş böyle. üzüldüm çocuğa. "ölüm değilse bizi ayıran, yazık olmuş" sözünün yazarını bilmesem, bu çocuk söylemiştir derdim. öyle çok sevmiş, öyle gerçekten sevmiş.

ben de bir zamanlar çok sevmiştim. onun gibi, saf ve temiz bir kalple sevmiştim. bir gün, 15 16 yaşlarında, bir bankanın merdivenlerinde otururken, bir abime anlatmıştım sevgimi, sevgilimi.

bakıyorum da hep yarım bırakmışım karaladıklarımı... burada dursun, belki bir gün tamamlarım...

...

bundan 30 yıl bilmem kaç saat önce, “doğum” dedikleri şeyin gerçekleştiğini müjdeleyen, zıvanadan çıkmış bir bebek ağlamasından ibarettim... bana sorsan, günlerce savaşmaktan bitap düşmüş yaralı bir askerin, çamurun içinde ölümden var gücüyle kaçarcasına sürünmesi gibi sürünerek çıkmıştım annemin bacaklarının kanlı arasından. tanrının kutsadığı mübarek bir asker olarak, ilk düşmanımı işte o savaşta, tam da o gece öldürmüştüm. annemi...

parmaklıklı demir kapı, elinden şekeri zorla alınmış bir çocuk mızmızlanması gibi gıcırdayarak kapanıp; gürültülü sürgüsü üstüme çekildiğinde, 30 yaşıma gireli tahmin ediyorum 11 saat falan olmalıydı. olmalıydı diyorum; çünkü kol saatimi, kemerim ve ayakkabı bağcıklarımla birlikte, berbat bir el yazısı ile kaleme alınan bir tutanak garantisi altında, emanete bırakmak mecburiyetinde bırakılmıştım.

bir kaç saat önce yaşanılan kanlı olayın sis bulutu henüz kalkıyordu gözlerimin penceresinden ki; üstüme başıma bulaşan kandan, ellerimin üstündeki yaraların sızısından, bu göt kadar nezarethanenin rutubetli kokusundan ve az önce bana refakat eden memurun arkasını dönüp giderken zihnime kazıdığı son bakışından midem bulanmaya başlamıştı...

kolumdaki pansumana takıldı gözüm. az önceki polikliniğin kokusu geldi burnuma. sonra doktorun sesi kulaklarımda tekrar yankılandı:

“kendini nasıl hissediyorsun?”
“iyi”
“raporun birazdan hazır olur. memur beylerin refakatinde karakola götürüleceksin.”
“iyi”

kapıma doğru yaklaşan ayak sesleri, zihnimdeki doktorun konuşmasını yarıda kesti.memur belindeki anahtarlığı gürültülü bir şekilde çıkarıp, parmaklıklı demir kapıyı açarken, mesai saatlerinin bezdiriciliğiyle, sesine yorgunluğunu da yansıtarak belli belirsiz mırıldandı:

“kalk! benimle geliyorsun.”

sanki bana söylememiş gibi anlamsızca suratını izledim, farkında olmadan. belki de bana söylememiştir diye çocuk masumiyetiyle aptalca düşüncelere daldığımı farkettiğimde iş işten geçmişti. demin ki yorgun memurun yerini bir dağ aslanı almış gibi kükredi:

“kalksana lan! kime diyorum!”

banka kuyruğunda bekleyen emekli bezginliğinden, dağ aslanı kükremesine ışık hızında geçen memurun refakatinde, nezarethaneden nöbetçi amirin odasına uzanan merdivenleri acele adımlarla tırmanmaya başladık. ilçe emniyeti, sakinlerinin asla kendisine yakıştıramayacağı anlamsız bir hareketlilik halinde gibiydi bu gece. sanki yıllardır bugünü beklemiş de, ilçenin bütün it kopuğu, biraz da zıvanadan çıkarak, sanki benimle birlikte harekete geçmişti.

sağımda solumda başka memurların başka başka refakatleriyle o odadan bu odaya girip çıkan eli kelepçeli/kelepçesiz tipler görüyordum. bitmek bilmeyen yürüme seansımız esnasında kiminin hırsızlıktan, kiminin darptan burada olduğu kulağıma çalınıyor gibi oldu. yahut bir kaç at hırsızı kılıklı herife bakarak, belki de habis bir önyargıyla, kendilerine o suçları ben yakıştırmışımdır, kim bilir...

...

gözlerimizi kapatıp giderek artan kayboluşumuzun kokusunu içimize çektik.

kahramanlarımız yoktu artık, düşmanlar tükenmişti. görünmeyen problemlerle, görünmeyen yöntemlerle, görünmez bir mücadele içerisindeydik. zaferlerin ve yenilgilerin haberleriyle oyalanıyorduk.

hayat küçük bir dokunuşla idare edilebilecek kadar kolaylaşmıştı, kabul et/ vazgeç. yavaş yavaş eriyorduk. sosyal becerilerimiz azalıyor, sıcakkanlılığımızı yitiriyorduk. her şeye sahiptik, yüz yıl öncesinin cennetini bir odaya sığdırabilecek kadar küçülmüştük. kendi kendimizi büyük bir zevkle tüketiyorduk. gelecek nesillerin akıbeti veya geçmiş nesillerin emekleri umrumuzda değildi.

çöküş yıllarında dünya bu şekildeydi. zirveyi gördük ve ordan aşağıya büyük bir hızla yuvarlanıyorduk. insanlar bu hızlı gidişatın yönünü daha ileriye ve daha yükseğe olan arzuları nedeniyle fark edemediler. hakikatler kayboluyor, gerçekler anlamsızlaşıyor, doğru ve yanlışlar paramparça ediliyordu. yasalar, arzuların boyunduruğuna terk edildi.

karanlık güç herkesi ele geçirmişti. özgürlük diye savunulan her şey büyük bir kaosun davetkar birer hilesiydi. insanlığın büyük bir kısmı bu tuzağa düştü ve seçimini özgürlüklerden yana yaptı. geriye kalan bir avuç insan ise asla özgürlükleri kabullenmedi ve bundaki gizli tehlikeyi görünce uzaklaştı. bu azınlığın inandığı şey düzendi. düzeni sağlayan yasaların, insanlığın vahşi yönünü dizginleyecek ve onu dengede tutacak yegane güç olduğunu biliyorlardı.

zamanla düzenden yana olanlar, sayıca çok azaldıkları için varlıklarını sürdürebilmek adına kendilerini gizlemeyi seçtiler. kaosun çekimine kapılanlar arasında hiç bir yasa kalmamıştı, aralarındaki ilişkiyi düzenleyen tek şey kişilikleri hakkında yapılan puanlamalar ve yorumlardı. herkes pozitif değerlerde olmak için rekabet halindeydi. bunu nasıl sağlayacağınız konusunda hiç bir yasa yoktu. negatif değerlere düşenler ise özgürlüklerini kaybedip kısıtlanıyordu.

düzenden yana olanlar sonunda birleşip göç etmeye karar verdiler. kaosun içinde artık insanların hükmettiği bir düzen yoktu. yasalardan arındırılıp arzularla idare edilen bu mekanizmanın bütün bileşenleri kısa bir süre sonra çürüyüp bir felaketle yıkılacaktı.

göç kaçınılmazdı...

çok kısa bir hikayedir.

şimdi evvel zaman içinde, kanguru saman içinde, bir adam yaşarmış. bu adamın adı marlon brando'ymuş.. bu adam çok büyük bir iş adamıymış.. öyle ki, bir gün bodrum, türkiye'ye gelmiş tatil için. fakat marlon aslında mafya. yani gelişinin sebebi kaçması. burda yeni bir kimlik almış, ziya selçuk. ardından, mafyalar bunu gece vakti bulmuşlar. hemen parasını almış, 128 milyar dolar. ve kaçmaya başlamış. yorulmuş.. acıkmış.. ve çantasından pudra şekerini alıp yemeye başlamış.ve mafyalar bunu bulmuş, bu hemen koşmuş.. kaçmış.. koşmuş da koşmuş, afganistan yoluna atlamış. ve sonra bir kamyon buna çarpmış, bu da ölüp gitmiş.. son.

öldüğümde arkamdan anlatırlar kardeşşşşş.

kör eden bir aydınlık içinde duyuldu davetkâr buyruk. hiç duyulmamış tanıdık bir ses. duyuldu. sımsıkı kapanmış gözlerin kulağına.
“uzaklaş, uzaklaş, durma uzaklaş!”
birkaç adım geriledi. birkaç adım kaç vakit ederdi? bilemedi. ihtiyarladı sanki. yahut hep ihtiyardı. durdu. yorgundu. kaç yaşında olduğu bilinmez zaman kadar yorgundu.
“uzaklaş, uzaklaş, durma uzaklaş!”
“nereye?” diyebildi.
sesi içinde yankılandı. uyandı.

devamı buradan

bitmemiş bir hikaye de benden gelsin madem..

bundan 30 yıl bilmem kaç saat önce, “doğum” dedikleri şeyin gerçekleştiğini müjdeleyen, zıvanadan çıkmış bir bebek ağlamasından ibarettim... bana sorsan, günlerce savaşmaktan bitap düşmüş yaralı bir askerin, çamurun içinde ölümden var gücüyle kaçarcasına sürünmesi gibi sürünerek çıkmıştım annemin bacaklarının kanlı arasından. tanrının kutsadığı mübarek bir asker olarak, ilk düşmanımı işte o savaşta, tam da o gece öldürmüştüm. annemi...

parmaklıklı demir kapı, elinden şekeri zorla alınmış bir çocuk mızmızlanması gibi gıcırdayarak kapanıp; gürültülü sürgüsü üstüme çekildiğinde, 30 yaşıma gireli tahmin ediyorum 11 saat falan olmalıydı. olmalıydı diyorum; çünkü kol saatimi, kemerim ve ayakkabı bağcıklarımla birlikte, berbat bir el yazısı ile kaleme alınan bir tutanak garantisi altında, emanete bırakmak mecburiyetinde bırakılmıştım.

bir kaç saat önce yaşanılan kanlı olayın sis bulutu henüz kalkıyordu gözlerimin penceresinden ki; üstüme başıma bulaşan kandan, ellerimin üstündeki yaraların sızısından, bu göt kadar nezarethanenin rutubetli kokusundan ve az önce bana refakat eden memurun arkasını dönüp giderken zihnime kazıdığı son bakışından midem bulanmaya başlamıştı...

kolumdaki pansumana takıldı gözüm. az önceki polikliniğin kokusu geldi burnuma. sonra doktorun sesi kulaklarımda tekrar yankılandı:

“kendini nasıl hissediyorsun?”
“iyi”
“raporun birazdan hazır olur. memur beylerin refakatinde karakola götürüleceksin.”
“iyi”

kapıma doğru yaklaşan ayak sesleri, zihnimdeki doktorun konuşmasını yarıda kesti.memur belindeki anahtarlığı gürültülü bir şekilde çıkarıp, parmaklıklı demir kapıyı açarken, mesai saatlerinin bezdiriciliğiyle, sesine yorgunluğunu da yansıtarak belli belirsiz mırıldandı:

“kalk! benimle geliyorsun.”

sanki bana söylememiş gibi anlamsızca suratını izledim, farkında olmadan. belki de bana söylememiştir diye çocuk masumiyetiyle aptalca düşüncelere daldığımı farkettiğimde iş işten geçmişti. demin ki yorgun memurun yerini bir dağ aslanı almış gibi kükredi:

“kalksana lan! kime diyorum!”

banka kuyruğunda bekleyen emekli bezginliğinden, dağ aslanı kükremesine ışık hızında geçen memurun refakatinde, nezarethaneden nöbetçi amirin odasına uzanan merdivenleri acele adımlarla tırmanmaya başladık. ilçe emniyeti, sakinlerinin asla kendisine yakıştıramayacağı anlamsız bir hareketlilik halinde gibiydi bu gece. sanki yıllardır bugünü beklemiş de, ilçenin bütün it kopuğu, biraz da zıvanadan çıkarak, sanki benimle birlikte harekete geçmişti.

sağımda solumda başka memurların başka başka refakatleriyle o odadan bu odaya girip çıkan eli kelepçeli/kelepçesiz tipler görüyordum. bitmek bilmeyen yürüme seansımız esnasında kiminin hırsızlıktan, kiminin darptan burada olduğu kulağıma çalınıyor gibi oldu. yahut bir kaç at hırsızı kılıklı herife bakarak, belki de habis bir önyargıyla, kendilerine o suçları ben yakıştırmışımdır, kim bilir...

...

ateistforum'da, arkeolog olduğunu söyleyen, "anibal" nikli ateist bir katılımcıya takılmak amacıyla kaleme aldığım öyküler:

anibal'in afrika maceraları


anibal ve arkadaşları adis ababa’ya ulaşmışlardı. kendisinden başka fransız, alman ve japon meslektaşları vardı.

“ara geçiş formlarını bulmalıyız bu sefer” diyordu anibal . ekip çalışmaya başladı, alman meslektaşı auman kendisine sesleniyordu, yeni bir şey bulunmuştu.

anibal heyecanla koşarak geldi. almanın üstünü nazikçe süpürdüğü şey tarihi bir hançer idi. anibal hayal kırıklığına uğramış biraz da öfkelenmişti. meslektaşları ise mutluluk içinde objeyi inceliyorlardı.

-ne kadar ustaca yapılmış bir eser!

-evet ama bunlarla vakit kaybetmeyelim, bizim asıl işimiz canlılardan kalan fosillerle (dedi anibal)

-neden sinirleniyorsun noluyoruz böyle anibal. şundaki tasarıma, işçiliğe-sanata bak.

-bana bak serseri herif!, biliyorum benim damarıma basmak için “tasarım”dan dem vuruyorsun. şunu kalın kafana sok, bu cansız bir şey ve bir yapımcısı olmak zorunda. ama biz canlılarla ilgileniyoruz ve canlılar için aynı şey geçerli değildir

-öyle mi anibal, öyleyse gezegenler, kara delikler ve hatta tüm evren de cansız olduğuna göre onlardaki tasarımı ve tasarıcıyı kabul ediyorsun.

-şey………….

anibal sinir bozukluğu ve moralsizlikten titremeye başlamıştı. ama belli olmasın diye tutuğu piposunu sıkı sıkı kavrayıyordu. şapkası güneşten korumasına rağmen sanki yüzünde bir yanma hissi oluşmuştu.

-allah kahretsin!! (diyerekten önündeki sandalyeyi bir tekmeyle dağıttı.)

-ben forumdakilere söz vermiştim evrimi destekleyecek bir şeyler bulacağız diye. yine rezil olduk, özellikle emre_1974tr’ye yine madara olacağız. zaten sürekli sopalıyor beni tartışmalarımızda. olamaz!!!

-emre_1974tr mi o da kim?

-boşver kimse kim!! yazıklar olsun bir halt olacak diye kalkıp türkiyelerden buraya geldim, şu hale bak!! gidiyorum ben sinirlerim bozuldu şimdi, laptopumda forumdakilere ne yazacağımın stratejisini belirlemek üzere bugünlük çadırıma çekiliyorum. ama bu böyle olmayacak, bana iyi haberler vereceksiniz!!!

anibal titreyen eliyle şapkasını düzeltip çadırına doğru yürürken, yine kendisine hüsran düştüğünün bilincinde gözleri karıncalanırken, bir maymun sanki kahkaha atarak onu gösteriyordu yanındakilere.

***

anibal becoming hannibal (way of the darwin)

sıkıntılı geçen günün ardından yepyeni bir güneş doğmuş ve bu da anibal’e kötü talihinin geride kaldığını müjdeler gibiydi. adis ababa’da nisan ayını karşılamak kendisini değişik duygulara itmişti. gerçekten ülkesindekinden çok farklıydı burada...

kazı yerine vardığında herkeste bir heyecan ve şaşkınlık vardı. japonca,
almanca ve diğer dillerdeki çığlıkları uzaktan duymaya başlamış, yaklaştığında tablo netleşmişti.

-gel türk meslektaşım anibal, sonunda bulduk!!

karşısında gördüğü manzara donup kalmasına neden olmuştu. ömrünün uzun bir bölümünü aramaya adadığı bir geçiş formu önünde duruyordu. hiçbir şey söylemeden önce arkadaşlarına bakındı, sonra şaşkınlıktan yalpalayarak fosilin yanına koştu. gözlerine inanamıyordu, her şey o kadar belirgindi ki. meslektaşlarına:

-doğrusu ben bile inanmıyordum gerçekte. ama bu gerçek olmalıydı yoksa inancımın hiçbir dayanağı kalmayacaktı. işte ne mutlu ki onu bulduk sonunda.

arkadaşlarının garip bakışları arasında titreyen eliyle kemiklere dokundu. dün sinirden titriyordu bugün ise mutluluktan. hayat gerçekten garip diye iç geçirdi anibal. şu ana kadar zor tuttuğu iki damla gözyaşı yanaklarından süzülüverdi. çevresindekilerin bakışı daha da garipleşmiş ve derin bir sessizlik hâkim olmuştu olay yerinde. ama kemikler biraz fazla parlak gibiydi sanki.

- şimdi….. şimdi görecek müslümanlar ve diğerleri bilimin neyi gösterdiğini. evet bugüne kadar zorlamalarla, inançlarımızı biraz da körü körüne savunarak evrimin var olduğunu kabul ettirmeye çalıştık insanlara….ama….ama bu gerçekten bundan sonra bilimsel olarak da inancımızın doğru olduğunu gösterecektir.

-nisannnn biiirrrrrrrrrrrrr

anibal neye uğradığını şaşırmıştı.şok ve dehşet dolu bakışlarla, kendisine kahkahayla gülen meslektaşlarına bakarken, onlardan dünden beri ayrı-uzak durmanın kendisine ne kadar pahalıya patladığını hemen kavramıştı.

eline aldığı yapay uzun bir kemikle üzerlerine doğru koşmaya başladı. öfkeden gerçekten birilerinin canını fena yakacaktı. olayın ciddiyetini gören kalabalık hemen çil yavrusu gibi dağılarak kaçmaya başladı.

- kaçınnn hanniballl geliyorrrr (diye bağırdı kalabalıktan biri)
-
- ulan ******* herifler hepinize ödeteceğim bunu!!!!

can derdine düşen bilim adamları yüz metre rekoru kırarcasına yokuşu tırmanmışlar ve mağaranın yanından düzlüğe doğru koşmaktaydılar.

birden kamerayı fark eden anibal durmak zorunda kaldı. bbc’den bir muhabir ve kameraman her şeyi kaydetmişti. ve bu olay dünya tarihindeki en iyi 1 nisan şakalarından biri olarak arşivdeki yerini alacaktı.

elindeki yapay kemiği ormanın içlerine doğru hınçla savurdu. kameraya gülümseme ve öfke karışımı bir ifade gönderdikten sonra yine homurdanarak çadırına doğru yolculuğuna başladı. bu kadarı fazlaydı, büyük bir ihtimalle bavulunu toplayıp türkiye’ye dönüyordu.

bu sırada gözüne ilişen olağanüstü güzellikteki tabiat bile kendisini yatıştıramayacaktı.

“bir gün evrimi destekleyecek şeyleri bulacağız” diye kendi kendine mırıldanıp çadırına girdiğinde, tek düşündüğü forumdakilere artık ne diyeceğiydi.

vekilsizmeclis.com/viewtopi...

sabahtan akşama kadar hayatımı yazıyorum. sonrada yazdıklarımı oynuyorum sahneye çıkıp.

bir varmış.

bizim gibi insanlar için kurtuluş yoludur. bazen insan gidebilmek, herhangi bir yerde umutla ve sıkıca bir nedene tutunabilmenin düşüyle ömür geçirir, ve belkide hayatında asla dolmayacak ruhsal boşluğunu bir çok neden ve sebeple doldurmaya çaba gösterir.

işin gerçek boyutuna geldiğimiz zaman ise farkettim ki ben de daha önceki yaşamını sonlandıran bir çok insanla aynıyım, hayatımın yarısını veya daha fazlasını geçirmiş biri olarak bu zamana kadar öyle dolu dolu zevk almış, ağız dolusu kahkaha atmış, doya doya yaşamış hissetmedim hiç. bırakın coşku duymayı, doyumdan bile uzak bir yaşam, neredeyse tatsız ve zevksiz...

yaptığım öz eleştirilen sonucunun en yüksek mertebesindeyim, tüm yaşantımı gözler önüne sererek son yapacağım son bir öz eleştiri ile uzaklaşacağım, belki son günüm bugün belki bir gün daha yaşayacağım ama fark edecek bir durum söz konusu olacak mı ?

yıllar süren hesaplaşmaların neticesi olarak bu acı dinecek veya daha kötü bir düzene sürüklenecek.
yaşamın temeli bulutların üstünde ahenkle süzülen özgür bir kuş gibi olmaktan çok uzak bir çıkmazdır.
öze bakıldığı zamanlarda tarihin her döneminde süre gelen bir mutluluk ve insanın kendini arayışı olmuştur bu bugün de yarın da olacaktır.
kısacası sizi kendi biçiminizde şekillendirecek düşünceler edinin, hayatı sorgulayın, düşünün. insanlara göre yaşamayı bırakın, bir başkasının kendi elde edemediklerinin yansımalarını kendinize temas ettirdikçe daha çok dibe sürükleneceksiniz, tozlu ve puslu bir yolun son dönemeçleri ruhunuzu koparsa bile üstünüzden o görünmez haset dolu elleri def etmeyi öğrenin.

1 oda 5 kişinin hayat hikayesi kendi hayat hikayem biraz uzun başlığını yazdim

biri tamamlanmış diğeri devam eden iki kurgu ve taslak aşamasında kelimelere dökülmeyi bekleyen dört hikayem var. kafa sürekli rolantide ve yazmak bir bağımlılık...

öykünün adı su tabancası

yavşak bir kedi gördünüz mü hiç?
geçen pazar sabah yedide daha güneş kendine gelememişken ben anlamsız bir enerjiyle uyandım. normalde böyle bir durum olmaması gerekirdi zira bir önceki akşam fazlasıyla alkolü kaçırmış, kıyafetlerimi bile çıkaramadan odamdaki tek kişilik koltuğun üzerinde sızmıştım. uyandığımda camı açık bıraktığım için içeri giren bir sinek, kahverengi perdeyle sevişme halindeydi.
bir balkonum var. çıkmaz sokağa bakan. üzerimde donum ve tişörtüm çıktım soğuk sabaha. sakallarım dondu, beyaz saçlarım titredi.
balkonun demirlerine asılı sardunyaların toprağını kontrol ettim. ziyadesiyle kurumuşlardı ama kim giderdi şimdi banyoya ve bir tas su doldururdu? tam o sırada balkonun altına bir kedi belirdi. göz göze geldik. dik dik baktım. o da bana dik dik baktı. birkaç tanımsız kuş balkonun yanındaki limon ağacında sesini yükseltti. sesle birlikte limonlar titredi ve koku yayıldı.
tekrar kediye baktım.
mavi yeşil gözleri bana odaklandı.
ne bakıyorsun lan dedim.
sana ne lan dedi.
kediler konuşmaz sen ne ayaksın? dedim balkonumun demirlerinden. sardunyalarım onayladı durumu.
senin de konuşmaman lazım ama konuşuyorsun işte dedi kedi.
hadi lan oradan dedim. o sırada aklıma babam geldi. pek sevmezdi kedileri. erkekler zamanla babaları mı olur? ben de sevmemeye başlamıştım işte kedileri.
vurayım mı lan seni? dedim
neyle vuracaksın dedi dişlerinin arasından sonra mavi yeşil gözlerini kıstı. babamda kısardı gözlerini tetikte olduğunda.
pek tabii suyla dedim.
güldü.
gülme lan dedim ve bir hışımla içeri gittim.
geçen yaz ölen babamın geriye bıraktığı bir kutu eşyayı dolabın en üst rafına koymuştum.
vücudumu esneterek aldım.
kapağını açtım.
işte duruyordu orada kutunun dibinde.
doğru banyoya ve açtım musluğu. kutudan çıkardığım su tabancasını doldurdum.
balkona çıktığımda sardunyalardan biri… ama olacak iş değil bizi sulamıyorsun da bir kediyle mi atışacaksın şimdi dedi.
karışmayın dedim.
kedi hala aynı yerdeydi. sırıtıyordu.

sen baban değilsin biliyorsun değil mi dedi.
sen de kedi değilsin dedim.
nişan aldım ve sıktım tabancayı.
isabet ettiremedim. kedi iki ayağının üzerine kalktı ve bildiğin patisiyle nah hareketi çekti bana.
babam değildim.
içeri girdim. geceden kalan sidik biradan bir yudum aldım.
şimdi belki de babamdım.

5 yıllık profesyonel yazarlık hayatımda, yazdığım onlarca hikayeyi dijitale dökememiş bir yazar olarak üzgünüm, malum biz ölünce değer görüyoruz. yaşarken bilgisayar alacak paramız bile olmuyor. hala bilfiil kalem çalıştıran, mürekkep yalayan -tükenmez kalemler tükeniyor malum- yazarcığınız olarak , ufak bir giriş bırakıyorum bu demogojinin altına;

bir kış ayazıydı, aylardan pembe. hayır hayır deli değilim ben. iyi hatırlıyorum.
hani şu yaprakların yeşerdiği aylar var ya, onlardan biriydi. hangi sene diye sormayın sakın. o sene yapraklar bir başka eda ile dökülüyorlardı. karanlığın içinde gördüm onu. elinde bir defter tutuyordu. yaklaştı bana, bu kadar yaklaşmasına müsade etmezdim kimselerin. bir rüyaydı sanıyorum. sanrılar; bir tek onlar böyle güzel şeyler sunarlar insanlara zannediyordum. gözlerimi açtığımda, yine üstümde polarımla kendimi masanın başında bulmuştum. üstadlardan birine sormuşlar. her yazarın bir masası olduğunu zannederdim. kendine özel bir üslup ile cevap vermiş soruya; bazı yazarların mutfak masası dahil yoktur..
benim değildi, ne o polar, ne o gölge, ne o masa. onlar eve aitlerdi. bana ait olan tek şey kafamdaki düşüncelerden ibaretti. rüyalar, yaşadığım gizli mahzen. onlarla büyürüm hala. o gece gördüğüm gölge öyle güzeldi ki..
bir sabah, yine pembe yapraklı çiçekler, yine dans eden.. karşımda o gölge.. doğduğumuzda bize isimler verirler. doğmak, dünyaya gelmek ise eğer; ben kendime o andan itibaren bir isim belirledim. benim adım karpembe. hiç pembe kar olur mu? ben karı yalnızca resimlerden hatırlıyorum. bir varlık, resimlerden ibaret olmamalı. o gölge benimle tekrar doğdu ise eğer adını rüyam koyuyorum..

ben hikayelerini yazdım, ilgili kişiye postaladim. gerisi onun bileceği iş efendim .

düşündüğü yolculuğu daha fazla ertelemeyecekti, sabahın ilk ışıkları ile erkenden gitmeliyim diye geçirdi içinden. zaten vedaları hiç bir zaman sevemedim, bir de veda mı etmem gerekiyor?
geçirdiği yoğun günün ardından stresini yorgunluğunu daha kolay atabilmek için bonyoya girdi, suyun ısısını ayarlamaya çalırken, kendi, kendine, söylendi,
siktiğimin musluğunu bir de kolay ayarlasak, kıyafetlerini çıkarırken gözüne takılan üzerindeki lekeler oldu, terettüd le bedenine göz gezdirdi, ne zaman nerede olduğunu anımsamaya çalıştı, sanki hafızası ona oyun oynuyordu, içinden çığlık atmak geldi, eline geçirdiği havlu ile ağzını sıkı sıkı kapattı, sesini kimse duymamalıydı, kimse böyle görmemeliydi onu, gözlerinden dökülen gözyaşlarına hakim olamıyordu bir türlü, çaresizce duşun altında yere çöktü, daha ne kadar sürecek bu?..
sanki zaman donmuş, yaşanmışlıkları ondan intikam alırcasına gözünün önünden acımasızca ağır aksak geçiyordu, orada öylece kalakaldı ne kadar süre geçtiğinin farkında bile değildi..
kapının arkasından ona seslenen kişinin sesi ile irkildi, korkuyla gözlerini kapıya dikti, kapıyı kilitleyip kilitlemediğini düşündü, karmakarışık olan düşünceleri daha da bulanıklaştı, iyiyim, iyiyim, birazdan çıkarım, diye seslendi ve doğruldu pantalonuna uzandı, cebine sakladığı neşteri çıkarttı, bu iş sabaha kalmamalı!
gülümsedi, gözlerinde savaş kazanmış komutan edası ile incecik bileğini suyun altına tuttu, masmavi damarı keyifle seyretti, neşteri nasıl vurursa başarılı olacağını öğrenmişti nasılsa...

saat gecenin 3'ü. hava biraz serin ama çok üşütmüyor. hafif bir esinti sadece. karşıda uçsuz bucaksız bir deniz, denizin kenarında gecenin sessizliği ile konuşan bir kadın. altında eski bir eşofman, üzerinde ince, örme bir ceket.* aklında ise sorular. düşünüyor, "ne yapacağım?" diyor. ardından bir ses duyuyor yanından.

bir keresinde biz makes hanım’la
emirgan’da hiç çay içmedik
bir keresinde biz makes hanım’la
emirgan’da çay içmedik,

solunda oturan adam söylüyor bu şarkıyı. yüzünün yarısı görünüyor adamın. kirli sakallarını, karakteristik burnunu ve kalın kaşlarını seçebiliyor genç kadın. adam neden oturduğunu bilmiyor bu kadının yanına, "neden burada? neden bu şarkıyı söylüyor şu anda? ne yapıyor?", bilmiyor. kadın ise anlam veremeden susuyor öylece. bu nahif ve güzel sesi dinliyor sadece. devam ediyor adam.

kim sevmez, kim sevmez söyleyin kim?
makes hanım’ı kim sevmez?
kim sevmez, kim sevmez söyleyin kim?
yerimde olmayı kim istemez?

adam içindeki meraka yenilip yarıda kesiyor şarkıyı.
- ne işiniz var burada, bu saatte?
- sizin için bir önemi mi var?
- oldukça endişeli ve meraklı görünüyorsunuz, rahatsız etmek istememiştim. iyi akşamlar.

adam kalkıyor ve gidiyor kadının yanından, istemeye istemeye...
kadın düşünüyor, ne oldu len az önce?

ertesi gece, saat 4
kadın yine oturmuş denizle sohbet ediyor. sahil bomboş. ileride içen birkaç kişi dışında ortam sessiz. kadın onları duymuyor bile. ileriden bir adam geliyor, yanındaki banka oturuyor. kadın tanıyor bu adamı ama nereden? bilemiyor. önüne dönüyor kadın. düşüncelere dalıyor bir kez daha. sabah 6 suları, gün doğmaya başlıyor. "bir gece daha bitti. artık gitmeli " diye geçiriyor aklından. yanındaki uzun saplı çantasını almaya yeltendiği sırada yandaki bankta oturan adamı görüyor. adamın varlıģını dahi unutmuş kadın. ama adam hala orada. sonra hatırlıyor kadın. bu o adam, dün yanında şarkı söyleyen. kalkıyor banktan, hiç düşünmeden adamın yanına doğru ilerliyor. bunu fark eden adam büyük bir gülümseme ile karşılıyor kadını.

-merhaba.
-merhaba?
-siz dünkü beyefendi değil misiniz? şu şarkıyı söyleyen hani?
- ah, evet benim.
- ...
- dün düşünceli halinizi görünce merak etmiştim. bu gece de burada olacağınızı tahmin ettim. yanılmadım.
-size ne bundan?
- size karşı içimde bilemediğim bir merak var, merak ediyorum sizi.
-tamam da neden? tanışıyor muyuz daha önceden ?
- sanmıyorum.
-o zaman?
- bilmem...
hiçbir şey söylemeden adamın yanından ayrılıyor kadın. "ne tuhaf bir adam..." diye düşünüyor içinden.

gece saat 4 suları. adam sessiz adımlarla geliyor sahile. kadını arıyor gözleri. kadın yok etrafta.
"rahatsız ettim herhalde kadıncağazı. ah salak kafam, kapatsana çeneni." diye kızıyor kendisine. biçare oturuyor kadının her zamanki oturduğu banka. takıyor kulaklığını, başlıyor yakamozu izlemeye. adamın aklında kadın, peki ya kadın???

sabah gün doğmaya başlıyor. adam gidemiyor buradan. "ya gelirse o güzel kadın?" düşüncesi ile. bir yandan da korkuyor kadını rahatsız etmiş olmaktan. "neden? " diyor. "neden bu merakım? ". kendisi de cevap veremiyor buna.

ileriden biri geliyor, görüyor adam. yoksa o kadın mı? değil, olsa tanırdı çünkü. ama o gibi...
bir heyecan sarıyor adamı. ileriden, kendisine bol gelen örme ceketi ve elinde bez bir çanta ile ilerleyen o kadını artık net görüyor. kocaman bir gülümseme peydah oluyor adamın yüzünde. çaktırmadan önüne dönüyor, daha fazla rahatsız etmemek için kadını. kadın kendisine doğru ilerlemeye devam ediyor, görüyor fakat yanına oturmayacak biliyor. oysa ne güzel olurdu yanına otursa, diye düşünüyor.

- günaydın, diyor kadın.
-günaydın?
-rahatsız mı ediyorum?
-ah hayır, asla. oturur musunuz?
gülümseyerek oturuyor kadın.
- çay ister misiniz? emirgan'da değiliz ama olsun.
şaşırıyor adam.
-tabii isterim. teşekkürler.
kadın bez çantanın içinden kırmızı bir termos ve iki karton bardak çıkartıyor. adam şaşkın ve heyecanlı. başlıyorlar gün doğumunu izlerken çay içmeye. içleri sıcacık. çaydan mı? birlikte oldukları için mi? onlar da anlayamıyorlar...
tam 1 hafta boyunca bu iki kişi her gece buluşmaya başlıyorlar burada. birbirlerine şiirler okuyor, şarkılar söylüyor, hikayeler okuyorlar ve en önemlisi susuyorlar.


gecelerden birinde, her zamanki gibi güneş tepeye çıkıncaya kadar sohbet ediyorlar deniz eşliğinde.
- o zaman bu gece burada görüşmek üzere.
- peki saat 2 uygun mudur?
- anlaştık o zaman. saat 2'de burada.
adam kadının beklemediği bir şey yaparak sarılıyor kadına. kadın şaşkın bir şekilde sarıyor kollarını adama. iki şaşkın ve mutlu ruh, ayrılıyor o sabah bir kez daha.

gece kadın bekliyor adamı. saat 1.57. 3 dakika var. biliyor kadın, gecikmez bu adam. nereden biliyor bunu? onu da bilmiyor ama neredeyse emin gecikmeyeceğinden.

saat 3.39.
4.12
5.56
7.03
adam gelmedi, kadın ise bekledi sabaha kadar. "gelmeyecek demek ki" diyerek cebindeki sigaraya uzandı kadın. eline farklı bir şey değdi, hissetti. 4'e katlanmış bir kağıt parçası. okudu yavaşça bu birkaç kelimeyi. gözünden bir damla yaş aktı, denize karıştı. deniz sonsuza kadar o bir damla göz yaşını taşıdı. kadın ise affetmedi bu adamı.