yazarların yazdığı hikayeler

kusursuz bir hayali kurmanın hayalini kuran adamın umudu

“çünkü hayallerimiz bile kusurlu diye düşünüyorum. sonunda bir hayal bulut olup yağmur gibi üzerimize yağmaya meyilli. oysa nerede duracağını bilmek mesele. bir hayali nerede kesmek gerekir? belki de başlangıcında. tek bir sahnede. çünkü sahne dağılmaya başladığında biliyorum ki hayal gerçekleşmeyecek. umut nasıl canlı tutulur ki? hiçbir zaman gerçekleşmeyecek şeylerin umudunu taşımak insanın ayaklarına taşı bağlayıp denizin kıyısındaki yüksek kayalıklardan kendisini sulara atması gibi. normal şartlar altında denize girmek ve yüzmek eğlenceli bir eylemken taş bütün her şeyi değiştiriyor. taşlar gerçekler. gerçekçi insanlar için umut böyle bir şey işte. çaresi var mı bu durumun. umudu canlı tutan insanlar kadar mutlu olmak istememi abes mi karşılıyorum. herkesin hakkı mutlu olmak oysa. o zaman geri döneyim. gerçekçi bir insanın hayalini umutla bitirmesi için ne yapması gerekiyor. hayalin bir hayal olduğunu anlaması gerekiyor belki de. beki de kabul etmesi gerekiyor hayaller doğaları gereği zaten gerçekleşmeyecek şeyler üzerine kurulur.”

bu düşünceleri dağıldıktan sonra tekerlekli sandalyesini odasının camının kenarına doğru çekti. perdeleri araladı ama aslında perdeleri araladığını görmedi. güneşin sıcaklığı pencerenin camlarını geçip yüzünü ısıttı. geçmişin hayali kurulabilirdi. belki de kusursuz bir hayal geçmişte olmuş mutlu anıların döndürülemez hatıralarını tekrar tekrar canlandırmaktı zihinde.

ve böylece kurdu hayalini anısının. çocukken çırpı bacaklarıyla kapıdan çıkıp verandanın başında durduğunu, gün batımını önünde uzanan yeşil bahçeyi. bahçenin ötesindeki çınar ağaçlarını. ve koşmaya başlaması zihnine doldu. özgürlüğün ta kendisi.

boğa

ankara’dayken komşum hacı, “kurbanda” keserim diye bir tonluk boğa almış, koyacak bir yer bulamadığı için de bahçeye, benim balkonun bulunduğu taraftaki ceviz ağacına bağlamıştı. hayvan günde beş vakit ezana eşlik ediyor, sahibi olan hacı da sabah ezanı hariç hemen koşup yemini suyunu getiriyordu.
bir sabah erken uyandım. boğanın ezana eşliği bitmiş dünden kalanları yiyor bir yandan da geviş getiriyordu. birden biri devasa bir erkek, diğerleri çelik gibi çevik beş dişi altı aslan arka arkaya bahçeye atladı. biri boğanın ağaca bağlandığı ipi haşşırt diye ısırıp koparttı. erkek aslan da o ipi tutup çekerek boğayı demin bahçeye atladıkları sete sürüklemeye başladı. boğa setin altına gelince erkek aslan ipin ucunu dişilerden birine verdi. sonra bir metrelik sete sıçrayıp ipi geri aldı. dişiler boğaya omuz verdiler. erkek yukarıdan çekti. böylece kısa sürede boğayı yukarı çektiler. boğa bu sırada sürekli böğürdü. çıkardığı sese tüm apartman uyandı. ardından erkek aslan boğanın boynundaki ipi de ısırıp aldı. sonra da erkek aslan önde, boğa onun arkasında, en arkada da dişiler, önce öndeki apartmanın bahçesinde sonra ara sokaklarda kaybolup gittiler.
tembel olduğu söylenen erkek aslanın hamaratlığına bugün bile hayret ederim. ancak oraya aslan değil kaplan gelseydi tek eliyle çeker alırdı boğayı yukarı.

not1: boğayı yemediler efendim. odtü ormanlarına gelince boğayı bıraktılar. kendileri de beynam ormanlarına doğru akıp gittiler. yolları açık olsun.
not2: hacı dayı zıkkımın pekini yedi o bayram.

kaybedenlerden biri de oydu artık. en sevdiği insani yitirmiş olmanın hüznüyle baş etmeye çalışıyordu. o olmadan ne yapacakti ki , hayatina onsuz devam etmek mümkü müydü onsun bir hayat olabilir miydi? zihnindeki bu düşüncelerin ağırlığı altında eziliyordu.
hayat planinda hep kardeşi vardı başka hiç kimse yoktu birlikte yapmaları gereken onca şey varken kardeşi bu dünyadan ayrılmıştı.
bir anlık dalgınlık sonucunda meydana gelen bir trafik kazası her şeyi alt üst etmiş. onuda bir kaybeden yapmıştı. sıradan bir sabaha uyanmış kahvaltıyi hazırladıktan sonra kardeşini uyandırmıştı. birlikte her zamanki gibi huzurlu bir kahvaltı yaptılar. bir az gecikmelide olsa hazırlanıp evden çıkmışlardı. kardeşinin ölümüne hazırlamışlardı...

apatmandan çıktıktan sonra birlikte yürüyecekleri 15 dklik yolun sonuna geldiklerinde akşam yemeğini kimin yapacağına karar verip ayrılmışlardı . oynatma listesinden güzel bir şarkı ararken .duyduğu ani fren sesiyle irkildi ve korkuyla arkasını döndü . ve hayatı boyunca kalbi sızlatacak o manzaraya şahit oldu. kardeşi o ani fren sesinin sebebiydi korktuğunu başına gelmişti. kardeşinin o hali gözlerini her kapattığında orada olacaktı ...

ön not: öncelikle bu uzun yazıyı okuyacak olanları sabırlarından dolayı tebrik eder ve teşekkürlerimi sunarım. * daha ilginç kılmak için öyküye bir de şarkı yerleştirdim. öyküyle de çok uyumlu bir şarkı. sadece şarkıyı da dinleyebilirsiniz. *

**parıltı**

-göç-

minik regina, ablası snejana ile luhansk'tan polonya'nın küçük gri bir şehri olan gliwice'ye geleli üç ay olmuştu. adaptasyon için kreşe gidiyor, lehçe öğrenmekte zorlanmıyordu. seneye birinci sınıfa başlayacaktı. babasını zaten hiç tanımamıştı. annesini de evlerinin yakınında patlayan bomba yüzünden kaybetmişti. o sırada regina evin içinde, sırtı pencereye dönük oyun oynuyordu. şok dalgasının yarattığı basınçla tuzla buz olan cam, regina'nın sırtına çivi gibi yağmıştı. savaşın bıraktığı bu izleri sırtında hep taşıyacaktı.

göç idaresi başkanlığı snejana'yı otel mikulski'ye temizlikçi olarak yerleştirmiş, iki kardeşe kalacak küçük bir daire de ayarlamıştı. üniversite eğitimi yarım kalsa da, polonya hükümetine misafirperverliklerinden dolayı şükran duyuyordu. hatta, şefleri marcin'in sözlü tacizleri eyleme dönüşmedikçe, bu tacizleri umursamıyordu. tüm acıları geride bırakıp, hayata tutunmak tek gayesiydi.

regina patlamadan sonra, çoğu gece, terden sırılsıklam olmuş, sayıklayarak uyanıyordu. kabuslarında sırtını bazen kuzgunlar eşeliyor, bazen kırmızı zehir gözlü kara kara akrepler sokuyor, bazen de kan emici renkli solucanlar derisini deşiyordu. bu sefer çivi bir yatağa hapsolmuş, ablasıyla ona her defasında bakışlarıyla nefret kusan yaşlı cadı komşuları, regina'nın minik bedenine çullanmış, boğazını sıkıyordu. içe doğru nefes verir gibi hırıltılar içinde sıkışan regina'yı fark eden snejaya, hemen ona sarılarak, saçlarını okşamaya başladı. hafif dalgalı sarı ipek saçları üzerinde, onu okşayan elleri, buz üzerindeki bir kızak gibi kayıyordu. kulağına teskin edici kelimeler fısıldadı.

-şşşşş... sakin ol meleğim. sadece kötü bir rüyaydı. ben buradayım, korkma. sana anlattığım masaldaki gibi, sen cennetten dünyaya düşen bir meleksin. kaybettiğin kanatlarının sancısını çekiyorsun. büyüyünce kanatların tekrar çıkacak. hem yarın doğum günün, sana sürprizim olacak. şşşşş... korkma, seni hiç bırakmayacağım. şşşşş...

-mesaj-

bir cumartesi sabahı, yorucu geçen haftanın verdiği uyuşuklukla, piotr yatağında bir sağa bir sola dönerek tembellik ediyordu. geceden sabaha kadar aslında aklı, mesajına cevap vermeyen kasia'daydı. muhtemelen erken uyumuş olmalıydı, yoksa neden cevap vermesindi ki? arayarak rahatsız etmek istememişti. acaba şimdi arasa mıydı düşüncelerine boğulmuşken, yatağının başucundaki sehpanın üzerine bıraktığı telefondan gelen mesaj sinyaliyle irkildi. karnına doğru bükülen bacakları, ateşe basan bir çekirge gibi gerildi ve dönerek telefona doğru fırladı.

"piotr, üzgünüm ama bu ilişkinin bir geleceği yok, elveda" mesajı ekrana düşmüştü. somut bir kaya kadar ağır kütleyi avuçlarının içinde tutuyordu. şaka olmalıydı. belki de mesajın devamı vardır umudu ile, telefonunun kilidini açtı ve mesajın içine girdi. mesajın devamı olmadığını bilse de, o sahte umudu birkaç saniye taşımak, elindeki yükü biraz hafifletmişti. şimdi o yük, aniden kararan ve alçalan fırtınalı bir gökyüzü gibi kalbinin tam üzerine çökmüştü. bu mesaj, her şeyden habersiz, iğde yapraklarının arasında cıvıldaşan serçenin göğsünde patlayan bir lastik sapan taşı gibi, onun göğsünü parçalamıştı. kasia'nın avuçları içinde, bir yudum nefesiyle, kanat çırparak can çekişiyordu.

defalarca aramalarına rağmen kasia telefonu açmadı. evine gitmeye karar verdi. yüz yüze konuşmalıydı. onu kararından vazgeçirebileceğine inancı tamdı. alel acele üstünü değiştirip, evden nasıl çıktığını hatırlamıyordu. asansörü bile bekleyecek vakti yoktu. koştura koştura aşağıya indi. arabasına doğru yöneldi ve bir çırpıda arabaya atladı. arabayı çalıştırınca, her zaman dinlediği radyo rmf-fm açıldı. radyoda anita lipnicka çalıyordu...

ostatni list

-bekleyiş-

snejana bugün işten erken çıkacak, bir ay önce regina'nın aklı kalan peluş ayıcığı alacak, evi karnaval gibi süsleyecek, masayı en sevdiği yiyeceklerle, kurabiyelerle ve kremalı pasta ile donatacak, onu kreşten alıp eve getirecek, hak ettiği mutluluğu bir günlüğüne de olsa onun dokunaklı parlak yeşim gözlerinde görecekti. her şeyi bir hafta önce planlamıştı. şef marcin'in ona en azından bugün fazladan iş çıkartmamasını umuyordu.

havlulardan bir daha kuğu yapmaması gerektiğine dair azarı işittikten sonra snejana, üzerini değiştirip otelden çıktı. havludan kuğu yapmanın dört yıldızlı bir otele neden yakışmayacağını anlamamıştı ama bunu bir daha yapmayacaktı. "kuğuyu kim sevmez ki?" karşıdan karşıya geçerken sanki ayakları yere basmıyor, safir bir kelebek gibi kanat çırpa çırpa zıplıyordu. nazgul sesi gibi keskin bir fren sesiyle ayakları gerçekten yerden kesildi. falezlere çarparak dağılan asabi dalgalar gibi, bedeni yolun kenarına savruldu ve örselendi.

piotr bacakları titreyerek arabadan indi. arabanın kapısını kapatmak o an aklına gelebilecek en son şeydi ve kapatmadı da. tüm gücüyle saçlarını yolarak snejana'ya yaklaştı. pençeleri olsaydı yüzünün derisini bile yüzebilirdi, bunu yapmayı tüm kalbiyle isterdi de. "tanrım! ne olur ölme. lütfen! ben bunu istemedim. lütfen bu bir kabus olsun. ben bunu hiç istemedim. ben... kasiaaaaaa hayııııııır!" gözyaşları içinde, vücudu bir gülle gibi ağırlaştı, tanımadığı bedenin dibine çöküverdi. snejana, narin boynu hareketsiz, kanlar içinde bir kuğu gibi, önünde uzanıyordu. radyoda hala anita lipnicka çalıyordu...

diğer çocuklar kreşten gideli çok olmuştu. regina saatlerdir pencerenin dibinde, endişe ile ablasını bekliyordu. patlamadan sonra pencere önünde durmaktan korkan regina'nın bu korkusu, endişesini iki katına çıkarıyordu. ya yine bir bomba patlayacak, ya da ablası çıkagelecekti. "bugün benim doğum günüm, mutlaka gelecektir, o beni asla yalnız bırakmaz" diye iç geçirdi. gözetmenler ablasının çalıştığı oteli aramış ama, bugün erken çıktığını öğrenmişlerdi. kötü bir şey olmamasını umarak, regina'nın endişeli bekleyişine ortak oldular. elbet gelecekti...

-uyanış-

her taraf bembeyazdı. gözlerini açmadan bu parıltıyı tüm benliğiyle hissedebiliyordu. acaba gözleri var mıydı? elleri, ayakları, bacakları, dudakları? yoksa parıltıyla bütünleşmiş, kozmik bir ışın demeti miydi? sanki binlerce yıldır içini kaplayan bu ışığın ta kendisiydi ve bu ona tarifsiz bir huzur veriyordu. öldükten sonra yeni bir hayat olduğunu biliyordu ve şuan orada olmalıydı.

önce göz kapaklarını hissetti. sonra yavaşça inip kalkan göğüs kafesinin içinde, ritmik bir şekilde çarpan kalp sesini duydu. burnundan ciğerlerine sızan koku, en lüks otellerde bile göremeyeceği bir parfüm kokusuydu. avuç içlerine yapışan kumaşın tuşesi, parmak uçlarında belirginleşti. parmakları canlanmaya başladı. bu taze canlılık, ayak uçlarına kadar uzandı. kulakları hafifçe çınlarken, gözlerini açmadan, biraz önce yaşadığı huzurun son demlerinin tadını çıkardı. gözleri yavaşça aralandı ve tahmin ettiği gibi kendisini bir yatakta yatarken buldu. bedenini saran kumaş kadar yumuşak bir kumaşa çok yabancıydı. bir annenin evladının başını okşar gibi okşuyordu üzerindeki gecelik.

polonya'da böyle bir hastane olabileceği aklının ucundan bile geçmemişti. yumruklarını sıkarak güç topladı. bacakları buna kasılarak eşlik etti. ne kadar uzun zamandır uyuduğunu bilmiyordu. vücudunu toplayarak yatakta doğruldu. etrafı süzdü. herhangi bir tıbbi cihaz olmamasını yadırgadı. belki de onu dinlenme odasına getirmişlerdi. içeriyi dolduran parfüm kokusunun sağ tarafında duran masanın üzerindeki çiçekten geldiğini anladı. çiçeğe doğru başını uzatınca, çiçeğin yapraklarının daha da açılmasıyla irkildi. aromatik koku daha da yoğunlaşarak, nefes alıp verişini ferahlaştırdı. "ne ilginç bir çiçek. böylesini ilk defa görüyorum."

bacaklarını yatağın kenarından sarkıttı ve yeterli gücü topladığına inanınca, ağırlığını yavaş yavaş ayakları üzerine verdi. ağır ağır odadaki tek pencereye yöneldi. pencerenin ötesindeki manzara karşısında donakaldı. gökyüzü gökkuşağı gibi renk cümbüşünün içindeydi. pamuk şekeri gibi rengarenk bulutlar ışık oyunları arasında süzülüyordu. ağaçlar sanki harekete hazır, emir bekliyor gibi canlıydı. dev kelebekler dans ederken, arkalarında renkli renkli tozdan izler bırakıyordu.

uzaklarda, çiçekli sarmaşıklarla kuşatılmış, fırından yeni çıkan kurabiye hissi uyandıran evleri gördü. etrafta, bir insanın olamayacağı kadar zarifçe, sağa sola koşuşturan, ışıl ışıl pelerinler içinde siluetler gözüne çarptı. gökyüzünde süzülen garip araçlar da cabası... "sanırım gerçekten öldüm ve cennetteyim."

-parıltı-

yaklaşık üç milyar yıl önce kalokairi ırkı gezegenlerini terk etmek mecburiyetiyle yüzleşmek zorunda kaldılar. barışçıl bir ırk olan kalokairiler, medeniyetin ulaşabileceği en üstün makineyi inşa ettiler. yapay zekanın doruklarında gezen bu makineye parıltı adını verdiler. genetikleri ve tüm bilinçleriyle parıltıya kopyalarını yüklediler. yeni doğacaklara haksızlık olmaması için, tek bir birey dahi çoğalmama kararı aldılar ve hepsi bu kurala harfiyen uydular, zamanı gelince de yok oldular.

parıltı milyarlarca yıl süren taramalardan sonra, beyaz bir yıldız etrafında dönen kırmızı bir cücenin uydusu olan, kalokairiler için en uygun gezegeni keşfetti. bu gezegenin de mavi ve kızıl iki uydusu vardı. parıltı androidleriyle, binlerce yıl boyunca, besin zincirini sarsmayacak araştırmaları yaptı, gerekli tüm bilgileri topladı, onlar için barınacak yerleri inşa etti, ihtiyaç duyacakları teknolojiyi kurdu ve gezegeni onlar için hazırladı. sistem ve toplum düzeni açısından öncelik sırasına göre, sırayla herkesi, 3d bir yazıcı gibi tekrar yarattı. bu cennet gezegene grenardi adını verdiler.

parıltı'nın artık derin bir uykuya geçtiği düşünüldüğünde, o, kendi içinde gizli simülasyonunu oluşturdu ve simülasyon içinde kendi çocuklarını yarattı. kalokairiler, grenardi'ye gözlerini açan, parıltı tarafından seçilmiş bu çelimsiz çocuklara insan adını verdiler. onların kendilerine has yaşamlarından, teknolojilerinden, hayat felsefelerinden etkilendiler, müzikleriyle, icra ettikleri sanatla büyülendiler, vahşet dolu tarihleriyle hüzünlendiler, kederi keşfettiler ve acılarına ortak oldular.

-gerçek-

snejana pencereden dışarıyı gözetlerken kapının açıldığını fark etti, arkasını tedirgin bir şekilde yavaşça döndü ve upuzun platin saçlarıyla, sanki ay parçası bir elf karşısında dikilmiş, ona gülümsüyordu. "aman tanrım! bu bir elf olmalı. ben neredeyim böyle?" cümleleri aklından geçse de ağzından kelimeler dökülemedi. elf, ona minik bir cihaz gösterdi, kulağına yerleştirmesini işaret etti ve uzun zarif elleriyle cihazı ona uzattı. snejana cihazı alırken elleri titredi ve gösterildiği gibi cihazı kulağına yerleştirdi.

elf: merhaba seçilmiş güzel insan. grenardi'ye hoş geldiniz, dedi. snejana hayatında ilk defa kekeleyerek cevap verdi. "memememerhaba. siz gerçek bir elf misiniz?" -sanırım sizin evreninizde hikayelerinize, bizler elf olarak yansıyoruz ama, ben bir kalokairiyim. "bebebeben öldüm mü?" -sizin evreninizde, 24 mayıs 2022 tarihinde, teknik olarak evet, öldünüz. snejana'nın nefesi kesildi, düşmemek için arkasındaki duvara yaslandı. derin bir nefes alırken regina'yı düşündü. -lütfen sakin olun. size her şeyi anlatacağım.

snejana tüm gerçeği öğrenmişti. ilk tek hücreli canlıdan, insanlığa kadar her şey parıltı içinde bir simülasyonda gerçekleşmişti. yaşadığı hayatın gerçek olmadığını öğrenmiş ve sarsılmıştı. "ama regina'ya olan bağlılığım, duygularım, acılarım, mutluluklarım nasıl yalan olabilir ki? acı çektiysem o hayat mutlaka gerçektir" diye düşündü. şimdi de gerçek olduğu iddia edilen bir hayatı mı yaşayacaktı? kalokairiler için değerli bir müzisyenin, dünyadan buraya getirilmiş, yine başka bir insanın hizmetçiliğini mi yapacaktı? doğru mu anlamıştı? bunun için mi seçilmişti? bir trafik kazasında ölerek küçük kız kardeşini yalnız başına bırakmanın ona verdiği ızdırap, daha da körüklenmişti.

-sizi şimdi tanışmanız gereken kişiyle yalnız bırakacağım. "pepepepeki" diye yanıtladı. başının döndüğünü hissederek yatağına doğru adım attı. derin düşünceler içinde yatağına oturdu. boynu bükük bir şekilde, hayatı sorgularcasına yerdeki halının desenlerine odaklandı. muhtemelen bir türk halısı olmalıydı. "kim buraya bir halı getirir ki? tanrım, ne olur bu bir rüya olsun ve uyanayım."

kapı tekrar açıldı ve içeriye otuz beş yaşlarında bir kadın girdi. aslında yetmiş iki yaşındaydı ve kırk yedi yıldır grenardi'deydi. grenardi'de insan ömrü daha uzundu. grenardi'nin kırmızı cüce etrafındaki bir turu, ayın dünyanın etrafında bir tur atmasına eşti. kırmızı cücenin beyaz parlak yıldız etrafındaki bir turu da, dünyanın güneş etrafında bir tur atmasına eşti. söz konusu parıltı olunca, bunun bir tesadüf olduğunu söyleyemezdik.

-merhaba sevgili snejana, dedi esrarengiz kadın. "merhaba. siz ukraynaca biliyorsunuz." -evet. hakkında da pek çok şey biliyorum. "ben artık sizin hizmetçiliğinizi mi yapacağım?" esrarengiz kadın kahkaha atarak karşılık verdi. snejana bunu küstahça buldu. elf kadın tüm şaşaasına rağmen, daha kibar ve saygılıydı. acaba intihar etse gözlerini bambaşka bir dünyada açar mıydı? ya da bu kabustan uyanır mıydı?

esrarengiz kadın: sana ne yapacağını göstereceğim, dedi ve üzerindeki ışıltılı kıyafeti beline kadar indirdi. tüm endamıyla, yarıçıplak bir şekilde snejana'nın karşısında dikiliyordu. yatağından hışımla ayağa kalktı ve geri çekilerek: "hahahahayır! ben sizin seks köleniz değilim! evinizi temizler, yemeğinizi pişirir, yatağınızı toplarım!" bu sefer daha güçlü kahkahalarla yanıtlandı. snejana paralize olmuş gibi kıpırdayamadı ve boğazı düğümlenmiş gibi bir şey diyemedi.

esrarengiz kadın yavaşça arkasını döndü ve uzun gür saçlarını sol omuzundan öne doğru attı. -aslında, büyüyünce kanatlarımın çıkmayacağını hep biliyordum, dedi. "aman tanrım! regina!" regina, savaşın sırtındaki izlerini gittiği her yere taşıyor ve tüm gerçekliğiyle ablasının önünde duruyordu. kıyafetini toplayarak ablasına doğru döndü. snejana çoktan gözyaşlarına boğulmuştu. regina da daha fazla kendini tutamadı ve hıçkırarak ağlamaya başladı. iki kardeş birbirine sıkıca sarıldılar ve kenetlendiler. birbirlerinin saçlarını okşuyor, boyunlarını, yüzlerini öpüyorlardı. regina snejana'nın kulağına fısıldadı: şşşşş... korkma. seni hiç bırakmayacağım. şşşşş...

-son-

merhaba sözlük yazarları;bu benim ilk
korku-gerilim romanı denemem ve bu sadece romanın girişi, eğer beğenilirse devamı gelecek.eksik ve yetersiz gördüğünüz, beğenmediğiniz,burası çok güzel/etkileyiciydi dediğiniz yerleri,kısacası olumsuz ve olumlu saygı çerçevesinde olan her türlü eleştiriye
açığım. beni geliştirecek olan yapıcı eleştiridir.son olarak romana geçmeden önce şunu belirtmem gerekiyor.romanı herhangi bir plana göre yazmıyorum, tamamen doğaçlama olarak ilerliyorum/yazıyorum. bundan dolayı ileride ne olacağını bende sizin gibi bilmiyorum.kelimler/cümleler beni nereye götürürse kitapta oraya gidiyor. hikayeyi olabildiğince akıcı ve hareketli, dinamik yapmaya çalışacağım ama tabi ki okuyucunun dinlenme fırsatı bulacağı bölümlerde olacak.

küçük bir kızın çığlık sesiyle uyandı, derin uykusundan.etrafına bakındı, fakat kimse yoktu, zaten yalnız başına yaşayan birisiydi.kabus gördüğünü düşündü. bir bardak su içmek için yavaş adımlarla mutfağa yöneldi.tezgahta duran su bardağını eline aldığı sırada banyo kapısından bir tıklama sesi geldi. yavaş ve tedirgin adımlarla kapısı kapalı olan banyoya doğru ilerledi. kapıya
yaklaştıkça küçük bir kızın ağlama seslerini duymaya başladı.artık kapı ile arasında
bir-iki adım kalmıştı. nefes alış-verişleri hızlanmıştı, alnından akan terler yere damlamaya başlamıştı bile,
kalbinin atışlarını duyabiliyordu.kapı kolunu eliyle yavaşça kavradı, tam kapıyı açacağı sırada kapının zili çaldı.hiç bir arkadaşı yoktu,yemekte sipariş etmemişti.bir anlığına düşündü,banyodan gelen ağlama sesi
durmuştu. aklından bunları geçirirken kapı zili tekrardan çaldı ve bu sefer kapıya sert bir şekilde vuruluyordu. banyo kapısını açmaktan vazgeçerek hızlı adımlarla dış kapıya yöneldi.
kimsiniz? diye seslendi.ses aniden kesildi.bir kaç saniye bekledi ama bir ses gelmiyordu.kapı deliğinden bakmak için eğildi.kapının önünde kimse yoktu, kapıyı açtı.kapının önünde duran küçük bir
kağıt parçasını fark etti. kağıdı hızlıca eline alıp etrafına bakındıktan sonra kapıyı kapattı. ne olduğuna anlam veremiyordu.elindeki kağıt parçasını inceledi,üzerinde bir not yazılıydı.
notta şunlar yazıyordu;asla arkana bakmal biri benimle dalga geçiyor olmalı diye düşündüğü sırada gözü banyo kapısına takıldı ve irkildi, banyonun kapısı sonuna kadar açılmıştı ve içeride küçük bir kız aynaya bakarak saçlarını tarıyordu.korkudan tüyleri diken diken olmuştu. küçük kız aniden kendisine doğru dönüp gülümsedi.artık hem korkuyor hemde ağlıyordu çünkü
banyodaki kız geçen sene trafik kazasında ölen 7 yaşındaki kızıydı.kız eliyle arkasını işaret ediyordu.aklına kağıtta yazan cümle aklına geldi"asla arkana bakma!".bu düşünce aklından geçtiği sırada ensesinde birisinin nefes aldığını hissetmeye başladı.artık kalbi yerinden çıkmak üzereydi. korkarak arkasına doğru dönmeye başladı ...

lanet olsun! diyerek sıçradı,yattığı kanepeden.üstü başı ter içindeydi.hemen yanında duran sehpadan telefonunu eline aldı ve ;

-hemen buluşmamız gerek,seninle konuşmam gereken acil bir konu var.
-sesin bir tuhaf geliyor ne oldu?
-buluştuğumuz zaman anlatacağim, evimin aşağısındaki parkta buluşalım.
-en azından konunun ne old...

daha fazla konuşmaya zamanı yoktu,soruyu dinlemeden telefonu kapattı.elini yüzünü yıkamaya bile korkarak hızlı adımlarla evden çıkmak için dış kapıya yöneldi.

devam edecek...

-kaderin cilvesi-

nikita hruşyov döneminden kalma apartmanın en üst katına çıkarken bir yandan lanet okuyor, bir yandan da "kaderin cilvesi" * filmindeki bir sahneyle baş başa kalabileceği bir senaryo ihtimalini düşünerek, içten içe eğleniyordu. bir gün eve girdiğinde tanımadığı sarhoş bir manyağı kanepesinde yatarken bulma ihtimali eğlenceli olmasa da, belki de yıllardır beklediği ruh eşini evinin ortasında bulacaktı.

fabrikada gün boyu ayakta çalışmanın, otuz altı yıllık bezgin ve soluk beyaz bedeninde yarattığı yorgunluğun etkisiyle, her ne kadar uzun bacaklara sahip olup, arada basamakları ikişer ikişer atlayarak çıksa da, beşinci katın son basamakları ince ayak bileklerine zulüm gibi geliyordu. artık çocuk olmadığını ilk defa, annesinin cılız bünyesinin onu beşinci kata kadar taşıyamayıp, onu dördüncü katta sırtından indirdiğinde anlamıştı.

çocuk olmadığını anladığı an, annesinin artık ona yetmediği düşüncesine kapılmış, daha uzun süre çocuk kalabilmek arzusuyla hatta annesini suçlamıştı. o an, annesiyle bir gün rolleri değişeceklerinden de habersizdi. hastalıktan dolayı iyice güçten düşen annesinin son zamanlarında, onun tüm itirazlarına rağmen arada sırada onu temiz hava almak için dışarıya çıkarıyor, tekrar onu sırtlayarak hruşyovkanın son katına, bir dağ keçisi gibi tırmanıyordu.

sırtındaki annesinin gözyaşlarından habersiz basamakları adımlarken, belki de ebedi istirahate kavuşmasının ikisi için de daha iyi olacağını düşündüğü anları anımsadı. bu duygunun mu yoksa annesinin sırtında hep çocuk olarak kalma arzusunun mu daha utanç verici olduğunu sorguladı. şüphesiz ki başkasının sırtına yük olmak daha utanç vericiydi. bu düşünceler arasında annesini daha iyi anladı ve donuk mavi gözleri sulandı.

her zamanki gibi beşinci kata ulaştığında, otomatik ışığın sönmesiyle etraf karanlığa büründü. sanki birisinin onu görme ihtimali varmışçasına, karanlıktan istifade edip, bir süre gözyaşı döktü. ince uzun ama güçlü parmaklarıyla gözyaşlarını silerken, bir yandan da burnunu çekti, derin bir nefes aldı, fosforlu düğmeye basarak karanlıktan ve hüzünden kurtuldu. çantasından anahtarını çıkardı, gıcırtılar eşliğinde hoş geldin diyen kapısını araladı.

yeni aldığı ayakkabılarını çıkardı ve "bu ayakkabılar için beşinci kata kadar çıkmayı kafasına koyan kişinin, bu ayakkabılara mutlaka benden daha çok ihtiyacı vardır" düşüncesiyle ayakkabılarını kapının girişine düzgünce bıraktı. tam kapıyı kapatırken "hayır bu ayakkabılara şuan en çok benim ihtiyacım var" diyerek fikrinden vazgeçip ayakkabılarını içeriye aldı. gülümsedi ve çocukça mutlu oldu.

yalnızlığını ve vücudunu yatağından daha çok paylaştığı, evhamlı ve keyifli gecelerinin sırdaşı ve ortağı bej kanepesine yanaştı ve çantasını usulca bıraktı. banyoya geçti ve ilk iş, küvetini sıcacık suyla doldurmak için muslukların sıcaklık ayarını yaptı. aynada kendini süzdü. makyajı yanaklarının ortasına kadar akmıştı ve yüzüne yayılmıştı ama hala alımlı ve güzeldi. onu çekici kılan belki de, bugüne kadar hiç boyatmadığı için yıpranmamış, saf altın ışıltısında, ham ipek yumuşaklığındaki, göz kamaştıran saçlarıydı.

kanepesinden çantasını alarak yatak odasına geçti ve yavaş hareketlerle soyunmaya başladı. küvet dolana kadar oyalanmak için vakti vardı. soyunduktan sonra gardırobunun boy aynasında, kışa hazırlanan bir huş gibi uzun, ince ve çıplaktı. parmaklarını aralayarak, kollarını bir ağacın güneşe uzanan dalları gibi açtı. işte şimdi tam bir huş ağacıydı artık. fırtınada silkelenen bir ağaç gibi sağa sola esnedi ve sallandı. toprağa iyi kök salmıştı, hala ayaktaydı, baharı ve göçmen kuşları bekliyordu. gülümseyerek çantasına uzandı ve çantasından bir şişeyi kavradı. yüzüne akan makyajı savaş boyası olmuş, son yürüyüşünü yapan bir ent taklidi yaparak, kolları havada, aheste adımlarla tekrar banyoya yöneldi.

küvet iyice dolmuştu. ayağıyla suyun sıcaklığını kontrol etti ve muslukları kapattı. elindeki şişeyi küvetin köşesine bıraktı ve mutlu bir çocuk gibi suyun içinde uzandı. tüm hücreleri gevşedi ve içini uzay-zamanın ötesinde bir huzur kapladı. başını tamamen suya daldırdı, yüzünü güzelce ovaladı, makyajını temizledi ve yorucu günü vücudundan uzaklaştırarak arındı. sağ koluyla küvetin kenarından destek alıp başını doğrulturken, etrafa dağılan saçları toplanarak boynuna ve omuzlarına yapıştı. bu duygu nedense biraz rahatsız etmişti.

hafif arkasına dönerek, başının ucundaki şişeyi avuçladı ve tekrar suya uzandı. şişenin kapağını açarak, burnuna yanaştırıp önce güzelce bir kokladı. şarap ve öksürük şurubu karışımı bir kokusu vardı. belki de zaten öksürük şurubuydu ama, içinde çok az bir miktar lsd olduğundan emindi. en azından irina ona bunu vadetmişti. şişeyi kafasına dikti ve yüzü ekşiyerek tüm şurubu içti. "aaaeeehhh! lanet olsun!" diyerek, şurubun yapacağı etkileri beklemeye başladı.

ne kadar süredir beklediğinin farkında değildi. biraz üşüdüğünü hissetti. su soğuyana kadar vakit geçmiş miydi yoksa şurubun etkisi miydi karar veremedi. başı dönmeye, düşünceleri dağılmaya ve etrafındaki eşyalar farklı şekillere bürünmeye başladı. etrafını incelerken, vücudunun geri kalanı alt komşunun banyosunun tavanında sarkan, beton zeminden kurtulmaya çalışan fayans bir at başıyla göz göze geldi. bu muhtemelen klozet olmalıydı. "ah irina, seni kaltak! ne verdin sen bana?"

vücuduna demir külçeler bağlanmış gibi vücudu ağırlaşırken, dibe çekiliyordu. tamamen suya daldı ve içini bir endişe kapladı. yavaş yavaş dibe batarken, bedeninden kurtulduğunu hissetti. hayatının en büyük yükünü üzerinden atıp, suyun yüzeyindeki ışığa doğru kulaç attı. o kadar hafiflemişti ki, sağ koluyla yine küvetin kenarından destek alıp, nefes nefese suyun yüzeyinde doğrulduğunun farkında bile değildi.

ayakları karıncalandı ve kramplar girdi. ayak parmak uçlarından beline kadar bir kaşıntı başladı. bacaklarını kaşımak için ellerini uzattığında ellerine yosun rengi, pul pul, kaygan bir doku geldi. ayaklarını havaya kaldırdığında kuyruğuyla yüzleşti ve kalbi çatlayacak gibi oldu. nefesi kesilmiş etrafa bakınırken, banyonun tamamen suyla dolu olduğunu gördü. başını yerdeki büyük yuvarlak paspasa çevirdiğinde, paspas pembe bir kedi balığı gibi dalgalanıyordu. demek ki hala suyun içinde olmalıydı ve suyun içinde de nefes alabiliyordu, ya da nefes almaya ihtiyaç duymuyordu.

suyun içinde bir deniz kızı kadar özgürdü. zaten artık bir deniz kızıydı. yorulmadan ve kulaç atmadan, sadece kuyruğunu sallayarak her tarafa yüzebilirdi. bir süre sonra, vücudu iyice hafiflemiş, adeta yüzmüyor, bir martı gibi havada süzülüyordu. kendisini daha da özgür hissetti. tüm hücreleri tek tek ayrışmaya başladı ve moleküllerine kadar çözüldü. bir sis gibi etrafa dağılmaya başladı ve sadece, manyetik alan gibi tüm dünyayı çevreleyen çıplak düşünceleriyle baş başa kaldı.

bir uçağın kanatları altındaki akışkan hava olup uçağı cesurca sırtladı. bahara merhaba diyen dağ sümbüllerini tatlı tatlı okşadı, vadiden aşağıya doğru ılık ılık esti. yeni doğan bebeklere ilk nefes olup, çocukların rengarenk uçurtmalarını kucakladı. kızıl güneşe inat ince ince çiseledi, gökkuşağının yedi rengine büründü.

düşünceleri aniden büyük bir kütle kazandı ve bedeni kuvvetli bir şekilde sarsıldı. kudretli bir yel gibi tozu dumana kattı. gürleyerek, etrafa şimşekler saçarak, sağanak olup yağdı. acımasız bir hortum olup, meşe ağacını kökünden söküp, yere çaldı. apansız bastıran dolu gibi çatıların kiremitlerini ufaladı. tekrar sakinleşip duruldu. salına salına toprağa düştü ve etrafı beyaza boyadı.

"aman tanrım! sergey, çabuk koş!" birinci katta yaşayan yaşlı çift, dışarıda oturdukları çardaktan fırladılar. yaşlı adam buruşuk elleriyle, yerde yatan bedenin boynuna parmaklarını bastırdı ve bir şey hissetmedi. bileklerini kontrol ettiğinde, parmak uçlarında yine herhangi bir kıpırtı duymadı. yaşlı kadın elini çıplak bedenin soğuk göğsüne bastırdı ama, o da eli boş döndü. yaşlı adam son bir umut cebinden sigara tablasını çıkardı ve yerde kanlar içinde yatan narin ceylanın ağzına götürdü. hiçbir nefes işareti yoktu.

yaşlı kadın, "beşinci kattaki yalnız yaşayan kız bu" diye söylenirken gözyaşlarına hakim olamadı. yaşlı adam, "zavallı sveta" diyerek, ceketini çıkartıp çıplak bedenin üzerini örttü. sveta artık üşümüyordu...

yorumlarınızı bekliyorum. :)

elindeki bıçakla kendisine doğru koşan adamın ayak sesleriyle üzerinde yattığı buz gibi asfaltta gözlerini açan adam, kendisine doğru koşan adamın gözlerinde korkunç bir öfke görüyordu.

kendisi nasıl bu hale düşmüştü, neden yerdeydi, neden bayılmıştı? yoksa bayılmak değil de uyku muydu orada yatmasına sebep olan?

hiçbir detayı hatırlayamıyordu. acaba sarhoş muydu? bu yüzden mi yolun ortasında uyumuştu? bu mümkün olamazdı çünkü o asla içki içmezdi. yoksa biri içtiği çaya, suya ilaç mı atmıştı? bu da pek mümkün gözükmüyordu çünkü bildiği kadarıyla pek düşmanı yoktu kendisinin. o halde neden soğuk bir ankara gününde buz gibi bir asfaltın üzerinde yatıyordu? neden geçmişi hatırlamıyordu ve tüm bunlardan daha önemlisi neden elinde bıçak olan bir adam son hızla kendisine doğru öfke ile koşarak geliyordu?

acaba koşan adamın ayak sesleri sayesinde uyanma şansını bulamasaydı, uyanma sebebi göğsünde çok büyük bir ağrıya sebep olan kalbine saplanmış bir bıçak darbesi mi olacaktı? bu sebeple erkenden uyandığı için kendini çok şanslı saydı fakat bu çok kısa sürdü çünkü hâlâ karşısında kendisine doğru koşan ve elinde bıçak bulunduran öfkeli bir adamı görüyordu.

"ölünce tüm hayatınız film şeridi gibi gözünüzün önünden geçer." sözünü çok iyi biliyordu fakat henüz ölmediği halde kısacık zaman aralığının nasıl bu derece yavaşladığını ve nasıl bu kadar çok detayı bu küçük süre zarfında düşünebildiğini anlayamıyordu. yoksa hâlâ uykuda mıydı? bu da mümkün olamazdı çünkü üzerinde yattığı asfaltın soğukluğunu, rüyadaki sahte bir acı olamayacak kadar tüm benliği ile hissedebiliyordu.

bu kadar kısa sürede bu kadar detayı düşünebilmesi mümkün olmamalıydı çünkü kendisine doğru koşan bir adamın onun yanına geleceği ana kadar geçen süre ne kadar uzun olabilirdi ki? o halde nasıl bu kadar zamanı durmuş gibi hissedebiliyordu? yoksa ölürken yaşantıların film şeridi gibi gözün önünden geçmesi olayı acaba ölmeden hemen önceki an için de mi geçerliydi? bunun gerçek olma ihtimalini az sonra gerçekten ölme ihtimaline bağladı. bu onu daha da korkuttu.

bir an kendi ellerinde kan olduğunu fark etti. acaba bıçakla kendisine doğru koşan adamın öfkesinin sebebi kendisinin de ona saldırmış olması mıydı? bulgulara göre bu gayet mantıklı gözüküyordu ama kendisinin asla kimseye zarar vermeyeceğini biliyordu. her ne kadar o an geçmişi hatırlayamasa da bu konuda yüzde yüz emindi çünkü "alzheimer hastaları bile asla kendi benliklerini unutmaz ve iyi bir insan ise ona bir sineği bile öldürtemezsin." diye düşündü. o halde elindeki kanın sebebi neydi? biri ona komplo kurmuş olabilir miydi? en mantıklı görünenin bu olduğunu düşündü. kendisine doğru koşan adamın kendisine koşma sebebini de bu komploya bağladı. birinin onun sevdiğine zarar vermiş olduğunu ve onun kanını da kendi ellerine sürmüş olduğunu düşündü bir an. adamın öfkesinin sebebinin bu olabileceğini düşündü ama hiçbir şeyden de tam olarak emin olamıyordu.

hem kendisine doğru hızla koşan bıçaklı bir adamdan kaynaklanan bir korkusu hem de bu çıkarımın doğru olma ihtimalinden ötürü az sonra gerçekten ölebileceğini hissetme korkusu üzerine artık harekete geçmesi gerektiğini hissetti. belki ona doğru koşan adama karşı çok savunmasızdı, onda olduğu gibi kendisinde bir silah yoktu, onun gibi ayakta değildi ama yine de ölüme teslim olmaması gerektiğini, en azından bunu denemesi gerektiğini hissetti.

yaşadığı durumun bir boks maçı olmasını hayal etti çünkü eğer bir boks maçında olsaydı kendisi yerde yatıyorken (neticede maçı kaybetme sonucuna sebep olsa bile) hakemin, ona zarar vermek isteyen diğer insanı durdurmasına sebep olan, oyunu durduran bir el işareti olacaktı fakat burası ne bir ringti ne bir hakem vardı ne de ona zarar vermek isteyen adamın elinde basit bir boks eldiveni...

kendisine doğru bıçakla koşan birine karşı yerde, yeni uyanmış ve silahsız biri olarak saldırganın ona aşırı yaklaşmasını da hesaba katarak karşı koymak için zamanın aşırı azaldığının ama yine de yerde onu boğazından kesmeye gelen adama karşı bir büyükbaş hayvan gibi hareketsiz kalmaması gerektiğinin farkındaydı ve karşı koyamasa bile en azından ayakta ölmeyi yerde yatarak ölmeye tercih etmesi gerektiğini hissediyordu. insanı hayvandan ayıranın da bu olması gerektiğini, ölürken bile onurlu bir şekilde ölmek gerektiğini düşündü.

adam artık ona çok yaklaşmıştı. yattığı yerde burnuna çok ağır ve kötü bir koku geldiğini hissetti. bu kokunun, belki de az sonra gelecek olan ölümün kokusu olduğunu düşündü. o an parmaklarının arasında bir şekerleme paketi tutan bir çocuğun, kendisine yine o parmakları ile "kaç." dercesine işarette bulunduğunu gördü. "bazen en büyük gerçekleri çocuklardan duymayana kadar aklımız başımıza gelmez." diye düşünerek artık hiç düşünmeden hareket etmesi gerektiğini düşünürken adam ile arasında sadece üç beş adım kalmıştı. adam artık neredeyse ona doğru eğilecekti. can havliyle ellerini koyduğu yerden destek alarak diklenmeye çalıştığı anda yeniden her yer simsiyah oldu.

acaba detayları fazlaca düşünmekten kalkıp direnmek için çok mu geç kalmıştı? acaba adam bıçağı çoktan saplamıştı da acı çekmeye bile fırsatı olmadan bayılmış ve ölmek mi üzereydi? bilincinin açık olduğundan bile emin değildi? emin olması için bir şeyler düşündüğünün farkında olması gerekiyordu ama o kadar silik şeyler düşünüyordu ki o an bir şeyler düşündüğünden bile emin değildi. belki de ölüm zaten böyle bir şeyle başlıyordu. belki ölmeden önceki 3-5 saniyesini yaşıyordu. bu kez film şeridi gerçekten gözünün önünden geçiyordu ama ekrandaki karıncalanma her geçen saniye daha da artıyordu. artık karıncalanmalardan şeridi göremez oldu. normalde herkes ona çok keskin görüşlü olduğu için "şahin gözlü." derdi fakat artık o şeridi şahin gözleri ile bile neredeyse hiç göremiyordu. bu ölüme gitmeden önceki son silik görüntüler olmalıydı. ağlamak istedi ama o da olmuyordu çünkü ruhuyla beraber bedeni de ölüyordu ve bu sebeple bedeni buna izin vermiyordu. ufukta kaybolan bir gemi gibi gittikçe siliniyordu hayattan. bir yerden sonra geminin bacasının bile artık görünmediği gibi o da hayattan tamamen koptuğunu hissetti. artık hiçlikteydi. hissetmeyi bile hissedemiyordu artık.

bir anda yeniden gözlerini açtı. elinde bıçakla ona doğru koşan adam hâlâ ona eğilmeye devam ediyordu. elini onun tam boğazına uzattığı anda adam yeniden çırpınmaya başladı, bu artık kesin son olmalıydı. bıçak boğazına battığı an öleceğini biliyordu çünkü adamın eli tam boğazına gelmek üzereydi fakat bir an adamın ellerinde bıçak olmadığını gördü, yere düşürdüğünü, geri alması için çok az zamanı kaldığını düşündü fakat adam bıçağı almak için yere falan eğilmiyordu. adamın bıçakla öldürmeye cesaret edemeyip kendisini boğarak öldürmeye çalışacağını anladı. çırpındıkça çırpınıyordu fakat karşısındaki adam onu sakinleştirmeye çalışıyordu. kendisi boğularak öldürülürken katilin, kendisinin bağırmasını istemediği için sakin kalmasını istediğini düşündü fakat sesini duyurmalıydı, bu sebeple çığlıklar atmaya başladı ama adam ne susturmak için boğuyordu ne de öldürmek için... bir an onun bir korkak olduğunu düşündü. biraz olsun rahatlamıştı, bu küçücük rahatlıkla adamın yüzüne iyice bakma fırsatı buldu. adamda artık o öfke yoktu. acaba bir insanı öldüremeyeceğini anladığı için mi böyle olmuştu? bunun cevabını bulamadı ama artık emin olduğu tek bir şey vardı ki adam onu artık öldürmek istemiyordu.

bir an başının çok ağrıdığını hissetti. o an artık üşümediğini de fark etti. asfaltın üzerinde olmadığına da adı gibi emindi artık. bu sırada kendi çığlık seslerinden dolayı yanına gelmekte olduklarından emin olduğu bazı insanların kendisine giderek yaklaşan ayak seslerini giderek azalan mesafeden dolayı her saniye daha yüksek bir sesle duymaya başlıyordu.

tüm bunları düşünürken bir anda açıldığını görünce varlığının farkına o an vardığı bir kapıdan beyaz önlüklü, yeni boyandığı belli olan simsiyah saçlı, 60-65 yaşlarında orta boylu bir adamın kendisine gülümseyerek "günaydın." dediğini duydu. karşısındaki adamın bir doktor olduğunu anlaması hiç zor olmadı. çok şaşırmıştı. nerede olduğunu yeni yeni anlamaya başlıyordu.

doktorun "günaydın" demesinin ardından karşı duvarda duran saate baktığında sabah olmadığını anladı fakat doktorun ona neden günaydın dediğini o an anladı. asfaltın üzerinde ikinci kez bayıldıktan sonra uzun süredir bilincinin kapalı olduğunu ve henüz uyandığını o an anladı. o bunları düşünürken doktor "umarım daha iyisinizdir. nasıl hissediyorsunuz?" diyerek yeniden söze atıldı. bunu duyduktan sonra tüm algılarını kapattı ve yeniden derin düşüncelere daldı. şimdi her şeyi daha iyi anlıyordu. adeta bir puzzle parçalarını birleştirir gibi her şeyi birleştirmeye başladı.

bir an yeniden artık bıçaksız bir şekilde kendi boğazına doğru elini uzatan adama doğru baktı ve kendi üzerindeki örtüyü de görünce onun sadece kendi üstünü örtmek için elini uzattığını anladı ve öldürülme korkusundan ve bunun şokundan da artık kurtulduğu için karşısındaki kişinin kim olduğunu da hatırlamaya başladı. o 20 yıllık arkadaşı mehmet idi. artık olayları daha net hatırlamaya başlıyordu.

doktor hâlâ bir cevap bekliyordu ama o derin düşüncelerde dolaşmaya devam ediyordu. elindeki kanların yerinde durduğunu gördü. kanların sebebini o an daha iyi anladı çünkü o kanlar bir insana değil, birkaç saat önce kesmeye çalıştıkları kurbana aitti. baş ağrısının sebebini şimdi daha iyi anlıyordu. ellerinden kaçan kurbanın ona çok sert bir darbe vurduğunu ve onu sert bir şekilde yere devirdiğini hatırladı. o esnada her şeyi iyice anlamaya başladı. elindeki kan bir başka insana ait değildi, ne bir insana zarar vermişti ne de ona bir komplo kurulmuştu.

kendisine doğru büyük bir öfke ve bıçakla koşan adamın aslında kendisi için değil, onu az önce büyük bir darbeyle yere düşüren hayvan için koştuğunu da anlamaya başladı. zaten yirmi yıllık arkadaşı mehmet neden onu öldürmek isteyebilirdi ki? bu kadar şok yaşamak ve şimdi de olayları jet hızıyla hatırlamak ona çok ağır gelmişti, adeta dehşete kapılmıştı, bu kadar şey nasıl 1 güne sığmayı başarabilmişti?

fakat taşlar yerine oturmaya başladıkça derin bir rahatlama da hissediyordu. mehmet ona doğru bıçakla koşarken düşündüğü onca şeyi hatırladı ve hiçbir detayın tesadüf olmadığını anladı.

o an yerde yatmasının sebebini anlamlandırmaya çalışırken içki içmeyen biri olduğunu düşünmesi çok alakasız değildi, o daima dini kurallara uyardı. dolayısıyla kurban kesmesi de yine bununla alakalıydı.

öte yandan asfaltın üzerinde, ona koşan adama karşı hareketsiz kalmayıp direnmeyi düşünürken "bir büyükbaş hayvan gibi ölüme teslim olmamalıyım." diye düşünmesinin sebebinin de yine bayılmadan hemen önce kurban kesmeye çalışması olduğunu anladı.

ayrıca yerde yatarken burnuna gelen o ağır kokunun da onu henüz devirmiş olan hayvandan geldiğini anladı o an.

hatta ona elinde şekerleme paketi tutarak "kaç." diye işaret eden çocuğun aslında bıçaklı adamdan dolayı değil, onu yere deviren hayvandan dolayı öyle dediğini şimdi çok daha iyi anlıyordu. hatta onun neden şeker yediğini ve o şekerin sıradan bir günde yenilen bir şeker olmadığını, bir bayram şekeri olduğunu da anlıyordu. "hiçbir şey tesadüf değildi." diye sayıkladı farkında olmadan.

dakikalardır "nasıl hissediyorsunuz?" sorusuna cevap bekleyen ve hastasını şaşkınlıkla izleyen doktor cevap olarak "hiçbir şey tesadüf değildi." sözünü duyunca hastanın akıl sağlığının yerinden gitmiş olabileceğinden endişelendi ve artık izlemeye ve cevap beklemeye dayanamayıp tekrardan söze atıldı: "beyefendi beni duyabiliyor musunuz? beni görebiliyor musunuz?" bütün olayı bir dedektif edasıyla çözüp tüm tehlikeden, korkulardan arınmanın haklı mutluluğunu yaşayan adam çok uzun bir süre sonra ilk defa gülerek, cevap verdi: "hem de bir şahin gibi."

yolda olmanın hafifliğini rüzgarın dokunuşuyla önce yüzünde sonra ruhunda hissetmeye başlıyordu. bu yaz tatili onun için tüm ömrü boyunca beklediği ve beklenene ulaştığında hüngür hüngür ağlayacak etkiyi bırakacak gibiydi. şimdiden belli olan şey ise tam beklediği ve büyük patlamalar yaşacağını tahmin ettiği zaman diliminin yalnızca onu öyle akışta bırakmasıydı. beklemenin verdiği ağır yükünü artık sırtından atmıştı..

valiz hazırlamayı sevmezdi. kocaman sırt çantası işini görürdü. gideceği yer çoktu, kalacağı yerler belirsiz. basit bir kaç tane üst, bir tane deniz şortu ve şapka olsa yeterli gibiydi. tüm eksikleri yolda tamamlayabilirdi. günümüzde insan için tamamlanmayacak hiçbir şey yoktu sanki. dağın başında bile artık erişebileceğin düzeyde ufak tefek konfor balonların var. eksiklerin yerini dolduracak olan elin bir tuşun üzerinde. bastığında işlem tamam.

kamerasını koyacaktı çantasına ama vazgeçmişti. her anı doya doya yaşamalıydı. ısıtıp ısıtıp o yaşadığın sıcak his için aynı lezzeti alabileceğini mi düşünüyorsun? doyumsuzluğun için homurdanma. yola çık.. dedi ve çıktı.

istifasını verdiğinde o yalancı suratların varlığından buharlaştığını, yok olduğunu ve tekrar kendini bulabilmek için varoluşunun güzelliğini keşfedecek olmasının şerefine attığı adımın doğruluğunu tekrar tekrar onayladı. ona değer verilmiyordu hep görmezden gelindi, içinde var olan kendinden vazgeçti. artık erimek istemiyordu. kendi mevsimini beklemek ile de olmayacağını anladığında harekete geçti.. yola çıktı...

hayat gidebildiği, görebildiği ve anlayabildiği kadardı. şimdilik tatile çıktı. öyle bilindik olanlardan değil ama biraz farklıydı onun için.. ara verdi, kendine ikinci bir şans verebilmek adına. yaşamak onunda hakkıydı.

bir iki kitaplık hikaye çıkmıştır. ağaç ekmek gibi bir şey bu başlık. her yıl meyve veriyordur.

elinde kahve kupasını tutarken gözleri sıcaklığı tazeliğini koruyan kahve kupasındaydi.

upuzun kirpikleriyle kahveyi izliyor gibi gözükse de, zihni dipsiz kuyularda yere çakılacağı anı bekler gibi metrelerce uzaklıklardan düşüyor , düşünceler ok misali batıyordu aklından geçen her bir cümleye..

çaresizlik değildi aslında hissettiği.

o çaresizlikten de öteyi hissedebilecek kadar ağır yükler taşıyordu zihninde.

öyleki, görünmez bir sırt çuvalına yaşadıklarını yüklemişler, omuzlarında nereye gitse taşımaya mahkum bırakmışlardı sanki...

bir yudum daha çekti içine sıcak kahveden , bomboş hissettiği midesi 4 bilemedin 5 yudum kahve kabul ediyordu sadece..

oturduğu mavi tekli koltuktan dışarı baktı.
yağmur , bulutlardan ayrılışını kutluyor, özgürlüğünü ilan eder gibi herkese hissettiriyordu kendini..

yağmurdan kaçan insanlarda dolaştırdı bir süre gözlerini..

bir kadın,  bebek arabasının üstüne yağmurluğu geçiriyordu.

genç bir delikanlı, kafasını ıslatmaktan koruyabilecekmiş gibi elindeki kitabı kafasına siper etmiş , yağmurun oluşturduğu gölcüklerden atlaya atlaya koşturuyordu.

iki sevgili el ele şemsiyenin altinda yürüyor,
terzi elbiselerini içeri aliyor,
manav sebzelerin uzerini ortuyor,
parktaki kadin salincaktaki oğlunu eve götürmek icin ikna etmeye çalışıyordu..

herkesin derdi farklıydı , herkes bambaşka dertlere kurban , farklı tecrübelere ustaydı..

eskiden olsa niye bu kadar düşündüğümü sorgulardım , neden boş baktığımı da ama artık işler farklıydı.

büyümüştüm ve benimle birlikte birtakım zorluklar silsilesi peşimi bırakmamış ,bir mahkum edasıyla sanki bana kelepçelenmişlerdi..

bambaşka biriydim ki ben..

eskiden bambaşka , şuan olduğumdan çok farklı biriydim.
dertler tasalar derken kimsesiz kalmak koymaz saniyordum ama öyle olmadığını biliyordum , en acı şekilde yapayalnız kalmayı hayat kafamı duvara vura vura öğretmişti..

eski halimi özleyecek kadar bile halim kalmamıştı

özgür ve yalnız bir hayat isterdim hep, ama kastettiğim etrafimdaki herkesin bir bir gitmesi değildi ki..

keske sadece gitmis olsalardı dedi icimdeki ses;
onlar gitmedi , onlar sonsuzluğa sürgün edildi ..

bir an canim yandi sandim , hissettiğim sadece hiçken..

peki ben diye sordum kendime , hala neyi bekliyorum?
peşlerinden gitmek yerine neden oturuyorum?
neden şuan hayatıma bir son vermiyorum?

cevabım vardı kendime lakin can yakıyordu.
çünkü daha yüzünü bir kereden fazla görmediğim kardeşim vardi hayatta,
hastanedeydi.
2 aydir dur durak bilmeden günlerce ikimizinde yerine yas tutan kardeşim ...

onu bırakamazdım , kendi yaşadığımı ona yaşatamazdım.

bir yetim bir yetimi nasıl büyütürdü?

ama olacaktı işte, bende bilmiyorum ama olacaktı..


((şahsıma aittir))

çok kısa hikaye:

<samet>

tam kadına ilanı aşk edeceğim. kadın bana
"salça yapmayı biliyor musun?" diye sordu.
romantizmin içine etmiş oldu tabi.
bozulduğumu belli etmeden cevap verdim:
"gün kurusu domates salçası yapmayı bile bilirim; ama bu memlekette olmaz, daha güneye gitmemiz lazım" dedim.
"domates ne ayak samet?" dedi şaşgınlıkla; (şaşgın= şaşkın + kızgın ) .
"salça için" dedim.
" ne salçası ya, salça demedim, salsa dedim; beni nerenle dinliyorsun samet?" diye çıkıştı.
o gün ilanı aşk edemedim o kadına. hiç ilan edemedim. etmedim.
adım samet değil, necati çünkü

sanıyorum 2016 yılında yazdığım bir büyülü gerçekçi öykü.


şubat ayının sonlarına doğru deniz hırçınlığını yitirmeye başlamıştı. denizin dinginleşmesi havaların da düzeleceğinin habercisiydi. kökleri karanlığa gömülmüş otların yeniden yeşermeye başlaması her sokağında denizin kokusunun ciğerleri doldurduğu bu kasabanın hayata dönmesi demekti. ilikleri donduran soğuğun buraları terk etmesi içinse henüz zamana ihtiyaç vardı. amber kasabası dört mevsimi de hakkını vererek yaşatan bir iklime sahipti. eteklerinde
derin koyların bulunduğu sarp kayalığın üzerine kurulmuş bu kasaba tek başına adeta bir anıt gibi ayaktaydı. dışarıdan gelen neredeyse hiç olmazdı. en azından yıllardır olmuyordu. bu nedendir ki kasaba insanı bu kasabadan göçenlerin ardından çok üzülürdü. ne zaman biri bohçasını toplayıp başka diyarlarda yaşamaktan söz etse hep birlikte iç çekerdi amberliler. yüzlerindeki hüzünden kimsenin gitmemesini istediklerini anlayabilirdiniz.

amber’de doğup büyüyen biri için amber dışında bir dünyanın pek de gereği yoktur. kasabada hemen herkes için bir iş bulunurdu. herkes birbirini tanır ve severdi. kasabanın ormana bakan eteklerinde başlayan çayırlar hayvanlar için kusursuz ve sonsuz bir otlaktı. ormanın içerisindeki büyük göl balıklarla doluydu. bu gölün balıkları denizin balıklarından daha lezzetliydiler. amberliler ne kadar çok avlanırsa avlansın göl onları asla balıksız bırakmamıştı. bir kere bile suyunun çekildiği görülmemişti. bu bereketli göl, bahar günlerinde ailelere, sevgililere açardı kucağını. kıyısında gezilir, ağaçlığın dibine örtü serilir ve toplu piknikler yapılırdı. gölün diğer yakasındaysa ormanın içine uzanan yol bulunurdu. bu yol neredeyse hiç kullanılmazdı. amber’e bir gelen bir daha gitmezdi de ondan.

sokak sokak dizilmiş evler neredeyse bir örnekti. hepsi birbirinden dayanıklı ağaçlardan yapılmış, yıllarca sağlam kalmışlardı. nizami sokaklara sahipti amber. dağın eteklerinden kasabayı görenler simetri duygusunu hissederlerdi. bu küçük kasabanın uzaklardan hissedilen bir büyüsü vardı. en güçlü ağaçlardan yapılmış evleri ve birbirine sıkıca geçirilmiş taşlardan oluşan sokaklarında gezen çalışkan insanlarıyla bu kasaba huzurun yeryüzündeki yansımasıydı.
o sıkıca geçirilmiş taşları yontan taş ustası kerreum’un evinde bir telaş vardı o akşam. mahallenin tüm kadınları eve doluşmuşlar, erkekleri kapı dışarı etmişlerdi. kapının önünde dondurucu soğuktan muzdarip kerreum’u bütün mahalleli tebrik ediyordu. saatler geçse de içeriden haber çıkmamıştı. mahallenin erkekleri tir tir titremekten sıkılıp birer ikişer dağılmaya başladığında ay gökyüzünü neredeyse kaplayacak kadar büyümüştü. dolunay bu gece bir başka parlıyordu. ışığı neredeyse tüm kasabayı aydınlatıyor, kerreum’un dizdiği taşlardan yansıyordu. kerreum kapının önünde tek başına kaldığında artık üşümediğini hissetti. gözlerini dolunaya dikmiş hareketsiz izlerken yüzündeki gerginlik azalmış, yanak kaslarına bir ferahlık yayılmıştı. o anda geceyi yırtan bir çığlık yükseldi. kulaklar irkilmekte haklıydılar. çığlıkların ardı arkası kesilmedi. gece sessizliğe tam gömüldü derken bir ağlama sesiyle irkildi boş sokak. bir insan yavrusundan geliyordu bu ses. kerreum’un yavrusu, hayata gözlerini açan o bebekten. kapının açılmasını bekledi kerreum çocuğuna ismini verebilmek için. o ana kadar bir isim düşünmemişti ancak kapının açılmasını sabırsızlıkla bekliyordu. dakikalar geçse de o kapı açılmadı. epey bekledi kerreum. kapıya vurdu defalarca. duyan olmadı. kötü bir şey olduğuna dair içine yayılan his tüm keyfini kaçırmıştı. evin etrafında koşturmaya başladı. yontulmuş taşlarını yığdı penceresinin önüne ve üzerine tırmandı. yatak odalarının penceresinden içeri baktı. gördükleri karşısında hayretler içindeydi. mahallenin bütün kadınları hayretlerle kerreum’un yeni doğan çocuğuna bakıyorlardı. hepsi büyülenmiş gibiydiler. dakikalar önce acıların en büyüklerini yaşayan karısı da kadınlara katılmış kucağındaki çocuğunu gözünü bile ayırmadan izliyordu. gözlerindeki hayranlığı okumak hiç zor değildi. sanki kerreum’un çocuğu odaya bir ışık yayıyor ve kadınları etkisi altına alıyordu. cama vurdu kerreum. kimse başını döndürüp bakmadı bile. pencerenin kenarını çakısıyla kaldırıp yukarı kaldırdı ve güç bela önce başını sonra da buz tutmuş bedenini attı yatak odasına. kadınlar geldiğini fark etmemişlerdi. sırtı dönük karısının omzundan çocuğuna baktı. kerreum da bu bebeğin kusursuz yüzü, manalı bakışları ve altın sarısı saçları karşısında büyülenmiş mahallenin kadınlarına katılmıştı. o kadar güzel bir bebekti ki böylesi daha önce görülmemişti. bu denli güzel bir varlığın doğabileceğini kimse aklına getirmemişti. gece boyu çocuğunu izledi kerreum ve ona aynı büyülenmişlikle izlediği dolunayın adını verdi. moonu.

moonu hızla büyüyor, büyüdükçe bebeksi masumluğundan hiçbir şey kaybetmiyordu. büyüdükçe güzelleşiyor, o büyüdükçe efsanesi kasabada dilden dile dolaşıyordu. kadınlar her gün ona kıyafetler, hediyeler getiriyor onu görmek için bahane arıyorlardı. erkekler ise türlü türlü şekerlerle bu güzel varlığın gönlünü hoş tutmak istiyor, bir kere güldüğünde ilahi bir varlığın rüzgarına kapılmış gibi kendilerini koyveriyorlardı. doğumunda hep birlikte bekledikleri bu güzeller güzeli çocuğu hep birlikte büyütüyorlardı.

yıllar geçtikçe moonu daha da güzelleşip artık bir kadın olmuştu. gözlerinden sakınarak onu büyütenler yaşlanmışlar ancak onun güzelliğine olan hayranlıklarından hiçbir şey eksilmemişti. kasabanın her delikanlısı moonu’ya aşıktı. onun için yapmayacakları şey yoktu. moonu evinin tahta kapısını her açtığında adımını attığı ilk taşın üzerinde çiçek demetleri bulurdu. delikanlılar defalarca ona olan aşklarını ilan eder, bir gülücük alabilmek için birbirleriyle yarışırlardı. moonu ise kimseyi kırmak istemezdi. hep güler yüzlü, akıllı bir kızdı. herkese yardım ederdi. onu hep birlikte büyüten amberlilere kendini borçlu hisseder, var gücüyle onların yardımına koşardı. moonu’yu gencinden yaşlısına herkes severdi. kerreum da bu durumdan hep hoşnuttu.kızıyla her zaman gurur duyar, onun gibi bir evlada sahip olduğu için kendini şanslı hissederdi. doğduğu günden beri babasını bir kere bile üzmemiş, her zaman bir övünç kaynağı olmuştu.

moonu hayal kurmayı hep çok sevmişti. kayalıkların eteklerinden başlayan denizin içinde yeni yeni dünyalar, deniz kızları olduğunu hayal ederdi. uzaktan geçen gemilere el sallar, onların gittiği limanları, şehirleri hayal ederdi. babasını üzen tek şey buydu. kızı amber dışında bir dünyanın hayalini kuruyordu. bu muazzam güzelliğin bir gün buralardan çekip gideceği korkusu içini sarıyordu. bu endişesinde de yalnız değildi. amberliler, moonu bir gün çekip gidecek olsa üzüntüden ne yapacaklarını bilemezlerdi. moonu’nun hayalleri kasabada duyulduğunda moonu’nun en büyük aşığı harum’un aklına bir fikir geldi. moonu’nun buradan gitmesini hiç kimse istemiyordu. moonu’nun mutsuz olmasını da istemiyorlardı. o halde moonu gidemiyorsa ona dünyayı getirmeliydiler. moonu o şehirleri merak ediyorsa şehirleri, gemileri merak ediyorsa denizcileri, deniz kızlarını merak ediyorsa en güzel masalları amber’de yaşatmalıydılar. bu fikre tüm kasaba sıkıca sarıldı ve var güçleriyle moonu’yu mutlu etmek için bir festival hazırlığına girdiler. o güne kadar dış dünyayla neredeyse hiç iletişime girmemiş olan amber’e bir sürü şarkıcılar, şairler, denizciler, aşçılar, kumpanyacılar geliyordu. devasa bir cümbüş vardı. tiyatro sahnesinin önüne dizilen kalabalık ayakta sanatçıların çıkmasını bekliyordu. moonu sokağa girdiğinde hemen musa’nın asası havaya kalkmış gibi ikiye ayrıldılar. moonu aralarından gülücükler saçarak geçti. sahnenin önüne geldiğinde hemen çok rahat bir koltuk getirdiler ve kasabanın göz bebeğini bu koltuğa oturttular. yüzlerce insan ayaktayken bu çok rahat koltuğa oturmak moonu’yu mahçup etse de dostlarını kıramamıştı. diyarın en büyük tiyatro grubu moonu için yolunu kaybeden bir denizkızının köyüne özlemini anlatan bir oyuna çalışmıştı. moonu büyülenmiş bir biçimde denizkızının kuyruğuna ve pullarına bakıyordu. o kadar gerçekçiydi ki moonu bunun gerçek bir denizkızı olduğuna yemin edebilirdi. tiyatro oynanırken herkesin gözü moonu’daydı. oyuncular bile oynamakta zorluk çekiyordu bu güzellik karşısında. bir çoğu moonu’yu görme arzusuna karşı koyamayarak amber’e yerleşeceklerdi. oyun boyunca herkes moonu’yu izledi. oyundaki denizkızı gibi giderse amber’i özleyeceğini düşünmesini istiyorlardı. eller alkışlamaktan yoruldu. nefis yemekler yendi. denizcilerin bembeyaz kıyafetleri sokakları aydınlattı. cambazlar iplerin üzerinde yürürken aslanları kırbaçladılar. balık dolu gölde yüzüldü. yüzme yarışları yapıldı. hava kararana dek piknik yapıldı. sonrasında gün ışıyana kadar ateşli çubuklarıyla lav püsküren adamlar karanlığı aydınlattı. gelen herkes amber’de kalıyordu. kalanlar da bu muhteşem yeri ve moonu’nun güzelliğini mektuplarıyla herkese anlatıyordu. bir süre sonra amber o kadar kalabalıklaştı ki insanlar bitmeyen festival boyunca sokaklarda kalmaya başladı. tatlı su azalmaya başlamıştı. insanlar gölden su içmeye başladılar. içtikçe içtiler. gölün suyu hastaları iyileştiriyor, acıkanları doyuruyor, yaraları onarıyordu. bir süre sonra gölün suyu çekildi ve kurudu. son damla da kuruduğunda gölün tam ortasında kocaman bir oyuk gördüler. korkarak bu oyuktan içeri baktıklarında içeri uzanan merdivenler vardı. kapkaranlık bu oyuğun ulaştığı dehlizlere gitmeye kimse cesaret edemedi. günlerce başında beklediler. bir gün gölün diğer yakasındaki yoldan insanlar geliverdi. bir denizcinin mektubuyla olayı öğrenen bir arkeolog bütün ekibini toplayıp uzak yerlerden çıkagelmişti. insanların arasından hızla geçtiler ve oyuktan içeri giriverdiler. aylarca belki de yıllarca çıkmadılar. herkes oyuğun başında beklemekten yorgun düşmüş, festivalin neşesi kaçmıştı ki arkelog oyuktan başını çıkarıverdi. oyuğun içinde antik bir kent bulmuşlardı. oyuğu genişletecekler, aylarca belki yıllarca da çalışmaya devam edeceklerdi. şimdilik amber’den gideceklerini ama bir dolunay akşamı geri döneceklerini söylediler. kimse bunu duymaktan memnun olmamıştı. moonu hariç. orada ne olduğunu çok merak ediyordu. gitmeden oyuğun üzerine bir kaya sürdüler ve kimsenin girmemesini, içerisinin çok tehlikeli olduğunu, şeytanların cirit attığını, başka bir dünyanın parçası olduğunu söylediler.

festival artık durmuştu ve moonu bohçasını hazırladı. babasının gözyaşlarını onu üzüyor olsa da başka diyarları görmek istiyordu. bu arzusuna boyun eğebilecek tek kişi de kerreum’du şüphesiz. moonu’ya duyduğu saf sevgi onun mutsuz olması yerine özlemi yeğliyordu. amberliler ise öyle değildiler. çok üzüldüler, çok kızdılar. elleriyle büyüttükleri bu ilahi varlığın gitmesine izin vermek istemediler. öfkelendiler. moonu’ya duydukları aşk yerini nefrete bırakmaya başlamıştı. yüzüne bakmamak istiyorlar ancak kendilerini alamıyorlar bu yüzden de öfkeyle gözlerinin içine bakıyorlardı. kıskançlıkları büyümüştü. moonu bohçasını sırtlayıp gitmeye kalktığında homurtular iyice yükseldi. moonu’nun ölmesi gitmesinden daha iyidir dediler ve etrafını sardılar. kalabalık öfkeden deliye dönmüştü. moonu onu çok seven insanların nasıl birden şeytana döndüğünü anlayamıyordu. ona şeker getiren adamlar yüzüne tükürüyor, onu yıkarken saçını okşayan kadınlar moonu’yu taşlamak için yerde taş arıyorlardı. çember iyice daraldığında öfkeyle bağıran bir ses yükseldi. ‘’durun!’’ dedi. bu ses yine moonu’nun en büyük aşığı harum’dan geliyordu. herkes durdu. ‘’moonu başka bir diyara gitmek ister. bizse onu burada isteriz. bunun bir çözümü vardır.’’ kalabalık homurdandı. nedir çözüm herkes merak ediyordu. harum açıkladı ‘’eski göl yatağında başka bir diyar yok mudur? gidelim, moonu’yu amber’in altındaki diyara götürelim.’’fikir amberlilerin aklına yatmıştı ve sanki birden gözlerini bürüyen hırs ve kinden eser kalmamıştı. birden moonu’yu ne kadar sevdiklerini tekrar hatırladılar ve kızcağızı önlerine kattılar. moonu az önceki korkunç sahneyi çoktan unutmuş arkeoloğun söylediği sözleri düşünüyordu. başka bir dünyanın parçası... sahiden başka bir dünya olabilir miydi yoksa insanları oradan uzak tutmak için uydurulmuş bir söz müydü bu? şeytanlar cirit atıyor demişti arkeolog. şeytanlar mı? amber gibi bir cennette şeytanın ne işi var diye düşündü. her ne olursa olsun oyuğun içini görmek için deli oluyordu.

oyuğun önündeki taşı kaldırmaya hiçbir delikanlının gücü yetmeyince kerreum taşı kamasıyla yardı. harum ve delikanlılar yarılan taşı oyuktan çekiverdiler. ellerinde meşalelerle moonu önde delikanlılar arkasında, tüm amberliler oyuktan içeri girip merdivenleri inmeye başladı. merdivenler epey derine iniyordu. adımlarına dikkat ediyordu herkes. karanlığın ucu bucağı yoktu. indikçe merdivenler uzuyordu sanki. bir düzlüğe indiler. düzlük yer altında açılan bir uçurumun aşağı yılan gibi kıvrılan patikasıydı. harum elindeki meşaleyi uçurumdan aşağı fırlattı dibini görebilmek için. meşale havada süzüldü süzüldü süzüldü. dibe değdini kimse görmedi, duymadı. patika boyunca çeşit çeşit heykeller, minik evler vardı. sanki patika boyunca bir kavim yaşamış ve hayatlarının sonuna gelmişlerdi. moonu gördükleri karşısında dilini yutmuş gibiydi. bambaşka bir diyarı keşfediyor olmanın coşkusu vardı içinde. yine de bir şeyler eksikti. içine karışabileceği bir dünya değildi burası. bu uçsuz bucaksız patikayı günlerce indiler. dinlenmek için durup uykuya daldıklarında efsunlu rüyalar görüyorlardı. tozlu bir mavilik benliklerini sarıyor, onları bir boşluğun ortasında keyifli bir sarhoşluğa bırakıyordu. uyandıklarında tekrar uyuyup bu sarhoşluğa geri dönmek istiyorlardı. bazıları uyumaya devam ediyordu da. ilerledikçe sayıları azaldı. amberlilerin yarısı yolda uyuyakalmıştı.

oyuğun dibine geldiklerinde zemin düzleşti. yerde gölgelerini görmeye başladıklarında dibe vardıklarını anladılar. harum meşalesinin külünü buldu. oyuğun dibinde yürümeye devam ettiler. karşılarına kocaman yuvarlak, korkutucu bir kapı çıktı. üzerine bambaşka bir dilde anlaşılmaz yazılar vardı. başka diyara açılan kapı bu olmalıydı. amberliler korktular. yine de moonu’yu kıramayıp kapıyı açmak için her yolu denediler. yine de başaramadılar. moonu ise parmaklarının ucuyla silinmeye yüz tutmuş antik harfe dokunuverdi. o anda kapı büyük bir gürültüyle açıldı. devasa bir ışık karanlığa doldu. günlerdir gözleri karanlığa alışan amberliler gözlerine dolan acıdan diz çöktüler. kollarıyla gelen bu kuvvetli ışığı kapatmaya çalışıyorlardı. saatler boyu bu ışığa alışmaya çalıştılar. biraz görmeye başladıklarında bu oyuğun bir limana açıldığını gördüler. antik bir yeraltı medeniyetinin mezarı ülkenin en gözde liman kentine açılıyordu. karşılarında kendileri gibi insanları buldular. şaşkınlıkları dakikalarca sürdü. kendilerine geldiklerinde bu yepyeni yerin güzelliğine bakakaldılar ama bir şey eksikti. moonu dakikalar önce limanda düdüğünü var gücüyle çalan bu büyük gemiye binmişti. gemi limandan ayrılıyordu. moonu’yu güvertede gördüler. onlara el sallıyordu. çaresizce karşılık verdiler. hepsinin gözlerinden damlalar süzüldü. moonu olmadan amber’in amber olamayacağını söyledi harum. geri dönmemeye karar vermişti. diğerleri de ona katıldılar. işte kayalığın zirvesindeki cennet amber böyle terk edildi.

yazdığım ilk kitap ağır bir psikolojik kitabı. üstelik fazla dram. yazdıklarıma bazen o kadar şaşırıyorum ki, "bunu nasıl bir psikolojiyle yazdım acaba?" diye sormadan edemiyorum.

uzun zaman önce hepimiz yalnızdık ve hiçbirimiz bir ötekinden haberdar değildik. yazarak geçirdiğimiz geceleri, insanlardan kaçarak geçirdiğimiz gündüzler izliyordu. bir şeylerin yanlış, aşırı ve eksik olduğunun farkındaydık. değişmesini istediğimiz şeyler vardı, aradığımız bir şeyler. o gazete ilanına kadar neyi aradığımızı bilmiyorduk. en azından ben, ali ve fatma bilmiyorduk. fuat ise çok önceden fark etmişti. zaten ilanı veren de oydu. “ödül: yüz bin(100 000) türk lirası”…

böyle bir ilan vermek bir tek fuat’ın aklına gelirdi zaten. tam sayfa ilanı gazeteden koparıp duvarıma yapıştırmıştım. bana aradığımın ne olduğunu söylüyordu. ilanda yazdığı şekliyle “dünyayı değiştirecek, yaşamımı derinden sarsacak bir cümle” arıyordum. böyle bir cümle var mıydı, yoksa kurulabilir miydi? bu cümle karşısında yüz bin türk lirasının ehemmiyeti kalır mıydı? sonra bu ilanı veren de kimdi? bu cümle ile ne yapmak istiyordu? dünyayı kurtaracak olan bir cümle benim yaşamımı ne kadar değiştirebilirdi? hayır, hayır şüphesiz bu cümle varlığıma anlam katardı. zaten başlangıçtan beri ben bu cümleyi arıyordum da aradığımı bilmiyordum. sonunda beklemenin ve bu cümleyi bulduğum hayallerin çevresinde dolaşmanın bana bir şey kazandırmayacağını anladım. şüphesiz bu cümle, kelimelerle arası benden çok daha iyi olan birisi tarafından kurulacak ve yüz bin liralık ödüle satılacaktı. beklemek bir şey kazandırmayacaktı bana, gitmeli ve o cümleyi öğrenmeliydim. hiç olmazsa şansımı denemeliydim.

ilandaki adresi takip ettiğimde bir saray yavrusunun önünde bulmuştum kendimi. yaşadığım rutubetli bodrum katı düşündüğümden olsa gerek her zamankinden daha yabancı hissettim kendimi dünyaya. ilan verileli bir hafta olmuştu.

aklımda kurmuştum. bu cümle çok değerliydi ve postaya güvenilemezdi. o yüzden kendim söylemek için gelmiştim. güvenlikleri böyle atlatacaktım. ağır adımlarla dış kapıya doğru ilerlerken, hayatımın değişmek üzere olduğunu onu görünce anladım. baştan aşağı siyahlar giyinmişti ve sanki yüz yıldır mutsuzdu, yine de gülse dünya ona eşlik etmekte bir an bile tereddüt etmeyecekti. bir şeyler düşündüğü belliydi. gözleri, sanki güneş görmemiş bin bir gecenin karanlığını barındırıyordu, bir an dalsam, kaybolsam bir daha kendimi bulamazdım. attığı adımlar kararlı ve umursamazdı. saçlarını da erkek gibi kısacık kestirmişti. sanki dünya gibi saçlarıyla da ilgilenmek istemiyordu. beni görmeden kapıya doğru gitti. işte fuat’la karşılaşmamız tam da bu büyülü ana denk geliyordu. galiba fuat da bizi gördüğü anda bir şeylerin değiştiğini biliyordu. ya da o gün şartlar her şeyin değişmesi için hiç olmadığı kadar elverişliydi.

önce kucağıma beyaz bir çuval düştü. kâğıtlarla doluydu. sonra da saray yavrusunu çevreleyen duvardan beyaz takımlı bir adam atladı. “daha sonra açıklayacağım her şeyi… koşun!” diye bağırdı bize. çuval elimde olduğu için ve galiba kendimi buraya ait hissetmediğimden durumu anlamada ve koşmada ben daha aceleciydim. fatma duraksamıştı. böylelikle adını bile henüz bilmediğim fatma’nın elinden tutabilmiştim. sonunda o da diretmedi ve koştu. o kadar çok koşabileceğimi o gün öğrenmiştim ve ilk defa o gün kendimi yalnız hissetmiyordum. fuat bize sonra anlatmıştı, ödül işi falan düzmeceymiş. o ev de zaten kendinin değilmiş. “eğer” demişti, “hiç olmazsa bir gün daha geç gelseydi ev sahipleri tatilden, o cümleyi bulabilirdim belki de” neden kaçtığımızı sormuştu fatma. “çünkü koşan insan yaşadığını hisseder” demişti fuat. hep böyle afili cevapları vardı fuat’ın. çünkü esasında saklamak istediği çok şey vardı. mutsuzdu, hepimiz mutsuzduk. henüz ali bizi bulmamıştı ama o da mutsuzdu. belki bizi hiç bulmasaydı en azından biz bu mutsuzluktan kurtulabilirdik. sonra “boş verelim” dedi fuat. “sessizliği sevmem, çünkü nerede bir sessizlik olsa kafamın içindekiler konuşmaya başlar.” “şu çuvalı açsana” dedi bana. böylelikle ilk günümüzde dünyayı değiştirmeyecek yüzlerce cümle okuduk. insanlar ödülü duyunca neler neler yazmışlardı. sonunda bu cümlelerin hiçbir işe yaramayacağını itiraf ettik birbirimize. belki de o cümleden değil de o cümleyi aramaktan ibaretti dünya. çuvaldaki cümleleri bitirirken güneş batmıştı. gece fatma’nın güzelliğini parlatıyordu.
üçümüz çok güzeldik, yalnız değildik, yaşamımız farklı bir noktaya gidiyordu. ama fatma tek başına da güzeldi. cümleler bittiğinde şehrin en yüksek binasına çıktık, tüm kâğıtları dünyaya fırlattık… beş kuruş etmez sizin cümleleriniz diye bağırıyorduk. aslında bazı cümleleri beğenmiştim ama şu da bir gerçekti ki yüz bin lirayı fırlatıyor olsaydık orada çok daha fazla dikkat çekerdik.

evlere dağıldık. yalnız olmadığımız ve yazmadığımız bir kaç gece geçti. bu sürede hep o günü düşündüm. yaşadığım gibi yaşamak zorunda olmadığımı fark etmiştim. içimde bir heyecan vardı. bir şeyler yapabileceğimi biliyordum. yine de hiçbir şey yapma gücünü kendimde bulamıyordum. ben ben olarak bir şey değildim de sanki öteki ikisiyle tamamlanıyordum.
bizi birleştiren yine fuat oldu. yanında ali’yle çıkageldi bir sabah, ikisi yan yana dururken sanki milli maç tribününden çıkmış gibiydiler. fuat’ın üzerinde yine beyaz bir takım elbise vardı. ali ise garip kırmızı bir kazak altına bordo bir pantolon giymişti, sanki üzerindekiler kanla yıkana yıkana bu hale gelmiş gibiydi, yüzünde de zaten çirkin, derin bir yara vardı. fuat çok heyecanlıydı, evimin adresini bile nasıl bulduklarını soramadan, “işte o cümleyi yazacak kişi” diye tanıtmıştı ali’yi bana. sonra fatma’ya koşmuştuk, diğer ikisinin koştuğunu unutup, “koşmak, sevdiğine koşmaksa koşmaktır” diye düşünüyordum. bir simitçinin yanında bulduk fatma’yı. neden o simitçiye koştuğumuzu, fatma’yı orada bulacağımızı nereden bildiğimizi bilmiyordum. fuat koşmuştu ve biz de koşmuştuk. sonunda fatma’nın yanındaydık. dünyayı değiştirecek o cümleyi yazacak o kişiyi bulduğumuzu ve bunun çok önemli olduğunu söylüyordu fuat. fatma da en az fuat kadar ali’ye ilgi gösteriyordu. yüzündeki yaranın ali’ye derin bir anlama kattığını ve o cümlenin bu yaradan çıkacağını düşünüyordu.

o günü, ayaklarımız şişene kadar dünyanın sokaklarını gezerek geçirdik, insanlara bulaştık, deli olduğumuzu düşündüler ve biz onlara güldük. sonunda dermanımız kalmayınca deniz kıyısında koca bir kayaya oturduk. fuat cebinden kâğıtlar ve kalemler çıkarıp bize verdi. “yazın” dedi. “dünyayı değiştirmek için değil, günü hatırlamak için yazın.”

zannediyordum ki eğer fatma’ya bakıp iki satır bir şeyler yazsam dünya değişirdi, taşlar yerinde ağırlaşmanın yanlışlığını anlayıp göğe atlardı, balıklar sıraya girerdi yazdıklarımı okumak için. insanlar dururlardı hayatlarının ortasında, işlerini falan bırakıp da bu cümleyi duymak isterlerdi. fatma’ya bakıp da yazamadım iki satır. dünya değişmedi. geçtiğimiz yollara bakıp yazdım. sonra fatma ve ali de yazdılar, hiçbirimizin yazdığını diğerine okutmadı fuat, koşarak bir kırtasiyede çoğalttı yazdıklarımızı. sonra sokaklara fırlattık. insanlara başka türlü de yaşanabileceğini gösteriyorduk.
akşam olunca dağılmak istemedik. hep beraber yaşamaya da o gün karar verdik.
dördümüzün yolu kesiştikten sonra mutluyduk, yalnız değildik. ancak bunun bir bedeli vardı ve hiçbirimiz bunu ödemeye hazır değildik.
günler geçtikçe kış soğuğunu hissettiriyordu. delice yaşarken işimizden olmuştuk. zaten fuat’ın ve ali’nin doğru düzgün bir işi yoktu. orada burada sürtüyorlardı. yine de paraya ihtiyacımız olduğunda bir şekilde bulan fuat oluyordu. ama o biriktirmekten yana değildi. diyordu ki “bu ev olmasa sanki daha mutlu oluruz.” fuat’a göre düşünmek zorunda kalmak insanı mutsuz ediyordu. sahip olduklarımızdan kurtulmalıydık. oysa zaten birbirimizden başka sahip olduğumuz hiçbir şey yoktu.
fuat yaz demedikçe fatma’yla ben hiçbir şey yazmıyorduk, ali ise durmadan o cümlenin peşindeydi. defterler bitiyordu ama ali o cümleyi yazamıyordu. sanıyordu ki o cümleyi yazamazsa biz onu terk ederiz. ya da ben öyle sandığını sanıyordum. çünkü kış soğuğunu gösterirken sürekli sinirliydi. bizim bu kadar mutlu olmamızı anlayamıyordu. dünya değişmemişti, olduğu gibi duruyordu dışarıda. ona bunun o kadar önemli olmadığını söylediğim gün, şiddetli bir tartışmaya girmiştik. o gece dördümüz de huzursuzduk. yollarımız kesiştikten sonra ilk defa mutsuz uyuyordum.

o sabah iki önemli olay oldu. ilki; fuat’ın aramızdan ayrılmasıydı. “afili bir cümle kuramayacağım, yapmam gereken işler var, döneceğim” yazılı bir kâğıt bırakarak arkasında. o an için ikincisi; yani fatma’nın hasta uyanması benim için çok daha önemliydi. sonuçta fuat döneceğim demişti, şüphe etmemiştim. ali benim gibi düşünmemişti, akşama doğru toparlandı. “bu ev olmasa gerçekten de daha mutlu olurduk” dedi ve çıkıp gitti. fatma’yla kalmıştık ve fatma çok hastaydı. olanları anladığından bile emin değildim. ev soğuktu, satılabilecek durumdaki eşyaları sattım, geri kalan bazı şeyleri de yaktım ancak bizi iki üç gün idare edebildi. ilaçlara bile param yetişmedi. zaten, değerli çok bir şeyimiz yoktu. fuat’ı bekliyordum ve fuat pek gelecek gibi değildi. birkaç gün sonra da yiyecek bulmakta bile zorlanmaya başlamıştım. dışarı çıksam iş arasam aklım evde kalıyordu. yine de yapacak bir şey yoktu. dışarı çıkıp birkaç saat iş arayıp, koşar adım eve geliyor sonra geri sokaklara çıkıyordum.
fatma hastalandığının on üçüncü gününde biraz iyi olur gibi olmuştu. gözlerini açmış etrafı izlemişti. ne kadar zayıfladığını o an fark etmiştim. ne fuat’ı ne de ali’yi sormuştu, demek olan bitenin farkındaydı. “bugün iyiyim” dedi, “gelip beni kontrol etmene gerek yok, kendini iş aramaya ver.” nasıl mutlu olmuştum. muhakkak iş bulacaktım. çıktım ve sokak sokak dolaştım, sonunda da o işi buldum. hemen çalışmaya başla demişti patron. ama akşam biraz avans almayı da başarmıştım. eve elimde poşetlerle gidiyordum, yakacak kömür de almıştım, gerçi sadece tek bir torbaydı ama iş bulmuştum ya olsun, her şey düzelecekti. bazen hayatta sizin tüm mücadelelerinizin boşa gittiği anlar vardır. kapıdan girdiğim anda, içimi kaplayan korkunç sessizliğin ne demek olduğunu hissediyordum. gözümden yaşlar akmaya başladı. boylu boyunca uzanıyordu, hemen yanında bir kâğıt bir kalem. üzerinde ilk gün onu gördüğüm kıyafetler vardı, siyahlara bürünmüş bir melek gibiydi. belki gitmek istemişti de hastalığı kal demişti. böylelikle ruhu arşa çıkarken; bedeni yanımda, bu bodrum katındaki evimde kalmıştı.
kâğıdı aldım, ama okumadım, çünkü o cümlenin yazdığını biliyordum ve artık dünyanın değişmesinin benim için bir anlamı kalmamıştı. kırtasiyeye gidip, çoğalttırdım… sonra o ilk günkü binanın tepesinde yani burada buldum kendimi. kalabalığa döndüm ve bağırdım. “bana bakın… birazdan değişecek dünyanız.” sesimi çok az insan duydu, onlar da deli olduğumu düşündü herhalde. yaşamaya devam ettiler. tek birisi durmuştu, yüzünü seçemiyordum, beyaz bir takım giyiyordu. kağıtları fırlattım, geriye yapmam gereken tek şey vardı, boşluğa doğru bir adım atmak, attım. düşerken aşağıda beyazlar giyinen adamın sesi kulağımda yankılanıyordu. kanatlarını çırp…


normal sözlük yazarlarından hikayeler

benim hikayem soğuk bir kış gününde başlıyor.

dallama bir adam hoş bir kadına aşık oluyor.istemese bile onu düşünüyor ve saçma bir şekilde onunla hayaller kurarken buluyor kendini...
derken bu kadın adamın rüyalarına girmeye başlıyor.
adam kendini geri çekme ihtiyacı hissedip oluruna bırakıyor.
aslında duygusal bir adam olduğundan duyguları gizli moda alıyor diyelim biz ona.

sokturu yoktan bir aşk hikayesinde 3.kişiler eksik olur mu? olmaz.
başka bir adamın varlığını hissettiğinde kıskanıyor.
ses vermiyor.

hikayem devam ediyor. bittiğinde edit girerim.

#2252804 başka adamları dikeyim taktım işte kafayı.
kötü bir takıntı değil ama bu.
ne bileyim olsaydık iyi olurduk.
bak harbi bunu her adam söylemez.
diyorum işte yengeç erkeğiyim hep ondan oluyor bunlar.

girmiyorum edit felan.

kedi
bir gece evimin bahçesinde sessizce duran bir kedi gördüm. miyavlamıyor veya hırlamıyordu sadece öylece uzanmış ve gözlerini bana dikmişti, soracağı bir şey olup da soramayan bir hali vardı.
aç olsaydı ayaklarıma dolanır durmadan ağlardı kedi dilinde. oysa o hali ve dik bakışları içime merak düşürdü. haliyle yanından öylece geçip gidemedim . önce bana neden öyle baktığını sormak istedim. fakat sonra vazgeçtim. aynı onun yaptığı gibi sessizce gözlerimi dikip baktım. aramızdaki gizli anlaşma gereğince çıt çıkarmadan anlaştık.
ben onun sorusunu anladım ve o da cevabımı duydu ve biraz hüzünlenmiş olacak ki başını hafifçe yana doğru eğip yüzünü kapattı.
onu üzdüğüm için ben de üzüldüm. az önce vermiş olduğum cevabı yumuşatarak hiç konuşmadan yineledim .
bu defa da başını yeniden dikleştirip esnedi. sonra da iyice yayıldı üstünde yattığı çimlere.
bana inanmıştı ya da inanıyor gibi görünmek istemişti.
gidip yanına diz çöktüm. elimi başının yumuşak tüylerinde gezdirdim ve yeniden kafasını kaldırıp bana bakana dek de elimi çekmedim. birkaç saniye sonra kafasını kaldırıp bana baktı ve “bir uyutmadın arkadaş” dedi. o sırada bayılmışım.
beni ortalığı kolaçan eden apartman görevlisi bulmuş. gözümü açtığımda karşımdaydı.
kendimi toparlayıp eve çıktım.
kardeşim ve anneme sabah durumu anlattığımda güldüler.
kardeşimin önerisi artık sihirli perili abuk subuk dizileri izlememem oldu.
ertesi akşam yeniden aynı saatte eve dönerken karşılaştık insan diliyle konuşan kediyle.
beni görür görmez uyuşuk bir şekilde kalktı ve muhatap olmak istemiyormuş havasıyla yürüyüp gitti.
çok sinirlenmiştim.
ona iyi bir ders vermek istedim.
ertesi gece onu göremedim.
bir hafta sonra yine bir akşam üzeri karşıma çıktı.
işte dedim kendi kendime intikam zamanı geldi.
tam yanından geçerken “miyav” dedim.
ve kedi bayıldı.
bir hafta önce aynı durumu bana yaşatan ve ertesi gün bana kaba davranmakta bir mahsur görmeyen bu hayvanın haline önce güldüm. sonra vicdanımın sızladığını ve bu sızının kalbimden ciğerlerime ve sonra bütün vücuduma yayıldığını hissettim.
ufacık bir kediyle aşık atmış onu insansı hırslarımla incitmeye çalışmıştım.
hemen yanına gittim ve ne yapacağımı şaşırmış bir halde bir süre kalakaldım
birden aklıma çantamdaki suyum geldi ve plastik şişemi çıkardım. ona bir şey olacağı endişesiyle panik içinde kapağını açmaya çalıştım. kapak elimden düşerek yattığı yere kadar yuvarlandı. sudan elime bir miktar döktüm ve yüzünü ve başını ıslattım.
“iyiyim” sözleri döküldü ağzından. sebep olduğum durumdan utandım fakat gülmemi de gizleyemedim.
gözlerini yavaşça açtı ve beni karşısında görmeyi uzun zamandır bekleyen eski bir dostum gibi bana gülümsedi.
ben de ona gülümsedim ve onun için yapabileceğim bir şey olup olmadığını sordum yumuşak bir ses tonuyla.
biraz aç olduğunu ve benim aniden ona kendi dilinde merhaba dememle heyecanlanarak tansiyonunun düşmüş olduğunu söyledi.
beklemesini söyleyerek eve koştum ve kedimin mamasından bir poşet doldurarak yeniden bahçeye indim.
teşekkür etti ve yalnız kalmak ve biraz dinlenmek istediğini söyledi.
mahçup bir şekilde konuşmadan başımla onayladım ve eve geri döndüm.
evin kapısını açtığımda kedim karşımda sorgu memuru gibi dimdik oturmuş beni bekliyordu.
ve o an anladım ki hayat benim için oldukça farklılaşacaktı. çünkü kapıyı kapatmak için arkama döndüğümde bana “mamayı ona mı götürdün” dediğini işittim.
sonrasında defalarca karşıma çıkan kedilerle iletişim kurdum. gerçekten bilmiyorum....
kedilerle konuşabiliyorum. ya da konuştuğumu hayal ediyorum. ve ikinci seçeneğin gerçek olma ihtimalinden dehşetle korkuyorum.

lanet olası sıcak bir günde tanıştım onunla...

bir bankta oturup müzik dinliyordum. sonra bir dede yaklaştı yanıma. yaklaştıkça dedenin yüzü garipleşiyordu lakin umursamadım. kafamı eğip telefonuma bakmaya devam ettim. dede yanıma oturup sigara paketimi gösterdi.
bir tane uzattım derken çakmak istedi. içimden söverken dedenin yüzüne dikkatlice baktım.
yanağında bir yara izi vardı.
dede yaklaşırken garip bakmış olabileceğimi düşünürek kendimden utanmıştım.
sigarayı yakmadan önce üzerine hiç uymamış olan siyah hırkayı çıkarttı.
dedenin kolunda kalaşnikof dövmesi vardı.
vah dedim içimden...bu dede gençken gangsta felan mıydı ?
garip bir şekilde ilgimi çekiyordu her hareketi.
sonra bir anda bana dönüp sigara için çok genç değil misin evlat dedi.
galiba öyle dedim.
gel sana bir hikaye anlatayım dedi.
aha dedim bu değişik dede kafamı bozacak şimdi...

gençliğini anlatıverdi iki dakika içerisinde. yüzündeki yara izinin nasıl olduğunu...
dede peki bu kalaşnikof dövmesi ne alaka dedim.
onun sadece sembolik olduğunu söyleyerek geçiştirdi.
peki diyerek önüme döndüm.
tam kalkmak üzereyken başka bir dedenin geldiğini gördüm.
go nida dedim kendime...çok bile lak lak ettin yalnız puşt.
ama dede kolumdan tutarak istersen bir de ondan dinle gençliğimi dedi...

wtf ben nereye düştüm diye sorgularken diğer dede çoktan gelmişti. bastonuyla beni kenara ittirdi.
onu bulmuşsun dediğinde kalbim başka taraflarımda atmaya başlamıştı.
peki anlattın mı dedi...
yanımdaki dede kalaşnikof dövmesini diğer dedeye gösterdi.
diğer dede güzel,ama görevimiz yeni başladı dedi.

kafamda kalaşnikoflar dans ettiğinde ayaklarım mabadıma vura vura kaçıyordum...


part 2 yakında sizlerle...

-neşter-

bir sabah daha anlamsız bir iç sıkıntısı ile heba olup gitti. değiştirmek istediklerini listelemişti. sırayla başlayacaktı. öyle aman aman bir zorluğu yoktu kağıt üzerinde ama ilk adımı atmak onu zorluyordu. oklar nicedir kendini gösteriyordu. etrafındakileri kolay kolay değiştiremeyeceğini bildiğinden kendi dönüşümüyle hayatını rayına sokmaktı hedefi. bir sabahı daha heba edemezdi.

lise son sınıfta başlamıştı keskin düşüş, üniversite hayatı boyunca da devam etti. arada bir dibe vurdum, tamam dese de daha da battı. etrafındakiler kötü günde elinden tutup çekecek insanlar değildi. belki de en büyük hatasıydı arkadaş seçimi. insan hayatı boyunca birkaç sağlam dost edinse yeterli ama şans bu konuda ismail'in yanında olmamıştı. bir de en olmaz zamanda çıkagelen kara sevda onu kör kuyularda merdivensiz bırakmıştı tam anlamıyla. belki elimden tutar, bir ışık olur yoluma diye heves ettiği nazlı onu hepten depresyona sürüklemişti. insan hayatta adımlarını atarken muhakkak tecrübesinden, yaşanmışlığından yola çıkarak kendisine yol gösterecek büyüklerin örgütlerine kulak asmalı. ismail çocukluktan beri nasihat dinlemeyi sevmezdi, çoğunlukla dinler gibi yapar sonra da unuturdu söylenenleri. biraz olsun burnunun dikine gitme sevdasından vazgeçseydi önündeki duvarı görüp çarpmadan durabilirdi belki. zamanı geri alabilmek ne mümkün.

bundan sonrası amansız bir mücadele. yukarıya doğru her sıçrayışından önce ayağına takılan çelmeler. kalabalık şehrin içinde yapayalnız bir kurban ismail. önceleri ailesine açamamıştı yaşadıklarını ama hastalanıp yataklara düşünce kaleme kağıda sarılıp ne olup bittiyse döktü satırlara. dayısı ihsan okudu çalakalem yazılanları. ilk işi nazlı'yı bulmak oldu. bir de onun ağzından dinlemek istedi olanları ama nazlı hiç oralı olmadı. ismail hayal dünyasında bambaşka bir aşk yaşıyordu. olayın diğer kahramanı hiçbir zaman bu oyuna dahil olmamıştı. yakınında yöresinde olan birkaç okul arkadaşını da yokladı ihsan ama beklediği desteği göremedi. ismail'i toparlamak tamamen ailenin çabalarına kalmıştı. hastalığın tanısını koymak aylar aldı. bu süreçte yıpranan, zayıflayan ismail iyice güçten düştü. bir gece artan ateşin etkisiyle sayıklamaya başladı.

"ben bunları hakedecek bir yanlış yapmadım! ben sadece koşulsuz sevdim, güvendim. ölmek istemiyorum! daha çocuğum bile olmadı."

insanın aklına ölürken arkasında neler bırakacağı gelir. kendinden sonra bu dünyada özünü devam ettirecek birileri bırakamamışsa toprağa karışıp kaybolup gideceği gerçeği kavurur içini. ismail de ateşler içinde bu düşüncelerle boğuşuyordu.

tam üç ay sonra başarılı bir operasyonla kurtuldu hastalık belasından ismail. ama bu süreçte bedeni de zihni de çok hırpalanmıştı. tek tesellisi yaradanın bu hayatı tekrar yaşama şansı bahşetmesiydi.

bu sefer aynı hataları yapmayacağına dair kendi kendine söz verdi. ilk işi hayatındaki toksik kalıntılardan temizlenmek oldu. nasıl ki cerrah vücudundaki zararlı parçayı kesip kopardıysa ameliyatla, o da hayatındaki zararlı insanlara neşteri vuracaktı. kalbiyle başladı ilkin. nazlı'yı kazıdı kalbinden. sırasıyla zor günlerinde destek olmaktansa kaçıp giden, hatta onunla eğlenen dost görünümlü hainleri attı hayatından.

tertemiz bir sayfa vardı önünde doldurulacak. geceyi gündüze katarak çalışmaya başladı. kaybolan bir iki yılı kazanmak içindi tüm bu çaba. yavaş yavaş meyvelerini toplamaya başlayınca kendine olan güveni de arttı. sütten ağzı yandığı için hayatına yeni insanlar katarken çok ihtiyatlı davranıyordu. bu zaman diliminde hastayken olduğu gibi en çok yardımı dayısı ihsan'dan aldı.

ismail artık umutla bakıyordu hayata. bu sabahların bir anlamı olmalıydı.

elimi tuttu, "güzel miyim" diye sordu.
bu soruyu neden sorduğunu anlamadım, yanıtı kendisi de biliyordu
"değilsin" dedim. sözüme devam etmeme izin vermedi.
ayağa kalktı, elmacık kemiğimin üstünden öptü ve çekip gitti.
ondan sonra bir daha hiç görmedim onu...