yazarların yazdığı hikayeler

bugün size gerçekleşmeyen hayallerin hikayesini anlatacağım. her gün onlarca hayal kurarız. bu hayallerin bir kısmı gerçekleşirken maalesef diğer kısmı zihnimizin tozlu raflarında sönmüş bir umut olarak kaybolup gider. "hayallerim suya düştü" lafını duymuşsunuzdur. peki hayaller gerçekten suya mı düşer? tabi ki hayır! gerçekleşmeyen hayallerimiz doğrudan harikalar karnavalı'nın kıpkırmızı çöllerine düşer. yaramaz panlar ise çölün ortasında mücevher gibi parlayan bu hayal kırıklarını katıksız bir neşeyle toplarlar. panların görevi hayalleri düş hırsızlarına çaldırmadan fabrikaya ulaştırmak.(inanın çok zor) kırık dökük hayallerimizin sonraki durağı olan düş fabrikası karnavalın neredeyse en büyülü yeri. yaşanmış ve yaşanacak tüm hayaller, üzüntüler ve sevinçler bu fabrikada yanyana gerçekleşeceği günü beklemekte. bir bebeğin ilk güldüğü anı ya da bir babanın evladının mezarına attığı ilk toprağı deneyimleyebilirsiniz burada. fabrikanın asıl kahramanları ise düş tamircileri. bir düş tamircisi, saf umutla dokunmuş kırık dökük bir hayalin bozulan parçalarını tamir eder gerekirse değiştirir. daha sonra güzelce boyar, cilalar ve yepyeni bir hayal ortaya çıkartır.yenilenen bu hayaller ortak bir havuzda biriktirilir. gece olunca düş postası bu hayalleri kalbi kırık olan tüm canlıların başucuna bırakır. yenilenmiş hayaller öyle rastgele dağıtılmazlar, hepsinin yeri ayrı ve çok özeldir. sabah olunca tüm üzgün canlılar başuçlarına bırakılmış yeni hayallerle karşılaşırlar. sönmüş olan umut ışığı onlar için tekrar parlar. işte bu an bir düş tamircisinin en mutlu olduğu andır. tüm fabrika bu mutluluk uğruna döner. bir de size küçük bir sır vereceğim. postalanan her hayalin arasına bir karnaval davetiyesi sıkıştırılıyor. eminim ki hayallerinizi birazcık kurcalarsanız bir düş tamircisinin imzasını ve elbette davetiyenizi bulabilirsiniz.

bızztyaşı

elimi tükürükledim tükanda usulca, sessizce sonra aldım gözaltlarıma sürdüm sakince.

seju-weol.blogspot.com/
buralarda yayınlıyorum merak edip de giren olirsa yorumlarını esirgemesinler lütfen

-...-
uykusuz geçen günlerden sonra on iki saatlik uykusundan henüz uyanmıştı. derin bir nefes aldı, tüm eklemleriyle merhaba dercesine esnedi yatağında. uyanabilmek en sevdiğiydi ve mutlu olmaya yeterdi. penceresini açtı, güneşin konumuna göre öğle vakitleri olmalıydı.
sonbaharın ilk günleriydi daha yapraklar yeni sararmaya başlamıştı. bu güzelliği kaçıramazdı hayata yapılan haksızlık olurdu bu. çünkü doğa ana uykuya hazırlanıyordu; dişlerini fırçalayacak, makyajını temizleyecek ve pijamasını giyinip uykuya dalacaktı.
heyecanla banyoya doğru yürüdü, aynada gördüğü yansımasına günaydın dedikten sonra hızlıca soyunup ılık suyun huzuruna bıraktı bedenini, sahip olduğu her şeye bin minnet duyarak. havlusu belinde çıktı duştan. elleriyle saçlarını düzelterek çalışma masasının önüne kadar yürüdü. gece yazıcıdan çıkardığı son baskıyı eline alıp, kâğıt ve mürekkebin kokusunu çekti içine. tamamlanmış hissetti kendini, aylardır uykusuz geçirdiği gecelere değmişti. kendisine ilham veren her varlığa tek tek teşekkür etmek istiyordu, giyindi. sırt çantası defteri, kalemi, fotoğraf makinesi ve kendisi her şey hazırdı, yürüdü.
hayat içine akıyordu. açtı kapıyı çıktı dışarı. an'daydı.
-...-

efendim. bu haftanın ve hatta geçen haftanın ürünü.

dövmeci


“bu sefer kanatma olur mu?” dedi dilara.
dövmeci o sırada ellerine beyaz plastik eldivenleri geçiriyordu.
“aşk olsun dilara. ne zaman canın acıdı ki kanasın” dedi dövmeci sırıtarak.
mekanın ışıkları loştu ama birazdan işleme başlayınca ameliyat koltuğuna benzer koltuğun üzerindeki florasan ışık yanacaktı dövmeci daha iyi görebilsin diye.
tam olarak yirmi sekizinci gelişiydi buraya. ilk geldiği günü dün gibi hatırlıyordu. bir barda uzun süre tek başına oturup beş bira devirdikten sonra canı eve gitmek istememişti her zamanki gibi ve kendini ikinci kordon’un pis havasına atmıştı. aşk acısı çekenler, ve hatta çok uzun süre aşk acısı çekenler böyle oluyordu işte. eve yere sığmayan. ruhu sıkışmış ve bir miktar kaybolmuş.
üç senedir cebelleşiyordu gayet sıradan tutkusunun, sıradan karşılık bulmayışı ve akabinde gelen obsesif bağımlılık. bağımlı karakterlerin genel sorunuydu belki de reddedilip unutamamak. oysa kendini bağımlı görmüyordu dilara. o bağımsızdı. o özgürdü. o….
özgürüm ben diye geçirdi içinden
başkalarının duvarları karşısında durmayacağım artık.
yürüyeceğim tüm duvarlardan uzaklara, yaylalara, tarlalara ve hatta belki geniş ovalara.
ve tam da bu düşüncelerine uygun dövmesi geldi aklına dövmeci dükkanının önünden geçerken.
istemsiz girdi mekana. ertesi gün hatırlamayacaktı bile leşliğini. dövmecinin enerjisini.
işte ilk komik dövmesi böyle bir gecede vuku bulmuştu.
arkadaşları uzun bir süre dalga geçtiler saçma. anlamsız her şeyin karşısında dalga geçme huyu vardı insanoğlunun. ve bir çizgi ile noktadan oluşan dövmesi o kadar anlamsızdı ki her anlam yüklenebilirdi. umursamadı.
ve bugün yirmi sekizinci dövmesi işte o bir çizgi ve bir noktadan büyüye bünyeye bir ıstakoz şeklini alacaktı iki senenin sonunda.
dövme yaptırmanın bağımlılık olduğunu söylemişlerdi ama iplememişti. tıpkı iplemesi gereken pek çok şeyi iplememesi gibi.
dükkan iki sene önceki aynı leşliğindeydi. kokudan yoksun ve keşmekeşin içerisinde hijyen namına pek bir şey anımsatmayan alelade yer.
“burak” dedi dilara dövmeciye.
“sence bu ıstakoz tamamlanınca son bulur mu dövme yaptırmam?”
burak dişlerinin arasından tısladı.
“yani bırakırsan bir müşterimi kaybetmiş olurum. ama senin bu anlam türetmelerinden bütün vücudunu kaplamanı da doğru bulmuyorum” dedi. bir dövmeciye yakışmayacak şekilde.
başla hadi dedi.
çizmişti ıstakozu kağıt üstüne…
“bana bak çok benzesin hatta aynısı olsun.”
“bu peki kaçıncı aşk?” diye sordu burak.
bu hep aynı adam dedi dilara.
yaklaşık bir saat sonra işlem bitmişti. toplam iki saat sonra ise l koltuğunun bir köşesine oturmuş elinin üzerindeki kırmızı ıstakoza bakıyordu dilara. burak haklıydı. bilmediği ve hayatında üç defa gördüğü bir adama olan aşkından anlam türetmeleri artık bir son bulmalıydı.
mutfağa gitti.
bir hamam böceği tezgahın üzerinden güldü.
dolaptan biraz peynir ve kırmızı şarap alarak tekrar döndü koltuğuna. akşam bastırmıştı. dışarıda mahallenin bok kokusu evin duvarlarını zorluyordu içeri girmek için.
elinde kadeh sızdı dilara. yorgun ve canı acıyarak.
gözünü açtığında gece ikiyi geçiyordu. şehir susmamıştı ama konuşmayı da bilmiyordu pencerelerin arkasında. önce ayaklarını uzattı. sonra gözlerini ovuşturdu. sonra gülümsedi dövmesini hatırlayarak ve eline baktı.
rüyada olsa korkusu belki uyandırırdı ama uyanık olunca korkunun etkisi sinir uçlarında gerilmeye sebep oldu. dövme yerinde yoktu. gerçeklik algısı bozuldu mu kontrol etmek için hemen telefonuna baktı. son mesajlar son ödemler ve evet dövmecinin ödemesi kabak gibi ortadaydı.
eline tekrar baktı dövme yoktu.
yerinden fırladı.
uzun bacakları titriyordu. elleri kızıl saçlarına gitti. ne oluyor lan diye bağırdı ama komşusu dördüncü sevişmesinin orgazmını yaşadığından duymadı.
mutfağa girdi hızlıca. en son hamam böceğini hatırlıyordu.
ışığı açınca….
bir ıstakoz…
tezgahın üzerinden onu selamladı.

çokça uzun bir öykü

çapraz çift düğüm


“kesmeye başlayabilirsin” dedi düğüm ustası. sena ve adam kayalıkların üzerinde duruyorlardı. deniz köpüre köpüre dalgalarıyla tehdit ediyordu ancak bulundukları noktaya erişmiyordu mavi tuzlu soğuk su. sena sırt çantasını omzundan indirdi eğildi ve içerisinden babasının hediye ettiği isviçre çakısını çıkardı.
“kaç parçaya kesmem gerekiyor” diye sordu ayağa doğrulduğunda.
“ne kadar ufak parçalara kesmen gerektiğini kesmeye başladığında anlayacaksın” dedi düğüm ustası.
deniz biraz daha gürledi, gökyüzündeki gri bulutlar sena’nın göz rengine büründü ve tuzun kokusu burnunu yakmaya başladı.
düğüm ustası bir iki adım uzaklaştı ve incelemeye başladı kadını. kısa kül rengi saçları rüzgarda tel tel uçuşuyordu. zayıf bedeni de sanki kuvvetli esintiye kapılıp havalanacakmış gibi dengesiz duruyordu kayalıkların üzerinde. çelik ip sena’nın ayaklarının dibinde yığılmıştı. bir ucu ise elindeydi. sert bir hareketle yaklaşık üç cm kesti ipin ucundan.
“güzel” dedi usta. “ılki her zaman rahatlatır. şimdi devam et ve olacakları izle”
sena’nın bembeyaz elleri hızlı hareket etmeye başladı. önce üçer santim kesti ipi sonra sıklaşmaya başladı aralıklar. her bıçak darbesinde bir santim beş milimetre… kıyım gibiydi sahne. bu sırada gözlerinden akan yaşlar görünüşünü iyice bulanıklaştırıyordu.
düğüm ustası bu zayıf kadının mücadelesini gözleri keskin dudaklarının kenarı hafif yukarı kalkmış izliyordu.
üç gün önce atölyesinde otururken telefon çaldığında duymuştu ilk sesini.
“iyi günler, hülya dilivar’dan aldım numaranızı” derin bir nefessizlik sonrasında “bilgi almak istiyorum hizmetinizle alakalı” berrak su gibi sesi vardı.
telefonda bilgi vermeyeceğini, kalabalık bir yerde buluşup yüz yüze görüşerek kişiye özle hizmet verdiğini belirterek randevulaşmışlardı öğleden sonrası için.
şehrin merkezinde, kafelerin olduğu işlek bir cadde de bir mekana oturmuşlardı.
klasik bir el sıkışma masaya oturma ve siparişleri verdikten sonra adam ilk cümleyi kurdu.
“beni aramaya iten şey ne oldu sena”
kadın tedirgin, önce karşısında duran ve kahvesinden gözünü ayırmayan adamı inceledi. bir usta denilince insanın aklında beyaz saç sakalı birbirine girmiş yüzünün derisinde derin çizgileri olan biri canlanıyordu. ama karışışındaki adam takım elbiseli parlak, kemikli yüz hatları ve neredeyse kendi yansımasını göreceği kel kafasıyla şehrin ticaret alanındaki gökdelenlerin birinde çalışan kurumsal müdür gibi duruyordu. güvenmek gerekir miydi? güvenmekten başka bir çaresi var mıydı ki sena’nın?
boğazını temizledi ince parmaklarıyla kıvrımlı porselen bardaktan bir yudum çay aldı. kafenin içerisinde ki ses ve görüntüler sanki onun konuşmasını beklermişçesine duruldu.
“ben ben olduğum şeyi bırakmak istiyorum. buna engel olan yine beni çözmek istiyorum” dedi ve kot pantolonun cebine sıkıştırdığı kağıdı çıkardı.
“konuşmayı pek sevmiyorum. o yüzden bunu okumanız faydalı olabilir” dedi ve tükenmez kalemle yatık yazısını adama uzattı.
düğüm ustası kağıdı almadı. “bunu bana okumanız gerekiyor. ben yazılı şeyleri okumamaya yeminliyim.” dedi.
sena ne yapacağını bilemedi. eli havada kalmıştı kağıtla. adamın kömür gözlerindeki kararlığı görünce ısrar etmemesi gerektiğini anladı ve başladı okumaya

“yine yolların ortasındayım. kerpiç ellerini geçirdi kalbime. senelerdir mücadele ediyorum kurtulmak için. ben her gitmek istediğimde, yeter artık çığlıklarımla etrafımdaki taş duvarlarını yıkmaya çalıştığımda daha da geçiriyor tırnaklarımı derime. türlü türlü araçları var vücudunda. her seferinde ayrı bir maharetle, ayrı bir bahaneyle olduğum yere çiviliyor beni. ya toplum ne der? ya aç kalırsan? başarısızlığı sindirebilecek misin içine? yıllarını heba edebilecek misin? bunca emek, bunca saat, mücadele bir hiç uğrana mı? ya aklını yitirene kadar direnmen? şimdi yine yolların kesiştiği noktada o sırtımda, ailem uzakta, tek başıma bekliyorum karar vermeyi. oysa atmak ne kadar kolay diyorlar. sadece iradenle bir silkinip üzerinden defetmeye bakıyor diyorlar. o zaman neden bu kadar zor diyorum. tercihler önüme bir bir sunulurken ben neden öngöremiyorum bu döngüden çıkmanın verebileceği rahatlığı. yolların kesiştiği yerde küçük bir çimen parçası. benim korunaklı alanım. tek bir limon ağacı köşesinde. ne bir trafik lambası. ne bir araç. ufukta mavi gökyüzünde güneş batacak birazdan. oturuyorum çimenin üzerine sırtımı dayıyorum. o ise şimdi benim güvendiğim ağaca tırmanıyor. usul usul konuşmaya başlıyor. düzen böyle. ne bekliyorsun ki? sen kimsin ki farklı bir yol çizebileceğini düşünüyorsun? sonra yollardan birinde biraz uzakta beliriyor bina. tüm ihtişamıyla. yarısı gömük yarısı yer yüzünde. betonun ihtişamı. ahşabın doğadan izi. işte yine oluyor. kanım ısınıyor. yüzüm kızarıyor. kendimi her seferinde gideceğim demenin yalanıyla yüz yüze buluyorum. kalkıyorum ayağa. evet yürüyeceğim binaya doğru. bırakamayacağım seni benim kerpiç mesleğim.”
okumasını bitirdiğinde gözlerinden akan yaşlar kağıdın üzerine damlamış ve mürekkebi dağıtmıştı yer yer. gözlerini ovuşturdu ve düğüm ustasına baktı.
“ çapraz çift düğüm” dedi usta. “hatta hırsız düğümüyle karıştırılır” ve yanında getirdiği çantadan kalın bir halat çıkardı. bir yandan konuşuyor bir yandan halatı elinde kıvırıyordu.

“ tarih içersinde kişinin kendisini kandırmak için kullandığı en eski yöntemlerden biridir. güvenilmez ve kolay çözülür bir düğüm. ne kadar zamandır böylesin?
“ yaklaşık on altı senedir. aklımı yitirdim yine de devam ettim mesleğimi yapmaya. yıllarca terapi ve ilaç ama döngüyü kıramıyorum. hülya hanım’la tesadüfen bu kafede tanıştım. yakın dert ortağı olduk ve geçen hafta sizden bahsetti. konvansiyonel yönteminiz yok biliyorum. antik çağlardan kalma dedi ama tam anlamadım.”
bu sırada düğüm ustası sena’nın iki elini birden kavradı bileklerinden. halatla düğümledi bilekleri birbirine. sena nefesini tuttu.
“ içindeki düğümler bu düğüm gibi” dedi. sena bileklerini açmaya çalıştı ve giderek panikliyordu.
“korkmana gerek yok. birazdan açacağım. şanslısın düğümlerini kendin atıyorsun ve sadece kendini kandırmak için. sadece kaç tane attığını bulmak, onları çıkarmak ve çözmek gerekiyor. hülya’nın durumu farklıydı biliyorsun. bir cinayete tanıklığın düğümü çok daha zordur.”
derin bir nefes aldı sena ve “lütfen açabilir misiniz?” dedi.
düğüm ustası gülümsedi baş parmağı ve işaret parmağının ufak bir hareketiyle halatın bir ucundan tutup çekti. düğüm bir anda çözüldü.
bileklerini ovuşturdu sena.
tıpkı şimdi deniz kenarında tüm çelik halatı un ufak parçalara kesmeyi bitirdikten sonra olduğu gibi.
sena’nın kendini en güvende ve rahat hissettiği yer burası olduğu için kafeden gelmişlerdi kayalıklara. deniz sakindi o zaman. bulutlar toplanmaya başlamıştı da güneş yine de umut dağıtıyordu aralarından sızarak.
bu kadar hızlı olacağını tahmin etmemişti sena. bir insanın içinden çelik halat çıkarabileceğini ve insanın kendine söylediği yalanların maddeleşebileceğini. düğüm ustası ayaklarını ellerini düğümlemiş ve gözlerini bağlamıştı. üç darbe indirdi sena’ya ayaktayken. biri yalanları destekleyen kalbine, diğeri yalanları üreten beynine üçüncüsü ise tüm bunlara direnen omuruna. boğuluyormuş hissi geldi birden çığlık atmak ve nefes almak için ağzını açtı sena ve işte o zaman içinden üzerinde yüzlerce düğüm olan çelik halat çıkmaya başladı. tamamı yere döküldüğünde martılara cehennemin sesini hatırlatan bir çığlık çıktı ağzından.
düğüm ustası çözdü sena’yı. içinden çıktığına hala inanamadığı çelik halatın başına bağdaş kurarak oturdular. ve düğüm ustası halatın üzerindeki ilk düğümü nasıl çözeceğini gösterdi sena’ya. sonra teker teker çözdü düğümleri beyni boş.
son düğüme geldiğinde gözlerinin önünde bir bina belirdi. kerpiçten. camları kirli. çatısı yıkık.
“üfle gitsin” dedi düğüm ustası.
üfledi o da ve yıkıldı bina.

yazdığım hikayeyi maalesef kaybettim. belki yine yazarım. şununla ilgiliydi:
birkaç yıl önce kaza geçirmiş ve yoğun bakımda kalmıştım, yoğun bakımdan çıktıktan sonra içerisinde iki hastanın daha olduğu bir gözlem odasına alındım. içeriye ilk girdiğimde görünüşü bizden farklı bir çocuk gördüm ve istemsiz korktum zaten yaşım on beşti. sonrasında bu çocuğun hikayesini annesinden öğrendim.
ömer… on beş yaşında kan kanseri olduğu öğreniliyor ve tam beş yıldır mücadele veriyor ailesi, tarla, ev her şeylerini satıp ömer’i şuanki haline zor getirmişler. hastane hastane gezip eve gidemiyorlar. onların evi hastaneler. çok zor, adaletsiz ve duyduğunuzda hıçkıra hıçkıra ağlayacağınız bir hayatı olmuş ömer’in… ama… ama… ömer’e her baktığımda bana tebessüm ediyordu, gözlerinin içi gülüyordu. hayran olmuştum bu duruşuna kendime de çok öfkelenmiştim; zaman zaman ergenliğin verdiği saçma düşüncelerle ölmeyi isterdim o zamanlar, ben bu kadar sağlıklıyken bu kadar muhteşemken her şey şükretmiyor ve ölmeyi düşünüyorum ama ömer yaşama, hastane yataklarında, tek başına hiçbir eylemi gerçekleştiremeyen hatta belki düşünemeyen bir insan olmasına rağmen çok bağlıydı, hastalığı sebebiyle her an ölebilecek durumdayken hala umut dolu bakıyordu. pes etmemişti. ömer’in yeri benim için çok ayrıdır, onu hiç unutmadım, unutmayacağım da… maalesefki bir daha ona ulaşma fırsatım olmadı. yaşıyor mu yaşamıyor mu bilmiyorum bile. hiç tanımadığı bir insanı sever mi insan? ben onu çok sevdim. ah ömer umarım iyileşmişsindir…

                                                                    düşten   gerçek   

bugün patrondan izin alıp işten erken çıktım. işyerindekiler beni hastaneye gidecek diye biliyorlar ya ben şimdi evime yakın, ıssız bir pastanede oturmuş geçen akşam dayı oğlunun düğününde tanıştığım kızın gelmesini bekliyorum. adı nilgün. bu akşam ailesinin yanına ankara'ya gideceğini öğrenince dayanamayıp yolculuktan önce bir kahve içmek istediğimi söyledim. teklifimi duyduğunda yüzü buruşur gibi oldu ama itiraz da etmedi. çok mu aceleci davrandım yoksa? ama öyle etkilendim ki halinden ikinci görüşme için arayı soğutmamam lazımdı. hem bir daha ne zaman karşılaşacaktık ki? beklemek de amma zor. biraz da gecikti mi ne? ya gelmezse? bir karşılaştığın kadını bir daha görememek senin kaderinde var oğlum. evet var, bu kader bana yıllar önce yakınlaştığım ilk kadınla yazıldı. yaşadığıma yakınlaşma, karşılaştığıma da kadın denir mi bilmiyorum ki. hiç de çıkmıyor aklımdan.

lise sondayız o zaman, kanımız fıkır fıkır fakat sinemada mıncıkladıklarımızı saymazsak kadına el sürmüşlüğümüz de yok. bizim sınıfta o işi yaptığını oradan buradan duyduğumuz  kızlar var ama ne yaptıysak kendilerinden bir türlü yüz bulamadık. ''sanayi mahallesi'nde çift cinsiyetli bir kadın var,'' dediler , ucuza yapıyormuş, gençmiş de.  isteğimizi merak da körükleyince bir pazartesi evlerden haftalıkları aldığımız gibi şehir meydanından yola koyulduk. daha sabahın körüyse de en az bir buçuk saatlik yol tepeceğiz, hem sallana salana gideriz vakit geçer hem de ne bileyim evde belki kuyruk falan da varsa beklememiz gerekir diye düşünüp başka plan kurmadan yürümeye başladık.  arkadaşlardan biri: ''ilk kez gidiyoruz evine, elimiz boş olmaz,'' deyince bir pastaneye girip çikolatalı muzlu, yuvarlak yaş  pastalardan aldık. ''gerek yok,'' dememize rağmen paketi hazırlayan kadın pastanın yanına beş tane de küçük mum koydu. pasta alma fikrini öne süren arkadaş sebepsiz gelen mumların üçünü bize, birini gittiğimiz kadına, falına göre fazlalık çıkan son mumu da evde karşılaşacağımızı düşündüğü bir başka müşteriye yordu. diğer arkadaş ona: ''lan oğlum iyice bir bak belki sen de çift cinsiyetlisindir. öyleyse boşuna o kadar yolu yürütme, seni s***lim,'' dedi, gülüştük. bize tarif edilen evin önüne geldiğimizde artık öğle oluyordu. koca bir taşlığın ortasında, arkası fabrikalarla dolu,  pembe boyalı, tek katlı, küçük bir ev. zili yok muydu yoksa biz mi bulamadık bilmiyorum. fazla oyalanmadan bir cesaretle kapıyı üç kez yumrukladım. cılız bir erkek sesi: ''kim o?'' diye seslenince hepimiz sözleşmiş gibi birer adım geri çekildik. pastacı arkadaş, belki çift cinsiyetli olduğundan sesi böyle çıkıyordur gibi bir fikir öne sürdü, bir an rahatlar gibi olduk. adam yeniden sorunca dayanamadım ''müşteri!'' diye bağırıverdim. kapı gacır gucur açıldı ve kısa boylu, zayıf, derisi buruşmuş biri aralık kapıdan yavaşça eşiğe kadar çıktı. bizi teker teker süzükten sonra kararsız gözlerini benim elimdeki pasta poşetinde sabitledi:

''sizi kel hayri mi gönderdi?''

 giriş biletimizi elinde tutan hayri'yi tanımadığımı belli etmemeye çalışan kendinden emin bir tavırla evet der  gibi  hafifçe başımı salladım. yan gözle şöyle bir baktım ki çocuklar da en az benim kadar kendilerinden eminler. adam başkaca konuşmaya gerek duymadan içeri girip kapıyı ardına kadar açtı ve bizi içeri buyur etmeden sağdaki odaya girip görüş alanımızdan çıktı. işte o an hep birlikte arkamızı dönüp ayaklarımızı g*tümüze çarptıra çarptıra kaçacağımız yerde kuzu gibi ayakkabılarımızı çıkarmaya koyulduk.

''yerler kirli çıkarmadan girin.''

bir hafiflik hissiyle başımı kaldırdım. kirli yolluğun diğer ucunda elli yaşlarında, çirkince bir kadın basma eteğine yapışmış küçük bir kız çocuğuyla ayakta durmuş boş gözlerle bana bakıyordu. hiçbirimiz tek laf etmeden kadının bir el hareketiyle çiğ et, ter , küf, kirli çorap ve rutubet kokularını yararak bizi daha temiz bir havanın karşılamadığı loş salona girdik. rulo yapılıp duvar köşelerine dik yaslanmış halılar ve pencerenin önüne karşılıklı yerleştirilmiş biri plastik biri ahşap iki eski masanın üzerine alelade bırakılmış ayağı kırık saat, sapı düşmüş çaydanlık, kolsuz oyuncak bebek gibi hurdalarla ağzına kadar dolu görünen odadaki yeşil üçlü koltuğa birer fazlalık gibi oturduk. kadın da karşımızdaki kirden rengi kaybolmuş çekyata, adamın yanına geçti. hiç konuşmadan bizi incelemeye başladı, önce birimizin ayakkabısına, sonra diğerimizin saçına, derken bir öncekinin ceketine bir anlık da olsa yoğunlaşarak seyri tahmin edilemez bir sırayla ayrıntıdan ayrıntıya sıçrıyor, bu sırada odada yeni uykuya dalan yaşlı adamın horultusundan başka çıt çıkmıyordu. bu muydu yani yatacağımız kadın? e hani gençti. birden içim bulandı, boğuk havayı biraz dağıtmak için  bir şeyler söylemek istedim: eviniz çok güzelmiş, havalar da birden ısındı, buradan kaç numaralı dolmuş geçer bilmediğimiz için yürüdük biz de, terledik tabii biraz. neyse ki çok geçmeden: ''ilk kim girecek?'' diye sordu kadın. yolda pastacıya niyetlenen arkadaş tek umudumuz. kalktı gitti kadının peşinden. o gürültüyle yaşlı adam da uyandı, çıktı odadan. yoksa bu adam mı? yok canım... önce öksürerek açılan musluğun, sonra tazyikli  suyun sesi geldi dışarıda bir yerden. arkadaşımla umutsuzca göz göze geldik. ne söylemeli? sustuk. çok geçmedi adam elindeki mendille yüzünü gözünü kurulayarak geri döndü. bizim koltuğun üzerindeki tek sıra rafa uzanıp bir dua kitabı aldı, yerine oturup başına takkesini de geçirip mırıl mırıl bir şeyler okumaya başladı. yanlış gelmiş olabilir miydik? pekala masaya bakarsan bir eskici, adama bakarsan bir cinci, kadına bakarsan bir falcı evi olabilirdi burası. neden kimse konuşmuyordu? ben tam adamın duasını bölmeye, alelade bir şeyler söylemeye niyetlenirken kadın başını kapıdan içeri uzattı. pastacıyı işaret edip: ''sen gel,'' dedi. arkadaşım ufak bir tereddütle  odadan çıktı. hafızla biz yalnız kaldık. e diğer arkadaş nerede? hiçbir şey yapmadan çıkmış olabilir miydi? belki de dönüşte tuvalete uğramıştır. gerginlikten kopacak gibiydim. içimden ''yavuz oğlum sakin ol, içeride çük kesmiyorlarmış, istemezsen yapmazsın,'' diye diye kendimi sakinleştirmeye çalıştım. ilk çıkan arkadaşım elini yüzünü silerek içeri girdi. bir dua kitabı da  o istemesin. yanıma otururken: ''çok acayipti,'' diyerek gevşek gevşek sırıttı. ''hadi sıra sende!''  e pastacı... ne bu devir teslim töreni mi yapılıyor içeride?

odadan çıkınca az önceki kız çocuğunu gördüm, dış kapının önüne bağdaş kurmuş, pastayı da kucağına almış tırtıklıyor. evin içinde şöyle bir arandım, bu oda olmalı, salonun tam karşısındaki kapıyı tıklattım. ses gelmedi. biraz daha sert vurdum, yine ses yok. kapıyı açıp başımı içeri uzatınca küçücük odanın içindeki çift kişilik yatakta yorganı boynuna kadar çekmiş yatan, güzel yüzlü bir kızla göz göze geldim. gülümsedim.

 ''merhaba!''

''bugün biraz üşüyorum, soyun da gel hadi,'' dedi ezberden konuşan birinin duygusuz sesiyle. fakat öyle de güzel bir yüz ki... yaşı da yirmi var yok. aceleyle soyunup yorganı kaldırınca beklediğimden daha beyaz bir bedenle karşılaştım. orasını tam göremedim ya bana filmlerde gördüklerimden daha şişkinmiş gibi geldi. beni hemen yatağa alıp yorganı üzerimize çekti. elimi orasına atınca avucumu yumurtaya benzer sert bir şey doldurdu, erkeklik organı olacak. bir an içim ürperdiyse de diğer elimle memelerini yoklayınca sakinleştim.

''adın ne senin?''

''serpil'' dedi.

serpil diye diye  iki dakikadan kısa kısacık bir yolda gittim geldim. ilerleyen günlerde bu güzel yüz  rüyalarıma da girince arkadaşlara haber vermeden gizlice yürüdüm aynı yolu. birkaç pazartesi sonra gittiğim evin yerinde oyuncaklara, ev eşyalarına parça üreten bir plastik fabrikası buldum. birkaç yitik rüyayı saymazsak eğer serpil'i bir daha hiç görmedim. sonra ne ayşelerle ne hülyalarla tanıştım, hiçbiri ikinci kez görmek istemedi beni. ya nilgün de istemezse? vakit de geç oluyor. dur bakalım kapıda bir kız var. bir türlü de giremedi içeri. nilgün bu. kırmızı elbise nasıl da yakışmış. gülümsüyor. yanakları da elbisesine takım.

''özür dilerim beklettiğim için. biletimi bulamadım bir türlü. ''

''önemli değil, ben de yeni geldim sayılır. söyleyeyim mi kahveleri?''

''olur. bir de... girerken gördüm, çikolatalı muzlu yuvarlak yaş pastalardan diziyorlardı vitrine. tazeciktir, birer dilim isteyelim mi?''

 

sokaklarda feshane'de yaşayan iki cücenin hikayesi anlatılıyor bu günlerde. biri kör bir dilenci diğeri çapkın bir hırsız. o türk filmlerinde çokca rastladığınız kalp hırsızlarından değil. düz adi bir hırsız, hem cüce hem hırsız, ama yakışıklı ve çapkın. dilenci eyüp'de, hırsız aksaray'da dolanırmış genelde gündüzleri uyur geceleri çalışırlarmış. boş zamanlarında kitap okumaz, sigara içerlermiş, hiç bir zaman sahip olamayacakları hayallerini şarap kadehlerine değişip durmuşlar. hırsız olan hayatında hiç şarap çalmamış, parası neyse çalı(şı)p kazanmış. dilenci cuma akşamları sofra kurarmış tüm mahalleye. o gün camii çıkışı kazandığı parayla kuş sütü sofralar hazırlatırmış. ikisinin de parayla arası iyi değilmiş. onlar için zenginlik sahip oldukları şarap ve sigaralarla ölçülüymüş. günler geçip gitmiş. bir gün dilenci bi kıza aşık olmuş, hayatında gördüğü en güzel kızmış o, ilk görüşte aşık olmuş ona, öyle ki cumaları sofra kurmaz olmuş, pahalı hediyelerle kızı şımartmaya çalışmış. tam da o günlerde hırsız kızın kalbini çalmış, türk filmlerine yakışan bir incelikte yapmış üstelik. buz dolu bir kutuya koymuş. akşam olmadan satıp bi kasa şarap almış. adetleriymiş her pazar akşamı bu boş evin içinde muhabbet edermiş iki cüce. hırsız şarapları, dilenci sigaraları alırmış, başka da bir şey olmazmış sofralarında. zenginliklerinin tadını çıkartırlarmış. o akşam dileci sigara almamış, son parasını su dolu bir kutunun içinde atmayan bir kalbe vermiş. tüccar topalmış ama fiyatta indirim yapmış. o akşam şarabın çoğunu hırsız içmiş, dilenci sigarasız içemiyormuş şarabı, hırsızsa hayatında hiç sigara içmemişmiş. dilenci atmayan kalbi açlıktan midesi sırtına yapışmış bi sokak köpeğine vermiş gelirken, karşılığında 2 dal sigara almış köpekten, elinde olanla yetinmeye çalışmış o gece.
o gece hayatlarında ilk defa fakir hissetmişler kendilerini cüceler. hem sigaraları hem muhabbetleri azmış o gece. o gece koşar adım uzaklaşmak istemişler feshaneden, koşmaya başlamışlar beraber. hırsız sağdaki pencereden atlamış ve koşmaya devam etmiş, dilenci soldaki pencereden atlarken kafasını çarpmış ve ölmüş. çünkü aslında dilenci cüce değilmiş, o sadece körmüş, zamanında hırsız gözlerini çalmış, hırsızın iyi bir sebebi varmış bunun için;
-ilk görüşte aşık olmasın'diye yapmıştır hırsız, yine de başaramamıştır, kaçmış gitmiş feshaneden bir çift gözle.
feshanede bir gece, biri kör bir dilenci olan iki cüce ölmüş. hırsız koşarken düşmemiş, araba da çarpmamış ama o gece hırsız da ölmüş, kimse sebebini bilmiyormuş. çünkü hırsız bütün gözleri çalmış o gece dünyada aşk diye bir şey kalmasın diye, ama kim demiş; körler ilk görüşte aşık olamaz diye.

sonbahar adım adım terkederken sahneyi, süzülen yapraklarda umutsuzluk kıpırdanirken arterlerinden örülmüş bir urgana geçiriyordu boynunu.
henüz yeni bitmişti viskisi, bardak hala soğuk, buz hala diriydi. bir an buzun üzerinde süzülen damlayı ayrımsadı gözü, ruhu ozanlardan mı çalınmıştı yoksa yalnızlığın büyük bir getirisi olan hayal gücüne mı sahipti bilinmez ama o damla ile hayatı butunlestirdi gözünde. buzun kendisinden kopan ve adım adım ana rahminden uzaklaşan, sonu çoktan yazılmış olan bir damla. kim bilir, bir buz olarak viskisini ıslatmadan evvel nerelerdeydi, hangi kader yazılmıştı kaygan alnına?
yüzüne bir gülümseme peydah oldu arterlerinden örülmüş bir urgana boynunu geçirmek üzere olan adamın. benzerlik, bir o kadar ironik, bir o kadar hakikiydi. uzun vakittir hakikate temas etmemişti, edememişti zihni. zaten her şeyin nedeni bu değil miydi? hem kaderin hem de boynundaki urganın örülmesinin nedeni hakikati aydınlatan ve ona doğru yolu işaret eden yıldızın sönmesi değil miydi? sönmek değildi esasında, yok olmaktı. sanki bu güne dek sağladığı ısı ve ışığı yaşlı bir yıldız gibi içten içe bencilce ve muhtemelen yalnızlığın getirdiği huzursuzlukla yüzüne vuruyordu adamın. başka bir şeyi aydınlatmıyordu bu yeryüzünde, yalnızca o kesik, yumuşak ıslak mendebur surat.
bu ben miyim diye sorardı yıllarca, yıllardır bu tenin içinde mı yaşıyorum? ınsanlar beni böyle mı tanidilar? ah şanssız varlıklar. şu gülüş, peki ya catilan kaslar, sıska beden, ismet özel olabilir miydim ben?
saatlerce bu sorular yankılanırdı kirli banyosundan adamın. elbette bu sorular da biterdi. yalnızca imla kuralları tanımazdı adam. sorular yumuşak kıvrımları ve anlamsız biçimiyle bir işaret ile bitemezdi. onlara her sonun içinde olan merhametsiz bir tokat lazım gelirdi, hatta bir yumruk. kim bilir kaç aynadan acısını çıkartmıştı bu soruların. sahi daha geçen ay yeni bir ayna almamış miydi? ancak zarar çıkardı bu adamın girdiği her tepkimeden. belki de bu yüzden ister istemez kendisini bu kuyuya sürüklemişti. yoksa sürüklenmiş miydi. hepsi onun suçu diye düşündü, aynalar da, kuyu da, urgan da, damla da; hepsi orada sırıtan mendebur suretin suçu.
sonra her zamanki gibi aynı cevabı verdi, sert bir tokat. delirmiş gibiydi, belki de çoktan delirmişti. yalnızca devlet tarafından onaylanmış bir kâğıda sahip değildi. elleri amaçsızca havada sallanıyor. sanki tüm gücüyle sert bir mermi gibi sallanan bu ellerin şiddeti yetmezmiş gibi başını ellerine doğru sertce itiyordu. tüm gücüyle devam etti bu tek kişilik işkence nöbeti, dakikalarca.. kaşının altında suzuzlen birkaç damla kan durdurabildi onu. o kırmızı koyu sıcacık pelte az önce seyrettiği şu damlacigini hatırlattı adama.
akmam gerek dedi. herkesin, her şeyin arasından, yeryüzünün kanunlarına boyun eğerek akmam gerek. yoluma çıkan barajlarda nefes almam, ardından yüce iradenin kararlarına bağlı olarak yeniden akmam gerek. peki akan bir damla olmak, sorgulamanın getirdiği hareketli katılığı ve sıcaklığı reddetmek anlamına gelirse, daha kaç ayna kırmam gerekiyor diye düşündü? daha ne kadar canı yanmalı etrafımdaki rezidansların?
  rezidans derdi ötekilere adam. çünkü kendisi bir harabeydi. yıllar önce kirilan ilk aynanın çatlaklarının etkisiyle çökmüştü onun müstakil varlığı. hatta bazı geceler daha da ileri giderdi. yine ruhunu ozanlardan mı çalmıştı bilinmez fakat aynalarını yerleştirdiği duvara şunları kazımıştı:
sen, güzeli cinkinlestiren; 
sen, tanrının adaletinin celladı;
sen, haraviden harabelesen varlık;
sen, şunu asla unutma,
sen, toplumun göze batan çıkıntısı.
 
   yeniden sıkıca tuttu arterlerinden ördüğü urganı adam, yeniden boynuna geçirdi. artık haykırıyordu tüm gücüyle:
sen!
sen, lanet olası ayna, hepsi senin suçun!
  damlalar kayıyordu, buz ve yüzü kaygandı. sesi gürdü;
bu sefer yeniden haykırdı adam,
akmam gerek.
damlalar kaydı,
buz artık son gücüyle dayanmaya çalışıyordu. kan çoktan puturlesmis, gözündeki pınar kurumuştu. sonbaharda sürüklenen yapraklar umutsuz bir çabayı resmediyordu sokaklara, ve hayat kırılgan aynalar, yumuşak imla kuralları son bir kez  selam durdu:
"minnet eyle ona tanrım; akması gerekti."

(bkz: zamane hikayeleri)

#1581733
bu tarz birkaç hikayem daha var. totom açıkta kaldıkça yazarım.

bir tuhaf cennet/ bölüm 1
taksici, "abi senin cennete geldik", durduğumuz yerden üç dört metre ötede, uzun otlar yüzünden zar zor seçilen tahta köprüyü işaret ederek "şu tahta köprüyü geçeceksin, kapısı orada" dedi. “altında pis su kanalı var, atlayayım deme, düşersin. düşersen de çıkmak için yarım saat yukarı yürümen gerekir” diye ekledi.
”bu mu yani sırat” dedim. “hani ateş, hani kılıçtan keskin kıldan ince tel”
“bu fakirlerin cenneti, ateşe verecek paraları olsa soba yakarlar kışın” diye yanıtladı.
"tamam, o zaman" dedim. ilk çıkan, tarihi taksimetrelere benzeyen taksimetredeki tutara baktım, 666 lira. taksici mahcup bir şekilde "buraya otobüs koymaları lazım, herkeste para olmuyor" dedi.
cebime davrandım. cep falan yok. böyle bembeyaz bir gecelik giymişim; sadece boyun ve iki de kol deliği olan, koni biçiminde aşağı doğru inen bir şey. iç çamaşırı giymemişim. hani çişim gelse eteği kaldır otur tuvalete.
"bende de para yok, yanıma koymamışlar" dedim ellerimi iki yana açarak.
"lanet olsun, eve ekmek götüremiyoruz”. durdu, yüzüme baktı, “de sekter git gireceğin yere" dedi.
gittim.
üstü kurumuş çamur kaplı, toz rengi tahta köprü, kırık dökük olmasına, adım attıkça gıcırdamasına rağmen sağlamdı. nitekim birkaç adımda geçtim ve “cennet no 1” yazılı levhanın bulunduğu kapıya yürüyüp içeri girdim.
çok büyük ve toprak renginin hâkim olduğu bir bahçeydi burası. bahçede çok sayıda tahta, çevresine dört kişinin ancak sıkışarak oturabileceği kadar küçük masalar vardı. masaların etrafına da dörder tahta sandalye dizilmişti. hem masalar hem de sandalyeler dışarıdaki köprü gibi toprak rengiydi ve bana kırk yıl, elli yıl öncesinin köy kahvelerini anımsatıyordu.
“sizi böyle alalım” dedi bir genç kadın sesi. sese döndüm. on dokuz, yirmi yaşlarında daha fazla değil bir genç kız… kızın üzerinde benim giydiğim gibi bir boyun ve iki kol deliği olan bir gömlek vardı. gömlek de toprak rengiydi ve göğüslerinin hemen altında bitiyordu. belden aşağısı tamamen çıplaktı. göğüslerinin ucunu gömlek kapatıyordu ama altı açıktı. yukarıdan aşağı süzdüm kendisini. “sen kimsin” dedim.
”ben bu cennetin hurilerinden biriyim” dedi.
”başkaları da mı var” dedim.
”çok” dedi. “mesai saati gelsin hepsi çıkar ortaya”
gerçekten de kısa bir süre sonra ortalık az önce konuştuğum huri gibi giyinmiş kadınlarla kaynıyordu. her masanın yanında en az iki huri. ilginç bir şekilde de hepsi birbirine benziyordu.
”nasıl ayırt edeceğiz sizi” dedim.
”saç rengimiz bir, kaş rengimiz iki” dedi. “başka ayrıntılar da var; onları zaman geçince kendiniz öğrenirsiniz.”
huriler ortaya çıktıktan kısa bir süre sonra diğer cennet sakinleri de ortaya çıkmaya başladı. bıyıklı, sakallı, tüysüz, yüzsüz bir dolu adam…
bir de kafa, iki kol iki bacaktan oluşan vücudunun geri kalan kısımları silgiyle silinmiş gibi duran adamlar vardı. bunlar elbise falan giymemişti.
“bunlar kim ve ayrıca kadınlar yok mu” dedim.
”kadınlar diğer cennette. bir süre sonra ziyaret edebilirsin orayı ama önce buraya bir alış. bunlar da intihar bombacıları” dedi. patlama sonucunda gövdelerinin ortaları tamamen dağıldığı ve toplamak çok zaman aldığı için onları bu şekilde alıyorlar. bir umut bir şeyler olabilir diye hurilerin peşinden ayrılmaz bunlar. ama huri de olsak bizim de canımız var. o kadar eksik adamla hiç işimiz olmaz”
“çok sordum ama son bir soru daha sonra sormam herhalde” dedim. “şöyle bakıyorum buradaki erkek sayısı kadar huri var. hani burada adam başına yetmiş iki huri düşüyordu. nasıl oluyor bu”.
”doğru” diye yanıtladı. “istersen düşüyor” az ötede büyükçe bir tahta platformun üstünde ayakta duran adamı gösterdi. adamın yaklaşık on metre üstünde, ortası çukurlaşmış bir tente vardı. ne olduğunu anlamaya çalışırken tente olduğu gibi adamın kafasına düştü. tentenin içinden sayamadığım kadar kız çıktı.
”konu yanlış anlaşılmış, adam başına yetmiş iki huri böyle düşüyor” dedi yanımdaki huri. orada yetmiş iki taneler.
”adam nerede” dedim
huriler dağıldıktan sonra gördüm. sinekkapan bitkisi tarafından yakalanmış kurbağadan geri kalanlar kadar bir şey kalmıştı adamdan geriye. gerisi macun gibi bir şeydi.
”gel” dedi huri. “sen yoldan geldin yorgunsundur. sana bir masaj yapayım, kuytu bir yere gidelim.”
en kuytu yer örtüsü bile olmayan masanın altıydı tabi ki.

bir tane daha ekleyip bitirelim bu gecelik hikaye paylaşımını:
çok kısa hikaye:

mücteba bey müzeyyen hanım

mücteba bey pencereden dışarıdaki güneşli havaya bakıp karısına “hava çok güzel. kalk müzeyyen dışarı çıkalım, deniz kenarına gidip bir iki tur atalım, bir deniz havası alalım, güneşte kemiklerimizi ısıtalım” dedi. müzeyyen hanım öbür pencereden bakıp güneşi görünce hiç itiraz etmeden üstündekileri değiştirdi, tamamen beyazlamış saçlarına bir tarak vurdu. bordo mantosunu giyip tül eşarbını da taktı. dışarı çıktılar.
ikisi de yetmiş yaşın üstündeydi. gençliklerinde patır kütür indikleri, çıktıkları yokuştan aşağı, birbirlerinin kollarına girerek ağır ağır yürüdüler.
yokuş bitip de düzlüğe çıkınca, gene aynı adımlarla yüz, yüz elli metre yürüdüler. sonra müzeyyen hanım durdu ve kocasına:
”mücteba bey” dedi. “biz yozgat’ta yaşıyoruz. burada deniz yok, deniz kenarı hiç yok” dedi.
sonra bir taşın üstüne oturup o yokuşu gerisin geri nasıl çıkacaklarını düşünmeye başladılar.

(bkz: zamane hikayeleri) yeni güncelledim.on üçüncü hikaye. meraklısına.

toplumcu gerçekçi yapıtlarımla içinizi karartmaya niyetim yok rahat olun

bir adam vardı diye başlıyor aslında bütün hikaye veya kadın... ikisinin birlikte olduğu zamanlarda renk gelir, okunası güzel bir birliktelik, hikaye olur.

dönme dolap

ben her lunaparkın olmazsa olmazı, kiminin ilan-ı aşk yaptığı, hatta evlenme teklif ettiği, kiminin manzarayı izlediği, kiminin korksa dahi yanındakiler bok atmasın diye bindiği, indiklerinde sadece başım döndü ne anlamsız şey dediği, her romantik dizi veya filme konu olan dönme dolabım... içimi burkan veya mutlu eden hikayelere tanık olurum hep... bir çocuk vardı mesela, babası elinden tutup getirmişti... korkmuştur, binmek istememişti... ama çokta merak ediyordu... babasının ısrarı mı kendi merakı mı bilinmez,bindi,korktu, izledi her yeri, heyecanlandı... "büyüdüğünde bende kız arkadaşımı getiricem" diye geçirdi aklından... "bu heyecanı onunla yaşayacağım, tutup elinden korkma yanında ben varım diyeceğim, belki evlilik bile teklif ederim"diye düşündü... yüzünde o çocuk gülümsemesiyle gitti, aklında büyüyeceği o gün ve yüzündeki korkuyla... bekledim... seneler sonra geldi yine.. yanında çıtı pıtı bir kız... ben uzaktan gelişlerini izlerken yanımdan geçti, gitti... bir an dönüp tekrar baktı. "hadi dedim gel söz vermiştin kendine... gelmedi... ben hala o eski dönme dolap... ama o artık o çocuk değildi. sahi ben aynı kalırken onu değiştiren neydi?
#çaylakyazarınkaleminden

hurma değil yediğimiz naneler

kim derdi ki naneler, bir insanın başına bunları getirir. çok uzak bir zaman diliminde değil bundan takribi yarım saat önce ormanda dolaşırken bir akarsu ya da artık ışıldaklı bir minik nehrin kenarında dinlenmeye karar verdim. açıkçası biraz da kafamı toplamam gerekiyordu. zira sensizlik buğday tanelerinin rüzgarda savrulması gibi bir etki yaratıyordu beynimde. bu durumu atlatmak için gelmiştim işte ormana. akarsuyun kenarında ayakkabılarımı çıkardım ve soğuk suya daldırmaya hazırlanıyordum ki. suyun içinden bir kaplumbağa aheste aheste başını çıkardı. ilk önce şaşırdım tabi.

ormandaydım. ve bir kaplumbağanın suyun içinde işi neydi diye hızlı şekilde düşünürken kaplumbağa kafasını kabuğunun içine soktu. oh be geçti sensizlik bana neler yapıyor diye düşünürken hayvan tekrar başını çıkardı. bu sefer ağzında yeşilimsi bir ot vardı. iyice yanıma geldi ve çıplak ve de oldukça eğri büğrü ayaklarımın kenarına otları bıraktı.
alsana dedi. kaplumbağa dedi.
hani rüyadasınızdır da bedeninizi kontrol edemezsiniz ya işte tam da ben gerçekliğin ortasında ellerimi kontrol edemedim ve eğilerek otları aldım. burnuma götürdüm. bildiğin naneydi otlar.
bu ne be! dedim.
esra’ya yedireceğin otlar dedi kaplumbağa. kanım çekildi, gözlerim karardı ayrıldığım sevgilimin, benim canımın, senin adını duyunca.
o sırada kaplumbağa ikircikli bir bakış attı bana.
amma da şaşırdın be. kafanı dağıtmak için gelmedin mi buraya dostum. bugün şanslı günün ben sana yardım etmeye geldim dedi.
o sırada boynunu hafif içeri çekip sonra dışarı uzatıyordu hayvan.
biliyorum çok aşk acısı çekiyorsun ama çektiğin acı ölüm acısının yanında bir hiç. balataları sıyırmadan önce bu naneleri al ve esra’ya götür dedi.
bir kaplumbağa ile konuşuyor olmak yeterince garipti ama ağzımdan çıkan kelimeler durumu hiç iyiye götürmüyordu.
ne olacak diye sordum yalvarır şekilde.
naneleri yedikten sonra eğer içinde bir gram sevgi varsa sana geri dönecektir dedi.
hemen ayakkabılarımı giydim ve patikaları aşarak köye döndüm.
işte esra bu naneleri yersen benim için belki bizim bir şansımız olur.
sevgilerimle
osman.

sevgilisi bir mektupla veda edip intihar eden bir gençten bahsetmek istedim. edebi anlamda yetersiz olduğunu biliyorum çünkü üstüne çok düşünmeden birkaç saatte yazdım ama buraya da atmak istedim kısa olduğu için. okuyanlara teşekkür ederim.


bir aralık akşamı dışarıda buldum kendimi aniden. tüm gün yatağımdan çıkmamış olmanın bunaltısıyla bu yaptığım biraz iyi gelmişti. soğuk havanın tenime değmesi ve yeni duş aldığımdan dolayı hâlâ biraz nemli olan saçlarımın arasından geçmesi hoşuma gidiyordu.
muhtemelen hoşuma giden bu soğuk, hasta olmama da sebep olacaktı. şimdiden hafifçe ağrıyordu başım.
adımlarım beni pek bilmediğim sokaklara itiyordu. bu şehirde henüz yeni olmam sebebiyle de çoğu yeri zaten bilmiyordum.
bu durumda insana keşfetmek kalıyor. her şeyi geride bırakıp yeni bir başlangıç yapmanın keyifli yanlarından biri de bu.
soğuk hava yavaş yavaş okşamayı bırakıp keskin bir şekilde kavrıyordu artık suratımı. burnum ve yanaklarım acımaya başlamıştı. ellerimi ise hissetmiyordum. cebimde olmalarına rağmen fazlaca üşüyorlardı.
işte soğukla senin arandaki benzerlik de bu. acıtan bir haz veriyor insana.
sahi ya, seninle bir aralık akşamı tanışmıştık. otuz bir aralıktı takvimlerin gösterdiği tarih. o günü unutmam mümkün değil. yeni yıla yeni bir insanla girecektim çünkü. üstelik asla unutamayacağım, hayatımın dönüm noktası olan bir insan.

kiraladığım ev, şehrin merkezine çok uzak olmadığından dolayı kısa bir yürüyüşün ardından çevremdeki insanların sayısı giderek arttı ve kendimi şehrin meşhur sokaklarından birinde buldum. bu sokakta ağırlıklı olarak barlar vardı. yılbaşı gecesi olması nedeniyle de her zamankinden oldukça kalabalıktı.
fakat ben sakin bir yılbaşı geçirmek istiyordum. öncekilerin aksine biraz yalnız kalmak, hayatım hakkında düşünmek istiyordum.
bu nedenle olabildiğince hızlıca insanların arasından sıyrılmaya çalışıyordum.
aklımda sahile gitmek vardı.
kalabalığı en az benim kadar sen de sevmiyordun.
insanı boğuyor, kalbini sıkıştırıyor derdin.
öyleydi gerçekten. canlı canlı bir tabuta konmuş gibi hissettiriyor insanı. ama şimdi daha çok boğuyor kalabalık beni. sen yokken daha da boğuluyorum.

sahile geldiğimde hava biraz daha serinlemişti. bununla beraber ben de kendimi biraz olsun rahatlamış hissediyordum.
deniz her zamanki gibi hırçın dalgalarını kayalıklara çarpmakla meşguldü.
bir süre dinleyince sanki dalgalar insanın zihnini eziyormuş gibi geliyordu.
burada olsaydın bu düşünceme gülerdin ve ilginç birisi olduğumu söylerdin.
ben bu dediğine gücenmezdim ve hatta hoşuma bile giderdi senin için ilginç birisi olmak.
fakat yalnızca hayallerimde konuşuyorsun benimle. rüyalarımda yaşıyor, benimle rüyalarımda sevişiyor, kavga ediyor ve kahkaha atıyorsun.
bize dair her şey artık sadece beynimin oyunu. bir de anılar var.
seninle doldurduğum bir köşk var sanki hafızamda.
herhangi bir anıyı aradığımda, o anının ait olduğu yılın odasına girip bulabiliyorum.
seni anılarımda ve rüyalarımda yaşatıyorum.

bana veda ederken ağlamamamı söylemiştin ama ben bunları düşünürken bile ağlıyorum. her gece kafamı yastığa koyduğumda, her sabah gözlerimi yeni güne açtığımda ağlıyorum.
sensizliğin getirdiği bu boşluk geçen yıllarda azalmak yerine giderek büyüyor içimde.
tıpkı bir karadelik gibi.
beni insan yapan şeyleri yutuyor, ilüzyonlarla yaşayan bir yaratığa çeviriyor.

buradaki fani dünya aynı hızıyla akıp gidiyor, geride bıraktıkların için hiçbir şey eskisi gibi değil.

orada mutlu musun sevgilim, benden çok uzakta, göklerde? eğer öyleysen gittiğin için daha fazla üzülmeyeceğim. duyuyor musun beni?

başımı eğip gözyaşlarımı gizledim bir süre. gördüğünü ve bana ağlamamam gerektiğini söylediğini düşünerek.

sen gittikten sonra hayatım çok değişti. beraber yaşadığımız eve uzun bir süre adım atamadım ve sonunda sadece birkaç hatıra parçası alarak orayı sattım, başka bir şehre yerleştim. şu an bulunduğum şehre.

buraya taşınalı üç yılı aşsa da hâlâ alışamadım, kendimi eve kapatmış bir vaziyetteyim. dışarı yalnızca işe gitmek için çıkıyorum ve onun dışında tüm saatlerimi evimde sana şiirler yazarak geçiriyorum.

şiirlerimi çok severdin, onları sesli bir şekilde okur sonrasında beni öpücüklerine boğardın. fakat ben sesli bir şekilde okumandan hoşlanmazdım, hep utanır yapmamanı söylerdim. sense beni dinlemezdin.
bu ufak sürtüşmelerimiz bile çok güzeldi. hiçbirini unutmuyorum.

şu an yazdığım şiirleri yüksek sesle okuman için nelerimi vermezdim. her gün bunun için yazıyorum onları. arkamdan gelip bana sarılacaksın ve yazdıklarımı okuyacaksın diye. ama hiçbir şey olmuyor. sararmış kağıtlarda acı dolu satırlar masamın üzerinde çürümeyi bekliyor yalnızca.

birkaç saat sonra yeni yıla gireceğiz. bu ilk sensiz girişim değil fakat son olacak.

tanıştığımız gece de tıpkı böyleydi. bir sahil kenarında keman çalıyordun usulca yağan karın altında. sonradan sevgili olunca o sahile çokça gittiğimizi hatırlıyorum. şimdilerde oraya adım bile atamıyorum.

sen kemanını çalarken karamel rengindeki saçlarına kar taneleri düşüyordu. bu görüntü o kadar güzeldi ki neredeyse seni izlerken kalp krizi geçirecektim.
arkadaşlarım yeni yılı beraber kutlamak için beni barda bekliyorlardı fakat ben dakikalarca senin narince keman çalışını izlemiştim. sen de benim varlığımı fark etmiş olacaktın ki bana gülümsemiştin. o an nasıl hissettiğimi tarif edemem. şimdi bile o anı düşündükçe kalbimde bir ağrı hissediyorum. beni böyle büyülüyorsun işte.

yanına gelip şemsiyemi sana uzatmıştım. soğuğu sevmesen de o zamanlar para kazanmak için her gün bunu yaptığını biliyorum. yaptığım bu hamleyle de kalbini çaldığımı anlamıştım çünkü bana bir kez daha gülümsemiştin.

seninle orada geçirdiğim dakikalarda ben arkadaşlarımı çoktan unutmuştum ve sonrasında aklıma bile gelmemişlerdi. tek istediğim seninle biraz daha zaman geçirmekti.

o gece beraber bir şeyler içip yılbaşını baş başa kutlamıştık. sonrasını zaten ikimiz de biliyoruz.

ben bu anları aklımdan bir saniye bile çıkartmıyorum sevgilim.

ve bugün, beraber geçirdiğimiz tüm anılarımız benimle beraber sonsuzluğa karışacak.
sensiz geçirdiğim günlerin anlamsızlığı beni zaten yok ediyorken buna neden bir son vermiyorum ki?

zaman giderek ilerliyorken sensiz bir saniye bile geçirmek istemiyorum artık.

buraya kadarmış sevgilim.

oturduğum banktan yavaşça kalkıp adımlarımı denize çevirdim ve kaygan kayalardan yavaşça suyun içine doğru ittim bedenimi.
dondurucu soğuk nefesimi keserken kendimi biraz daha ileriye götürmeye zorluyordum.

neredeyse tüm bedenim suyun içindeydi. soğuk her yerimi sarmalıyordu ve yılın son günü tüm acımasızlığını gösteriyordu.
titriyordum çılgınlar gibi. fakat bunun soğuktan mı yoksa ölecek olmanın verdiği heyecandan dolayı mı olduğunu bilmiyorum.

insanların yeni yılı kutlayan neşeli sesleri kulaklarımda yankılanıyordu adeta. herkes aynı anda geri sayım yapıyordu. havai fişekler patlamaya başlamıştı üstümde. ben ise son kez gökyüzünü izliyordum. yıldızlar her zamankinden daha parlaktı ve havai fişekler bile kesemiyordu ışıltılarını. bu güzel görüntüyü seninle beraber izleyebilmeyi dilerdim. belki mümkün olabilir, bulutların üstünden gözlemlemek dünyaya kıyasla çok daha güzel olabilir. ne dersin?

üç!

iki!

bir!

sana geliyorum sevgilim, sensizlik bitti.