yazarların yazdığı hikayeler

zamanında çok güzel bir hikaye yazmıştım. yaklaşık ilk 80 sayfası hazır gibiydi. elektronik cihazdan yazdığım için cihaza virüs girdi ve tüm hikayem silindi.
hevesim de kaçtı sonra tabii... şimdi yeni yeni tekrar başka bir hikaye yazmaya başladım.
güzel bir ilerleme kaydediyorum. umarım her şey yolunda devam eder.

serin bir nisan akşamıydı. yağmur yağıyordu. evden çıktığını, yürüyüp buraya geldiğini, daha şimdi fark etmişti. evden nasıl çıktığını, ne kadardır yürüdüğünü hatırlamaya çalıştı, başaramadı. bir anda kendisinin nasıl olup da tam ortasında kaldığını anlayamadığı bu yağmura hazırlıksız yakalanmıştı. deri montunun altındaki tişört ensesinden sızan yağmur sularıyla ıslanmıştı. yağmur şiddetini hızla artırırken, yürüdüğü karanlık caddeyi ara ara çakan şimşekler aydınlatıyor, peşinden gelen gök gürültüsü, içindeki korkuyu diri tutuyordu. bir duman daha almak üzere sigarasını ağzına götürdü. saçlarından damlayan bir yağmur damlası, sigaranın zayıf ateşine düşüp de sigarayı söndürdüğünde, dişlerinin arasından fısıltıyla bastı küfrü…

sırılsıklam olmuştu. üşüyordu. tanrı yağmuru yağdırmıyor; adeta göğü yarıp, elinin altındaki tüm su kaynağını onun kafasından aşağı boca ediyordu. gözüne giren yağmur damlaları, ağlıyormuş gibi hissettirdiğinden, onu rahatsız ediyordu. belki ağlıyordu ama bunu ayırt edemiyordu. boğazına bir şey takılmıştı, gırtlağı yanıyordu. içinden ağzına parmağını sokup, kusarak o düğümden kurtulma fikri geldi önce. sonra, daha kusmamış olduğu kusmuğun ekşi kokusu geldi burnuna, vazgeçti…

kendisinden başka tek bir insanın bile olmadan tek başına yürüdüğü bu karanlık sokağı, zayıfça sarı bir ışıkla yaran bir pencerenin önünde durup, içeriye baktı biraz. cılız bir müzik sesi çalındı kulağına. pencerenin hemen yanındaki eski ahşap kapıyı iterek içeri attı kendini. ayakkabılarının içine sızan yağmur suyunun içinde yüzen çoraplarını hissetti. kafasını eğip ayaklarına baktı. kapının eşiğinin, üstünden damlayan yağmur sularıyla ıslandığını gördü. mekânda hiç müşteri yoktu. duvar dibindeki masalardan birini gözüne kestirip oraya doğru yöneldi. montunu çıkarıp, sandalyeye astı. sonra karşısındaki sandalyeyi çekip oturacakken, duvardaki ısıtıcının sıcaklığı sırtına dokununca kendini biraz olsun iyi hissetti. kendisine yaklaşan garsonla konuştu, siparişini beklemeye koyuldu…

***


iyice ısınmıştı artık, üşümüyordu. kadehine uzanmak üzereyken vazgeçti. kalktı, karşısındaki sandalyeye uzandı, montun cebinden sigarasını alıp sandalyesine geri oturdu. paketten bir tane çıkarıp, dudaklarının arasına yerleştirdi. çakmağı çakıp tam yakmak üzereydi ki, izlendiğini hissetti birden. kafasını doğrultup, az önce içeri girdiği kapıya baktı, heyecandan ağzındaki yakamadığı sigarayı düşürdü.

-baba?

elindeki şemsiyeyi kapı yakınında bir masanın yanına yasladı adam. yüzüne takındığı tebessümle ve ağır adımlarla masasına doğru yaklaştı. montun asılı olduğu sandalyeyi es geçip, montunu çıkarmadan duvar dibindeki sandalyeye, oğlunun tam karşısına kurulup, cevapladı:

-merhaba oğlum…

mustafa oldukça şaşkın ama bir o kadar içi özlemle dolu olarak sordu:

-baba senin burada ne işin var?
-niye oğlum? burası benim müdavimi olduğum bir yerdi, hatırlamıyor musun?
-yok baba, hatırlıyorum elbet, o anlamda sormadım. şu an, başka bir yerde olman gerekmiyor mu senin?
-bilmem, gerekiyordur belki…

mustafa sıkıntıyla paketten bir sigara daha çıkarıp aceleyle yaktı. dumanı içine çekti ve tekrar babasına döndü:

-neden buradasın baba?

adam hala aynı tebessümle karşısında oturuyordu. buğulu gözleri çok tuhaftı. sanki birazdan yağmur olup yağacakmış gibi dingin ama aynı zamanda o yağmurun içinde çakacak şimşekler gibi de diri bakıyordu mustafa’nın gözlerinin içine… sanki öyle, sessizce, günler boyu oturacaklarmış gibi hissetti mustafa. saatlerce, günlerce, haftalarca babasıyla birlikte orada oturduklarını hayal etti. sonra babasının sesiyle tekrar kendine geldi:

-olanları duydum, bu kadar üzüldüğünü bilmek canımı acıttı oğlum. yanında olmak istedim sadece…
-sen nereden duydun olanları?
-oğlum bu nasıl soru? sen benim oğlumsun. bugüne kadar seninle ilgili her şeyi nasıl biliyorduysam, yine öyle biliyorum. babayım ben oğlum, baba... bileceğim elbet…
-baba! anlamıyorum… neden buradasın?

babası sustu bir müddet… mustafa’nın yüzünü izledi biraz. saçları kırlaşmaya başlamıştı. zaman diye düşündü, zaman… tanpınar’a göre umut olan zaman, coelho’ya göre eceldi. oğlunun kır düşen kısa saçlarına bakıp içlenerek sordu:

-sigaraya ne zaman başladın, annen ölünce mi?
- her şeyi bildiğini iddia eden bir babaya göre sence de oğluna fazla soru sormuyor musun baba?
- neden bunu yapıyorsun?
-neyi?
-bunu işte. kendine bunu neden yapıyorsun? sen güçlü bir çocuksun. hep de öyleydin. senden başka herkes biliyor bunu, bi’ sen öğrenemedin.
-beni eleştirmek için fazlaca uzun bir yoldan geldin baba. bazı şeyler gerçekten de insanı değiştirebiliyormuş demek. eskiden beni hiç eleştirmezdin.
-yine eleştirmiyorum oğlum. sadece, çalışıyorum işte…
-neye baba?
-şey, bilirsin işte... özür dilemeye çalışıyorum.
-ben seni hiç suçlamadım baba. ne için özür dileyecekmişsin benden, boş ver… bakma bana, toparlarım ben. ama madem o kadar yoldan geldin, sarılabilir miyim sana?

ikisi de ayaklandılar… boş mekânı sandalyelerin çekilirken ki gürültüsü doldurdu. masanın kenarında karşı karşıya gelip durdular. gülümsediler birbirlerine. sarıldılar… mustafa babasının boynuna gömdü burnunu. derin derin çekti içine kokusunu. garip bir kokusu vardı babasının. yağmur sonrası toprak ve çimen karışımı gibi geliyordu burnuna… ağlaya ağlaya kokladı babasını mustafa. kokladıkça daha sıkı sarıldı. babasına sarılmaya devam ederken bir şey oldu. mustafa’yı sırtından çekiştirip duruyordu birisi. arkasına döndü mustafa, küçük bir kız çocuğu vardı. üzerinde kırmızı elbisesi, yanlarından kulak yapılmış iki tutam saçı, ve inci gibi dişleriyle gülümseyip el sallıyordu mustafa’ya:

-sen de kimsin?

kız sadece gülümsüyor, hiçbir şey söylemiyordu.

-baban burda mı çalışıyor senin?

kız kafasını iki yana salladı.

-cevap versene cimcime, baban nerde senin?

eliyle kendisini gösterdi küçük kız. mustafa hayret içinde babasına döndü, babası yanında yoktu. tekrar kıza döndü, kızın sadece ayak seslerini duydu, koşarak kapıdan çıkmış olmalıydı. birden bir uğultu geldi kulağına. uğultu giderek şiddetini arttırıyor, yer sallanmaya başlıyordu.

-beyefendi! beyefendi, iyi misiniz?
-n’oluyor?
-beyefendi beni duyuyor musunuz? iyi misiniz?

gözlerini araladı mustafa. üzerine eğilmiş gençten bir adam gördü. şaşırdı. yattığı yerden doğrulup oturur vaziyette bekledi. üzerine çiğ düşmüş, montu ıslanmıştı. titriyor, kemikleri ağrıyordu. kendisini çok yorgun hissederken konuşmaya üşendi ama telaşlı görünen genç adama bir cevap vermesi gerektiğinin de farkındaydı:

-iyiyim, n’oluyor beyefendi?
-bilmiyorum, ben ablamı ziyarete gelmiştim, hemen şurada… sizi burada yatarken görünce, fenalaşıp yığıldınız sandım. iyi misiniz gerçekten?
-iyiyim, iyiyim. teşekkür ederim. sanırım içim geçmiş.
-ambulans çağırmamı, bir yakınınızı aramamı falan ister misiniz ? yahut hastaneye ben götüreyim, hatta isterseniz evinize de götürebilirim…
-yok teşekkür ederim, çok sağ olun… sadece uyuyakalmışım, biraz kötü bir gece geçirdim.
-peki, iyiyim diyorsunuz madem; o halde ben gideyim. size şimdiden iyi bayramlar…
-çok sağ olun tekrar, rahatsızlık verdiysem kusura bakmayın lütfen. size de iyi bayramlar…

montunun cebini yokladı mustafa. buruşmuş paketinde kalan son sigara hala sağlamdı. mutlu etti bu onu. sigarayı yakıp derin bir nefes aldı önce, sonra dönüp babasının mezar taşına baktı. harflerin biçimlerine, boyasına, dikkatle inceledi. dumanı bıraktı sonra, burun deliklerinden çıktı beyaz duman.

metin özerler doğum 11.04.1963 ölüm 07.05.2007

‘’günaydın baba!’’ dedi mustafa, ‘’günaydın… sana bir teşekkür borçluyum, çünkü artık korkmuyorum baba… küçük bir hediyem var sana, buraya bırakıyorum, yanından hiç ayırma.’’

önce toprağı biraz eşeledi mustafa. sonra cebinden ince bir kâğıt çıkardı. eştiği çukura gömüp üstünü kapatıp babasıyla vedalaşmak üzere mezar taşına fısıldadı:

‘’torunun baba… 4 haftalık…tanıştırmaya da getiririm, söz…’’

15/06/21 kadıköy 18:37

çıkmaz

gecenin bir yarısıydı. evdekiler uyumuş, ortamda ne gürültü ne de kalabalık kalmıştı. öte yandan ben uyanık biçimde odamda oturmuş, zamansızlığın kısa tarihi adlı kitabı okuyor ve bir yandan da pencereden dışarısını izliyordum. yerleri apak örten kar uslanmamışçasına yağmaya devam ediyor, sokak lambalarının turuncu ışığında görülen irili ufaklı kar taneleri aheste aheste süzülerek yerdeki dostlarına eşlik ediyordu. nitekim kışın büyüsü ve karın süzülüşü aklımı çeldiğinden kendimi kitap okumaktan çok dışarıyı izlerken buluveriyordum.
kitabımı, kalın hırkamı ve kupamı alıp kapıyı mümkün olduğunca gıcırdatmamaya çalışarak odamdan çıktım. mutfakta kendime çabucak kahve yaptıktan sonra kitabımı ve kupamı balkondaki masaya yerleştirip hırkamı da üzerime geçiriverdim. balkonun soğuğu, kahvenin sıcaklığı ve dışarıda yağan karın görkemiyle elimdeki kitabı okumaya devam ettim. zamanın kime dost, kime düşman olacağı bilinmez.
birazdan gözlerimi kitaptan ayırıp dışarıya, sokağa baktım. bayırı aşıp bir karartı halinde, yol boyunca yavaş yavaş ilerleyen bir adam gözüme ilişti. içten içe bu saatte, bu soğukta ve sokağa çıkma kısıtlaması olduğundan burada ne işi var diye düşündüm ancak çok üstünde durmadan kitabıma döndüm. zaten pek sürmeden adamın ilerideki karartısı hızlanan kara karışarak görüş alanımdan çıkıverdi. ben de böylece kahvemi yudumlayarak kitap okumama devam ettim.
ertesi gün kar hızlanmış, sanki tüm kent apak kefenlere sarılmışçasına karla bezenmişti. odamın penceresinden dışarıdaki tipiyi izlerken içten içe keyifleniyor, uzun zamandır böyle güzel bir şey görmediğime seviniyordum. nitekim dayanamayıp pencereyi hafifçe aralayarak dışarısının tadına bakmak istedim. kış olağanüstü esintisiyle bana soğuk bir yanıt verince hırkamı geçirip ev halkı uyanana dek dışarıyı izlemeyi sürdürdüm.
kahvaltıda sıcak çayımı yudumlarken birdenbire dün gece sokakta gördüğüm adamın sureti aklıma düşüverdi. gördüğüm adam bir yanıyla mahalleye yabancı, dertli ve kederli biri; bir yanıylaysa çözülmeyi bekleyen gizemler içeren uçrak biriydi. dalgın dalgın patates kızartmasından yerken içten içe bu adamı düşünmemi garipsesem de nedensiz bir biçimde aklıma takılıvermişti. ancak ne yazık ki düşünceli halim ev halkının gözlerinden de kaçmamış gibiydi.
“hayırdır, neyin var oğlum?” dedi annem meraklı gözlerle oysa ben ne konuşmak ne de rahatsız edilmek istiyordum. yine de kibarca “yok bir şey,” deyip onları geçiştiriverirken dikkat çekmeden düşüncelere boğulmaya devam ettim.
kahvaltının ardından kendime türk kahvesi pişirip, dolaptan birkaç abur cubur alıp odama çekildim. hemen ardından kapımı kapadım, kulaklıklarımı taktım ve türk ezgileri eşliğinde yarım kalan kitabımı okumaya başladım. bu sırada perdeyi araladığımdan ara sıra dışarısının büyüleyici devinimine kendimi kaptırmadan edemedim. bir ara sokakta kara bir suret görüp irkildim. her ne kadar izlemesi muhteşem olsa da bu soğukta, bu tipide ve virüsün izlerinin kaybolmadığı bu günlerde kim, niçin dışarı çıkar ki diye düşündüm. elimdeki kitabı masama bırakıp hepten dışarıyı gözlemeye başladım. içten içe alışverişe çıkan, işe giden ya da evine dönmekte olan biri olduğunu düşündüm ama yok, değildi. dün geceki adamdı bu. yaklaşık beş dakikadır durmuş, göz gözü görmeyen bu tipinin ortasında beni izliyordu.
sokağın orta yerinde durmuş beni izlemekte olan adam, güçbela penceredeki karartımı fark etmiş olmalıydı ki en sonunda hiçbir şey olmamışçasına yoluna devam edip gizemli bir biçimde apak karın ortasında kapkara haliyle gözden kayboluvermişti. bununla birlikte hepten merak duymaya ve içten içe de korkmaya başladım. bundan birine söz etmeli miydim ki? ikidir gördüğüm bu adam gerçekten beni mi izliyordu, yoksa bana mı öyle geliyordu? bu durum başıma dert açabilir miydi?
en sonunda içime kurt düşüren bu sorulara kendim yanıt vermeye karar verdim. hiç kuşkusuz, bu durumdan kimseye söz etmemeliydim. benim gibi içine kapanık birini kim, niye izlesindi? büyük olasılıkla düşündüklerimin hepsi kuruntuydu. ayrıca ben birinin beni izleyip başıma dert açmasını sağlayacak ne yapmıştım ki? ne evden çıktığım vardı ne de toplumsal uygulamalara girdiğim. hepsi yalnızca bilinçaltımın bıkkınlıktan ve can sıkıntısından ötürü beni heyecanlandırmak ya da bir nebze olsun korkutmak için uydurduğu şeyler olmalıydı. buna aldırış etmemeliydim.
beynimi bu boş düşüncelerden arındırıp kitaplığımdan kara kapaklı defterimi alıverdim. içine yaşadığım önemli olayları, kurguladığım öyküleri, sevdiğim ve sevmediğim şeyleri yazdığım deftere birkaç karalama yapmaya başladım. bu sırada en sevdiğim şarkılardan biri kulaklığımda yankılanıyordu. nitekim beynim boşalmış, ellerim kalemle buluşup bir şeyler çiziktirmeye davranmış, yüreğimse kulağımda çınlayan müziğin dokunuşlarıyla onmaya başlamıştı.
gece yarısı ev halkı yatıp uyuduktan sonra hiç durulmayan karın yağışını izlemeye, balkona çıktım. bu kez üzerimde kalınca bir yorgan, kulağımda kulaklıklar ve elimdeyse sımsıcak kahve vardı. akşam yemeğine değin bir daha aklıma düşmeyen adam, sonraları yeniden beynimi bulandırmaya, içimde bir dürtü olarak beni rahatsız etmeye başladığından beynime izlenmediğimi, bunların hepsinin birer rastlantı olduğunu kanıtlamak adına balkona gelmiş; yağan karların arasında o adamı yeniden görmeyi beklemiştim. içgüdüsel olarak adamın belirmesini diliyor, beynime yaşadıklarımın kurmaca olduğunu göstermek içinse böyle bir şeyin olmamasını istiyordum.
en sonunda bekleyişim içgüdülerimin utkusuyla sonlanınca içimi değişik bir telaş, korku ve gerilim kapladı. oysa sokağımda aynı adamı yeniden görmeseydim çoktan olanların beynimin beni kandırmak adına oynadığı pis oyunlar olduğuna inanacaktım. buna hazırdım. ama ne yazık ki ne beynimi ne de kendimi kandırabildim.
ses çıkarmamaya çalışarak odama girdim. anahtarımı, maskemi, montumu ve şapkamı alıp balkona geldim. ağır adımlarla bayırı çıkmakta olan adamı incelerken üzerimi giymeye koyuldum. evdekilere sezdirmeden dış kapıyı açtım ve apartmandan dışarıya fırladım. dışarı çıkar çıkmaz müthiş bir esintiyle karşılaştım. nitekim maskemi yüzüme geçirip montun kapüşonunu da takınca başımı eğerek depderin karın içerisinde düşmeden, hızlı hızlı yürümeye davrandım. bu adamın kim olduğunu, ne istediğini ve ne yapmaya çalıştığını öğrenmeden bana rahat yoktu.
sokak boyunca ilerleyip adama sezdirmeden bayırı tırmandım. görüş alanım belirsizleştiğinde ayak izlerini takip ederek kolayca adamın varmaya çalıştığı yere geldim. adam iki katlı, pek de büyük olmayan bir evin önünde duraladı. birden arkasına dönüp etrafı kolaçan etmeye başladı. besbelli izlendiğini fark etmiş ve peşinde kimin olduğunu öğrenmeye çalışmıştı. ancak ondan önce davrandığımdan kıl payı saklanmayı başarmıştım.
adam evin kapısını aralayıp içeri girdi. çok geçmeden kapıyı ardından kapamayıp bahçeye gelerek evin arkasını dolanmaya gitti. bense onun yokluğundan olanak bulup aralık kapıdan içeriye daldım. girişte büyükçe bir masa ve üzerindeyse birkaç eşya vardı. kalemler, mumlar, kitaplar ve kara kaplı bir defter.
beynimden vurulmuşa dönmüştüm. masada duran bu defter benim defterimin aynısıydı. böylesi bir rastlantı olamaz diye düşünerek kitabın kapağını araladım. ilk sayfada kocaman harflerle adım yazıyordu. içten içe telaşlanmaya, kalbim güm güm atmaya, ellerim terleyip soğuktan çok korkudan titremeye başladı. ayak sesleri işitince defteri kapıp hemen evden koşarak kaçtım. ardıma dahi bakmadan, adamın beni fark edip etmediğini önemsemeden yalnızca kaçtım.
soluklarımı dizginleyip yavaşça evimin kapısını açtım. kimse uyanmamış, dışarı çıktığımı fark etmemişti neyse ki. hemen balkondaki eşyalarımı toparlayıp odama geçtim. içimdeki tedirginlik ve korku geçmemiş, tam tersine daha da artar olmuştu. çünkü belki de üçtür rastlantı olarak gördüğüm adamın bu kez beni takip ederek bana ait olup onun elinde olan defteri çaldığım için bana zarar verebileceğini aklımdan çıkarıvermiştim. ne yaptım ben böyle?
çalışma masama oturdum. masa lambasını açıp kendi defterimle adamın evinden aldığım defteri karşılaştırmaya, incelemeye başladım. bugün çiziktirdiğim şeye kadar birebirlerdi. sonrasındaysa henüz yazmadığım, çizmediğim şeyler vardı.
21 haziran 2021: biz okullarımıza kavuşmayı beklerken her şeye daha kötüye gitmeye başladı. bugün virüsün art arda mutasyonlar geçirdiği haberiyle tüm dünya sarsıldı. artık hiç kimsenin dayancı kalmamıştı. virüs hiç görmediğimiz kadar hızlı bulaşıyor ve bulaştığı kişiyi ânında öldürüyor. öte yandan işsizlikten, aşsızlıktan ve bunalımlardan ötürü intihar edip ölenlere kimse ses çıkarmıyor, herkes bu gerçeklere göz yumuyor. bense kaç kez ölümün eşiğinden döndüm.
defterin devamına kalmadan okuduğum ilk satırla birlikte içimde korku tomurcukları yeşermeye başladı. ben bugünlerin geride kalmasını ve güzel bir geleceğe adım atmayı düşlerken bunları okumak içimdeki tüm umutları solduruvermişti. sayfaları çevirdikçe de bu umutsuzluk giderek artmaya, tüm bedenimi karamsarlığa tutsak etmeye başladı.
30 haziran 2025: üniversite yılını tümüyle uzaktan eğitimle geçiren ilk nesil olarak bugün mezun olduk. ancak bundan sonra ne yaparım bilemiyorum. yıllarını sınavlara girip kopyayla derslerini geçen kişilere göre daha iyi değerlendirmiş olsam da ne ciddi bir eğitim almış ne de doğru düzgün bir çevre edinebilmiştim. nitekim yarı bilgili ve geniş bir çevresi olmayan biri olarak hiçbir şey yapamayacağımı biliyorum. ama artık intihara girişmekten yıldım. ölemiyorum, ölemeyeceğimi de biliyorum.
5 mart 2027: bugün mezarlığa ziyarete gittim. annemi, babamı, liseden arkadaşlarımı bir kez daha görmek istedim. kimi zaman onlara imrendiğim bile oluyordu. keşke ben de ölüp onların yanında olabilseydim. ama biliyorum ki daha zamanım var. o, bana ölemeyeceğimi defalarca söyledi. üstelik öleceğim günü, nasıl öleceğimi de söyledi. hiçbir zaman öğrenmemeyi yeğlerdim oysaki.
1 ocak 2030: yıllar geçip giderken covid-69 virüsüne bile alıştık da bilgisizliğin, cahilliğin neden olduğu şeylere alışamıyoruz. yalnız başıma geçirdiğim bu 9. yılbaşında da ne yazık ki cahiller yüzünden türlü kıyımlar olageldi. artık dünya nüfusu hepten azalırken yalnızca çok dikkatliler ve akıllı kişiler sağ kalmayı başarıyor. öte yandan ben ne yeterince dikkatli ne de akıllı sayılırım. ölüp de cehennemden kurtulanlara katılmak için her şeyimi verirdim. ama onun dediği gibi sayılı zaman hiç de öyle kolay geçmiyor. daha ölümüme çok var.
6 nisan 2033: artık akıl sağlığımı yitirir oldum. bu kez ölmeye kararlıyım.
ömrüm boyunca tatmadığım bir korku yüreğimi kapladı. kafam allak bullak oluverdi. bunların hepsini ben yazmıştım ve okuduklarım benim geleceğimdi. öyleyse o adam kimdi? ben miydim? o adam gelecekteki ben miydim? böyle bir şey nasıl olabilirdi ki? mümkün müydü?
nasıl, nasıl olur diye dövünüp durdum. bu defterin beni gözleyen, izleyen ve taklit eden bir manyağa ait olmasını bile diledim. ancak bunların gerçekleşmesi olasılığı içime kurt düşürüyordu. bununla birlikte bu defteri de yazılanları da yadsımaya başladım. böyle bir şey olamazdı! anca filmlerde, dizilerde ya da kitaplarda olurdu böylesi. gerçek olamazdı, olmamalıydı!
adamın evinden aldığım kitabı âdeta fırlatırcasına kitaplığıma koydum. içimi kemiren bu karamsar düşünceleri silmek adına bir süre sevdiğim şarkıları dinleyerek yatağıma uzandım. çok geçmeden uykuya daldığımda kötü düşlerle, karabasanlarla boğuşup durdum. bütün bu olanlar beynimi, bilinçaltımı ve düşüncelerimi fena halde etkilemişti. buna bir son vermeliydim.
gündüzleyin daha kimse uyanmadan pencereden beni izleyen adamı görüverdim. artık korkudan çok heyecan duymaya başladığımdan kalbim çarpmaya, elim ayağıma dolaşmaya başladı. yapacak bir şey yoktu. bu adamla yüzleşmeli, neyin olup bittiğini artık öğrenmeliydim. nitekim hızla ve sessizce hazırlanıp dışarıya çıktım. odamın karşısındaki sokağa hemencecik gelince kapkara giyimli adamla karşı karşıya geldim. üstünde kapkalın bir kaban, yüzündeyse gaz maskelerinin bir benzeri vardı. saçları kirli, yağlı ve de upuzundu.
“seninle karşılaştığıma çok sevindim,” deyiverdi ben daha bir şey söyleyemeden. “sanırım benim kim olduğumu, niçin burada olduğumu anladın.”
“sen bensin,” dedim kekeleyerek.
“doğru,” diye fısıldadı. başımdan kaynar sular dökülür gibi hissettim. içten içe nasıl ola ki diye düşündüm, durdum.
“nasıl?” diye sorabildim yalnızca.
“ne yazık ki sonsuz bir döngünün içindeyiz. yakında sen de bugün olduğum adam olacak ve şu anki halini bulup benim yaptığımı yapacaksın. bu bizim yazgımız. değiştiremeyiz. bunu çok denedik ancak tanrı bizi böyle bir çıkmaza hapsetti,” dedi adam güncel meselelerden söz edercesine bir rahatlıkla.
“anlamıyorum,” dedim dehşetle. “bu hiç mantıklı değil.”
“biliyorum,” dedi anlayışla. “bunca zaman hep mantık aradık ancak burada mantık falan yok. hepimizin sürekliliğini sağlaması gereken bir döngü bu. sıra sende.”
“sen... ne saçmalıyorsun?” diye parladım. böylesine gizemli konuşması sinir bozucuydu. “ben hiçbir şeyi sürdürmeyeceğim. bu saçmalığa bir son vereceğim. anladın mı?”
“yazdıklarımı okudun,” dedi adam ben gitmeye davranırken. “ne yaşayacağın, ne yapacağın ve ne olacağı orada yazılı. bundan başkası gelmeyecek başına. o senin yazgın ve bunu değiştiremezsin. istem diye bir şey yoktur. biz yalnızca tanrı’nın yazdığı romanın başkişisiyiz. tanrı’nın kurguladığı öyküde sıramız geldiğinde oynuyoruz.”
“saçmalık!” diye bağırıp tek bir söz bile işitmemek adına koşarak oradan uzaklaştım. hızla eve girdim. bizimkiler uyanmış, salonda oturmuş besbelli beni bekliyorlardı. ancak onlara kulak asmadan mutfağa girdim ve kapıyı kilitleyip bulduğum tüm ilaçları içtim. kapının ardından ailemin bağrışlarını, çığırışlarını ve kapıyı tekmelemelerini işittim. birazdan gözlerim kararıp yere yığıldığımda seslerin giderek azaldığını ve hiçliğe karıştığını duyumsadım. işte! ölüyordum. yazgıyı değiştiriyordum. bu çıkmazdan, döngüden kurtuluyordum!
“günaydın,” diye bir ses işitmemle irkilmem bir oldu. hastanedeydim. yatıyordum. tepemdeyse o duruyordu. “geçmiş olsun.”
“sen... nasıl?.. ne oldu bana? hayır, hayır! bu olamaz! ölmeliydim!” diye sızlanmaya başlayınca ağzımı kapadı ve işaret parmağını dudaklarını götürüp “şşş!” diye fısıldadı.
“ben de aynısını yapmıştım,” dedi gülümseyerek. “tüm ilaçları içtim ve ölürüm sandım. ancak olmadı. olmayacak da. bu daha ilk denememizdi. daha nice ölümlerden döneceğiz. nice ölümlere tanık olacağız.”
“ailem... onlar nerede?” diye sordum telaşla.
“söylemeyi unuttum, değil mi? ilk intihar girişimizden sonra annemiz kalp krizi geçirip hakk’ın rahmetine kavuştu. babamızsa şimdi onun ölüsünün başında,” dedi ifadesiz biçimde. bense korkunç bir düşün içerisinde olduğumu hissediyordum. olanlara akıl sır erdiremiyordum.
“peki ya sen... sen nasıl geldin geçmişe?” diye sorunca yüzünde âdeta güller açtı adamın.
“eh, en çok sormanı beklediğim soru buydu,” deyip ciddileşti. “son intihar girişimimizde -defterde yazdığım son şeyden sonra- kendimi doğum günümde buluverdim. birden 2002 yılına gelmiştim. şubatın başıydı. o günden beri seni yıllarca izledim. gelecekteki o korkunç talihten bu sayede sıyrılıp sen 18’ine gelene dek güzel güzel yaşadım.”
“yıllardır beni izliyordun, ha?” diye sordum afallayarak.
“evet, aynen öyle,” deyip içten biçimde sırıttı.
“peki, şimdi ne yapacaksın?” diye sordum.
“yolun sonu,” dedi mutlulukla. “birazdan tıpkı yıllar önce bana dendiği gibi hastanenin çatısından atlayıp intihar edeceğim. sense bugünü yaşamak için yıllarca benim çektiklerimi çekeceksin.”
“hayır, hayır,” diyerek ağlamaya başladım. “bunun başka bir çıkar yolu yok mu? bu çıkmazdan kurtulmanın bir yolu yok mu?”
“ne yazık ki yok. türlü başarısızlıklara, ölümlere, savaşlara, yeni düzenlere, yalanlara, kurmacalara ve intiharlara maruz kalacaksın. ancak hiçbir çıkar yolu yok. tanrı bizim için ölümsüz olmayı seçmiş. biz hep doğup, ölüp yeniden doğacak ve öleceğiz.”
yaşlı gözlerle adama bakıyordum. o ise yavaş yavaş ayaklanıp odadan çıkmaya koyuldu. kapının eşiğinde birazcık durup “hoşça kal” diye fısıldadı ve gitti. bir süre ağlayarak yattığım yatakta uyuya kalmış, yeniden uyandığımdaysa hastanenin ayağa kalkmış olduğunu fark etmiştim. koşuşturmalar, bağırışlar, çığırışlar... meğer hastanenin çatısından bir adam atlayıp intihar etmiş. en sonundaysa ölmüş. ölmüşüm.
zamanın kime dost, kime düşman olacağı bilinmez. ben biliyordum. zaman da tanrı da bana düşmandı.

yarım bir örümcek hikayesi....


örümceklerin kafalarını ezmek için harekete geçmişti. nefret ediyordu. odasının köşesini mesken edinmişti. sekiz tane örümcek. ilk başlarda önemsemedi. örümcek öldürmek günahtı galiba bir yerde okuduğuna göre. kimse durduk yere günah işlemek istemezdi. teyit edecek kadar meraklı değildi. kulaktan dolma bilgilerle bir ömür geçmezdi tabii ama işte bu çok önemsenecek bir şey değildi. ta ki bu sabaha kadar. genelde sırt üstü yatardı. uzun saçları yüzünün çoğunu kapatır sakallarıyla bir bütün olurdu uyurken. gözlerini saçlarının karanlığına açar uzun bir süre yatakta öylece kımıldamadan zihninin açılmasını beklerdi.
dün akşam ise hafif bir burun akıntısıyla yatağa girdi. gece birkaç defa uyanıp ter içinde titredi. sabaha karşı sırt üstü pozisyona geçmiş olmalıydı. gözlerini açtığında günün ilk ışıkları odanın küçük penceresinden süzülüyordu ve kendi ter kokusunun keskinliği burnunu yaktı. saçlarının karanlığının aksine yüzünde beyazdan bir ağ vardı. ve bir örümcek ağın arkasından burnunun üzerine inip kalkıyordu. böğürerek bir eliyle yüzüne örülen ağı söküp attı. kafasını tavana kaldırdı. odanın köşesinden ilerleyerek yatağının üzerine, tavanın ortasına gelmişti örümcekler. her biri modern bir lambanın aygıtları gibi rastgele inip kalkıyordu. yatağında doğruldu. odanın köşesinden yatağının ucuna kadar ağ örmüşlerdi.
eh! dedi. demek sizin gitme vaktiniz geldi. yatağının üzerinde ayağa kalktı. eğilip yastığı aldı. örümceklerden biri osman’ın bu hareketiyle hızlı bir iniş yaptı göz hizasına. bir örümcekle burun buruna geldiniz mi hiç? bir örümceğin gözleri ne renk gördünüz mü hiç? osman da görmemişti o ana kadar. hayvanın yeşilliğinde kendi gözlerinin yansımasını gördü. saniyeler içinde kafası korkudan donup kalmıştı.
o sırada yatağının başucundaki telefonu çaldı.
örümcek küçücük başıyla telefonu işaret etti.
osman zıpladı yataktan.
alo.
sakın öldürme onları.
o sırada sekiz örümcek de tavandan ilerleyip osman’ın ayakta durduğu yere geldi ve baş hizasına ağlarıyla indi.
sekizi birden tek ağızdan öldürme bizi dedi.
telefondaki ses…
şimdi sakince dışarı çık.
sekizi birden evet diye çınladı örümceklerin.
telefondaki kadın sana dışarı çık dedim diye bağırdı.
emir verilince genelde hareket eden osman telefon elinde odasının kapısını açtı ve koridora attı kendini.
gün ışığı almayan mekan soğuktu ve kapı çaldı.

mutlak arayışı

ahşap ev önce esnedi, ardından gıcırdadı. küçüklüğümünde, onun ağzını kocaman açtığını, ikinci kata kıvrılarak çıkan merdivenlerin de dişleri olduğunu hayal ederdim. dolayısıyla her şey bazen görünür bazen de görünmez olurdu. güya, giriş kapısının hemen sağında olması gereken mutfak gider, kapısı yerine bir kalın duvar beni bekliyor olurdu. ardından annemin göz zevki gereği neredeyse her şeyi yeşil olan mutfağımızı evin her yerinde, örneğin sığmayacağı muhakkak olan dolap içlerine kadar arardım. elbette ararken tekerlemeler eksik olmazdı. sonradan unuttum çoğunu. biri var ki aklımdan çıkmaz,

"mutfağımda cüceler
taze taze simitler
biri almış götürmüş
bulamazsam onu
ruyalar ağlar


annem ve babam, bu hayalperest çocuğa bazen endişeli, çoğunluk evde devinen ve gelişen örneğin bir bitkiyle kıyaslanabilir bir ilgiyle bakarlardı. oldukça yalnız bir çocuktum. evimizin kasabaya olan uzaklığını saymazsak, arada bir ziyaretimize gelen akrabalar, birkaç yaşlı komşu olmasa neredeyse yabancı biriyle karşılaşmam mümkün değildi.

bu sade yaşam, hayallerime büyük katkısı olan odalar arasında onları kaybedip sonra da aramaya girişerek devam etti. büyüdüğümde de alışkanlığım gereği insanlar üzerinde bunu gerçekleştirir oldum. hayatımda olan belli ki varlıkları geçmeyecek insanlara önce kaybolmuşlar gibi davranıp sonra da aramaya giriştim. kimi başlangıçta buna oldukça sert tepki verdi ve beni anlamsızca davranmakla suçladı. kimi de belki anlamadan ama içten içe bunun benim için hayatıma devam edebilmek için lüzum eden bir ihtiyaç olduğunu hissederek sesini çıkarmadı. yeşil mutfak kaybolunca gözlerimi kapatıyordum. onu kahvaltı eden bir aileyi kuşatan bir yeşil orman gibi düşünmek ne güzeldi. üstelik artık her yerde olabilirdi.

-yüzbaşı tekrar denizlere açılmak, seferlere katılmak gibi bir planınız var mı peki?

-hayır, kesinlikle hayır. denizde geçen tek bir gün daha yaşamak istemiyorum. korsanlardan, yamyamlardan ve vahşilerden öğrendiğim bir şey varsa o da hayatın o kadarda ucuz bir şey olmadığı.. bir şeytanın kirli tırnaklarıyla boğazlanmaktansa, asil bir hanımefendinin koynunda yaşlanmayı tercih ederim. krallık için çok şey yaptım ama artık yeter.

-yaşadığınız olayları dinlemeyi çok isterdim yüzbaşı büyük maceralar atlatmış olmalısınız.

-bende sizi daha yakından tanımayı isterim. aslına bakarsanız uzun zamandır sizinle konuşmak istediğim bir konu var.

-benimle mi? nedir yüz başı lütfen anlatın.

- bildiğiniz gibi uzun zamandır krallık adına denizleri fethetmekle ve portekizi düşmanlardan korumakla görevliydim ama artık vazifemi tamamladım ve bir aile kurup huzurlu bir hayatım olsun istiyorum.

-anlıyorum yüzbaşı ama bunun benimle olan ilgisi nedir?

-sizinle uzun zamandır tanışıyoruz ve sohbetlerimizide seviyorum bunu daha ileriye taşımak istemem yadırganacak bir şey olamaz sanırım...

-daha ileriye derken yüzbaşı?

-dediğim gibi bir aile kurmak istiyorum ve ideal bir eş olabileceğiniz konusunda karar kıldım.

-yani benimle evlenmek mi istiyorsunuz?

-yoksa görüştüğünüz başka biri mi var sinyora?

-şeyy aslında iki ay önce rahip gustavo ile nişanlandık. bu yaz marsilyadan döndüğünde evleneceğiz.

-hahahhaha evet elbette tahmin etmeliydim. gustavo iyi bir adamdır ikinize mutluluklar dilerim. bundan haberim yoktu bilsem böyle bir konuyu açmazdım elbette. umarım rahatsızlık vermemişimdir.

-üzgünüm yüzbaşı, size bundan bahsetmek istiyordum ama aklımdan çıkıvermiş.

-önemli değil, ben sadece sizinle olan samimiyetinden cesaret alıp böyle bir şeye cürret ettim. biraz aceleci davrandım galiba, belkide denizlerden ayrılmaya karar vermek için çok erkendir.

-anlamadım tekrar donanmaya mı katılacaksınız?

-okyanus ötesine hint kıyılarına giden daha kısa bir rota deneyeceğiz. atlantik okyanusunu dolanmayı düşünüyor amiral, benden cevap bekliyordu sanırım kabul edeceğim.

-ama az önce bir daha asla denizlere açılmayacağınızı söylediniz.

-az önce ayrılmak istemeyeceğim muhteşem bir ada bulduğuma inanıyordum. şimdiyse o adanın bana göre olmadığını gördüm ve tekrar denizlere açılmaktan başka şansım yok. izninizle bu güzel sohbet için teşekkür ederim. gustavo ile ikinize mutluluklar.

-durun yüzbaşı macellan size söylemek istediğim bir şey var. eğer daha önce gustavo hayatımda yokken, bana böyle bir teklifle gelmiş olsaydınız yine kabul etmezdim.

-ama neden?

-babam o da sizin gibi bir asker ve kaşifti hayatı denizlerde geçti pek az görebiliyorduk onu. son seferinden dönmedi. aynı şeyin tekrar olmasına asla izin veremem.

-evet ama ben artık denizlerden uzak duracaktım.

-babamda defalarca vazgeçti ama denizlerin laneti onu hep kendine çekti. ondaki tutku sizde de var. az önce vazgeçtiğiniz denizlere dönmeye çok çabuk karar verdiniz.

-belkide haklısın bana bundan bahsetmemiştin hiç, belkide dalgalar ve deniz bizim lanetimizdir. bu durumda tutkularımın peşinde koşmaktan başka elimden ne gelir ki. elveda sinyora.

-elveda yüzbaşı...

nereden başlayacağını bilemediği bir hayatın ortasına bırakılmıştı. bu zamana kadar başından geçenlere dair en ufak bir hatıra kırıntısı dahi yoktu zihninde. geçmişi kapkaranlık bulutlarla kaplı, geleceği ise geçmişinden daha iç karartıcıydı. nereden mi biliyorum, gelin anlatayım.

nisan 1989. kuş uçmaz, kervan geçmez bir kasabada, hiçliğin ortasında dünyaya gelen ismail aklının erdiği günden beri burada yaşam mücadelesi vermişti. ara sıra babasının peşine takılıp ilçenin yolunu tuttuğu günleri saymazsak kasaba sınırları dışında nefes aldığı olmamıştı. kendi halinde bir çocukluğu, macerasız bir ergenlik, etliğe sütlüğe karışmadığı bir gençlik izlemişti. saysak bir elin parmaklarını geçmeyecek olay vardı hayatında iz bırakan. otuzlu yaşlara geldiği bugünlerde geriye dönüp baktığında yaşamamış, sanki hiç var olmamış gibi hissetmesine sebep olan da buydu zaten.

aralık 1992. istanbul’un en köklü semtlerinin birinde osmanlı zamanından kalma üç katlı ahşap nazenin konağında, refahın ve bolluğun içinde dünyaya gelen adem. fransız hocasından aldığı lisan dersleri, ülkenin en önemli sanatçılarından birinin verdiği özel piyano dersleri, hafta sonları tenis kursları ile dolu dolu geçen bir çocukluk, istanbul’u keşfettiği artık kendini çok rahat ifade edebildiği, hezeyanlardan uzak bir ergenlik, ellisine kadar yaşayacağı günlerin rotasını çizdiği, eğitim hayatında başarıdan başarıya koştuğu, ailenin beklentilerinin de ötesine geçtiği gençlik yılları. güneş gibi parlayan, bakanların gözünü alan bir hayat portresi.

temmuz 2021. ankara’nın kavurucu yaz sıcağında, bozkırın ortasında. ismail adem’e, adem ismail’e dönüşmüş ama ikisi de bunun farkında değil. tek bildikleri yabancı bir hayatın sabahına uyandıkları. buraya nasıl geldikleri, şu an hangi kimlikle yaşadıkları, yarın için ne yapmaları gerektiğine dair en ufak bir şey bile yok akıllarında. sadece iki isim, ismail ve adem.

ismail bir sabah uyandığında böcek olarak kalksa yataktan daha fazla şaşırabilirdi ancak. yüzünü yıkamaya gittiğinde karşısında bulduğu bu yabancı adam aklını başından almaya yetmişti. sanki karşısındaki görüntü değişecekmiş gibi panikle yüzüne defalarca su çarptı. aynadaki aksi otuz iki yıllık ismail’i alıp yerine geçen bambaşka biriydi. otel odasında dört döndü amaçsızca. arada bir lavaboya gelip aynanın karşısına geçiyordu. bir umut rüyadır diye geçirdi aklından ama değildi.

aynı saatlerde, aynı otelin yan odasında adem uyandı. sabah alarmı duymadığı için uzun zamandır hazırlandığı toplantıyı kaçırmıştı ama şu an için daha büyük dertleri vardı. telefonuna baktığında dokuz cevapsız çağrı gördü. duş alıp çıkardı normalde ama bugün ona fırsat yoktu. zaten fazlasıyla geç kalmıştı. banyoya geldiğinde az daha kayıp yere kapaklanıyordu. aynaya doğru yaklaştı gözlerine inanamayarak. kimdi bu karşısındaki. yan odadaki gariban ne hissediyorsa aynıları onun için de geçerliydi. kabus olmalı bütün bunlar ama değildi işte.

dünyanızın tamamen size ait olmayan ögelerle dolu olduğu, bambaşka bir yaşama uyandığınız bir sabahı düşünün. ne yapardınız? ilk olarak eski kimliğinize dair aramaya koyulmak akla geliyor değil mi? bu birbirinden habersiz iki genç de hayatlarının geri kalanını birbirlerini arayarak geçirecekti. her ne kadar şu an için aralarında sadece bir duvar olsa da bugünden itibaren birbirlerine olan mesafe gün geçtikçe açılacak, karşı karşıya gelebilmeleri çeyrek asır alacaktı. aradan geçen bu uzun süre adem’in ismail, ismail’in ise adem olduğunu kabullenmesine yetecek kadar zamana bolca sahipti. ama onlar kabullenmedi. yirmi beş yıl boyunca özlerine dönmek için çabaladılar.

şubat 2046. iklimin artık eskisine nazaran çok değiştiği, kışları buzul çağından hallice soğukların yaşandığı, nüfusun salgınlar ile üçte birine düştüğü, kaosun başkenti haline gelmiş bir istanbul’da adem ismail’i, ismail de adem’i buldu. aradan geçen yirmi beş senede birbirlerinin hayatını yaşamak zorunda kalan bu iki garip yolcunun yolları nihayet kesişti. birbirlerine rastladıklarında aradan geçen zaman gençliklerinin yanında yaşamaya dair umutlarını da onlardan alıp götürmüştü. ama yıllar sonra gelen bu karşılaşma ikisinin de içlerinde sönmekte olan yaşam ateşini sonuna kadar harlamaya yetti.

artık demir alma vakti geldi bu limandan
meçhule doğru kalkan gemi karayı gördü
iki garip yolcu biri ismail biri adem
el salladılar kaybolan çeyrek asra

kısa bir hikaye de ben yazayım.

"adam kadının yazdıklarını okudu, aylardır ne zaman ve nasıl, neredesinden vurulacağını bilemeden bu kadını sevmiş bir adamdı bu, adam deliydi eyvallah ama kadının deliliği o kadar fazlaydı ki adamın bile ilişki içinde kafası basmıyordu. ama az önce kadının mağdurum da mağdurum diye mızıklamalarını okuyunca bu nahif satırları yazan kadının ona ettiği küfürleri, ettiği iftiraları, içinin tüm neşesini bir kelimesi ile kaçırıp kendi karanlığına çekme çabalarını tekrar tekrar aklına getirdi.
eline kağıt kalem alıp yazmaya başladı ;

"bak, seni hâlâ bir yerlerde sevdiğimi düşünüyorsan çok ama çok yanılıyorsun, aylardır senin de yarı normal zamanlarında itiraf ettiğin gibi bana yaşattığın tutarsızlık, suçlama, iftira, öfke nöbetlerine katlandım ama artık mecbur değilim, bana ulaşamayınca bana yakın olan ya da yakın olduğunu düşündüğün insanlara saracağını da çok çok iyi biliyorum, işin güzel tarafı onlar da seni biliyor, bir şey anlatamama gerek kalmadan hem de.

o yüzden benden ve insanlarımdan uzak dur, bak bu sefer yalvarmıyorum, bak bu sefer her zaman alttan alan adam değilim, senden bir tek şey istiyorum, mektuplarında, yazdıklarında, mızıklamalarında, ağlamalarında, gülmelerinde, hayallerinde bile ben ve sevdiklerim olmasın. "

adam kağıdı katladı, zarfa bile koymadan çıkıp üst katın kapısının altından attı..

çünkü kadın adama ettiği o kadar laftan, hakaretten sonra yine gelip üst katına yerleşmişti."

havalar çok sıcak ımış. sıcakta eriyen biri var ımış. erimiş.

ferit

"nahit yekduman akşam üzeri ferit ile buluştu. kendisine bir miktar para ve ruhsatı başka bir isme kayıtlı silah ve bir kimlik verdi.
ferit açığa alınmış bir komiser. yukarıdan birilerinin canını sıkmış olacak ki şuan görevinde değil. nahit bey üst düzey bir devlet adamı. diplomat. ferite yardım ediyor. nahit bey ferite “şu anahtarı al. ormanın çıkışında bir ev var. bir iki aylık erzağın, ihtiyacın olan bir çok şey mevcut. kapının üstünde evin numarası var (aa1783). acil bir durumda numarayı ara. istediğini istediğin noktaya bırakacaklar. unutma ferit kimseyle irtibat kurmayacaksın benden başka.” dedi ve yanından ayrıldı."

yazdığım kitaptan birkaç tanesinin özeti:
* bir adam burnunda kötü kokularla uyanır. önce evdeki çöplerden şüphelenir ama bir şey bulamaz. pencereyi açtığında kokunun aslında dışarıdan geldiğini anlar. hemen sokağa çıkar çünkü koku gittikçe dayanılmaz hale gelmektedir. yalnız bir sorun vardır, kendisinden başka kimse koku almamaktadır.
* bir adam dünya güzeli bir kadınla evlidir ama kızları neredeyse çirkinlik abidesidirler. bir gün gerçeği öğrenir.
* yine başka bir adam, kafasının içinde hareket eden bir şey olduğunu anlar. hangi doktora gittiyse bir şeyin yok deyip geri gönderirler. halbuki vardır, o kadar ki, başını hafif sağa eğse o şey de, kayarcasına sağa gitmektedir.
* bu sefer bir kadın, sonrasında lanet okuyacağı küçük bir tesadüfle bir erkekle tanışır.
* anlık kararlar hayatımızı kökten değiştirebilir.

bir molik varmış lakin varlığı ile yokluğu birmiş. uzatmaya gerek yok.

küçük bir kız ağlıyor

öyle masum, öyle ürkek ve korkmuş ki…

“neden ağlıyorsun?” diye soruyorum..

bu sefer hıçkırıklara boğuluyor.. konuşamıyor..

bir süre sonra sakinleşiyor, yutkunuyor ve konuşmaya başlıyor…

“annem, annem” diyor, yine sözlerine devam edemiyor, gözyaşlarına boğuluyor…

saçlarını okşuyorum, “ağlama ne olursun” demek istiyorum içimden ama biliyorum ki ağlamayıp da gözyaşlarını içine akıtsa büyüdüğünde ruhunda daha büyük yaralar olacak.. acısı içine oturacak ve derin izler oluşacak…

susuyorum… sadece gözyaşlarına dokunuyorum…

bir süre sonra rahatlıyor ve ağlamayı bırakıyor…

“biliyor musun, annem beni hiç sevmiyor” diyor…

“aaa olur mu öyle şey, senin gibi cici bir kız sevilmez mi? hem anneler ne olursa olsun koşulsuz olarak çocuklarını severler…neden böyle düşünüyorsun” diyorum…

“ama annem beni sevseydi, hep bana “aptal olduğumu, yaramaz olduğumu, hiçbir şeyi beceremediğimi” söylemezdi… hani anneler, hep çocuklarının iyiliğini isterdi… annem, böyle davranarak beni üzdüğünü bilmiyor mu? annem, kötü bir şey yaptığımda sakince beni uyarsa ve iyi bir şey yaptığımda bana “aferin” dese her şey daha güzel olmaz mı? ben daha küçücük bir kızım, hatalar yaparak hayatı öğreniyorum, hiç hata yapmamak mümkün mü? hem annem hiç hata yapmıyor mu ki bana kızıp bağırıyor” diyor…

“haklısın, çok haklısın” diyorum…

boğazımda bir yumru oluştuğunu hissediyorum, gözlerimden yaşlar süzülürken, ufak bir yanlış davranışın, hayatı deneyimlemeye yeni başlayan minik bir çocuğun ruhunda ne denli büyük yaralar açabileceğini düşünmeye başlıyorum ve gözlerim çok uzaklara dalıyor…

hikaye değil hikayem...
hayat basiretsiz düşüncelerimizden ibaretmiş. bir anlık ertelemeler bir anlık olarak kalmazmış , sızısını taşırmışsın bir ömür. alarmını da ertelersin ya sonra sen uyanana kadar periyodik olarak çalmaya devam eder hani, aynen öyleymiş fakat tek farkı ansızın içini sızlatmasıymış.
benim için anlamı farklı bir kelimeydi "babaanne". bir kelime nasıl olurda içinde geçen iki farklı kelimenin tam sentezi olarak ortaya çıkar hep şaşırmışımdır. hem baba hem anneydi işin doğrusu, daha farklı bir isim kullanılamazdı.
kendi halimizde ufak bir düğün salonu işletirdik ailecek. babaannemde o sıralar birkaç aydır hastane yatıyordu. bazen yoğun bakımda bazen de odaya çıkarıyorlardı durumuna göre. lise dönemimdi, arkadaşlarım her öğlen arası eve ya da kafeye giderlerdi yemek yemeye. ben ise hastaneye giderdim koşa koşa üç beş dakikada olsa görelim diye. ne açlık ne yorgunluk gelirdi gelirdi aklıma o sıralar. dedem tek çocuk, babam tek çocuk ve bende ailede tek çocuktum. bu çekirdekten başka kimsemizde yoktu. kendi halimizde ufak bir düğün salonu işletirdik ailecek. istisnasız her gece düğün sonrası hastaneye uğrar kısa sürede olsa babaannemi görür gelirdik bu gece hastaneye uğramayalım, sabah gideriz dedik. işte o basiretin bağlandığı gece çok yorulduk sabah uğrarız dedik. evimize döndük uykuya dalma arasında bir telefon geldi hastaneden. bakmayın böyle duygusalmış gibi yazdığıma aslında duygularımı çoktan aldırmış biriyimdir. fenalaştı dediler telefonda ama ikimizde anladık babamla. hastaneyle evimizin arası tam on dakika. hiçbir on dakikadan bu kadar korkmamışım o güne kadar. bir idam mahkumunun urganıyla bakışması kadar uzundu benim için. hastaneye vardığımızda doktor geldi yanımıza. "bende böyle annemi kaybettim burada. biz elimizden geleni yaptık ama başarılı olamadık hayata döndüremedik inanın " dedi kısık ses tonuyla. doktorlar... kendilerini açıklamaları bile ne kadar garip aslında, kim bilir kaç gece onları suçlu buluyor böyle ölümlerde. yoğun bakıma çıktık, cansız bedenini bir ceset torbasına koymuşlar. bizim elimize de ufak bir poşet verdiler. "kalan eşyaları" dediler. kimlik, takma diş, yelek vs şeyler vardı torbada. koskoca 60 yılı bir bakkal poşetine sığdırmışlar. morg görevlisi, ben, babam ve babaannem asansöre bindik o anda morga inmek için. tam kapı kapanacakken morg görevlisi " ben bir şey unuttum hemen gelicem siz inin deyip gitti. asansörün kapısı kapandı ama şans bu ya asansör bozuldu ve elektrikler gitti. asansörde canlı 2, cansız 1 bir kişi kaldık. karanlıkta olunca insan bir tırsmıyor değil. neyse ki birkaç dakika içinde geldi de daha farklı bir travma yaşamadık. en can alıcı yerine geldik belki şimdi. " son kez görmek ister misiniz" dediler. fermuarı açtılar ya işte. hala gözümün önünden gitmeyen o son bakış var. bazen keşke görmese miydim, hep eskisi gibi mi hatırlasaydım diyorum ama yine de iyi ki diyorum. görmesem hayatım boyunca yine bu sorumluluğunun ağırlığını üzerimde hissedecektim. ellerini görmüştüm. yumruk gibi sıkmıştı avuçlarını. kim bilir ne kadar can çekişti ruhu bedeninden ayrılırken. ölüm çok garip, fazla garip, sanki bu dünyada ölüm kavramını bastırıp yaşıyoruz. ardından kaç sabah uyku sersemi kapısının ziline basıp bekledim. bilinçli falan değil öyle, alışkanlıktan. sonra üç beş saniye geçince yokluk geliyor aklınıza. yürüyüp gidiyorsunuz. o yürüyüşlerde içtiğim sigaranın tadını hiç bir sigara vermedi bana bugüne kadar. o sigaranın kokusu bile bir başka geliyordu. o koku öylesine rahatsız edici öylesine insancıldı. yokluk dolmaz belki ama siz var edebilirsiniz. artık onların hayalleri sizin hayalleriniz olabilir, en azından içiniz rahat edecekse bunu yapabilirsiniz. ben bunu tercih ettim. babaannemin yapamadıkları, edemedikleri hayalleri benim gerçeklerim olsun diye uğraştım.
umarım, umarım bir gün yine bir yerlerde...

birisi olmalıydı karanlık odamda. beni tüm korkularımdan alıkoyan, içimi ürperten yalnızlığımdan, sessiz çığlıklarımdan alıkoyan birisi olmalıydı. yalnızlık dediysem öyle çok abartılacak bir şey de değil. sadece kafamın içindeki çığlıkları bastıramayacak kadar yalnızım. yoksa çoktur kalabalıklarım, gelenim gidenim, gidip de geri dönmeyenim. ahh ne diyordum! birisi olmalı öyle alalade değil gidip de dönmeyeninden olmalı. alışık değilim diğer türlüsüne, ne me lazım bir gün döner başıma olur olmadık bir aşk çıkartır, alışık değilim işte böylesine. evet evet birisi olmalıydı ama olamadı, kafamdaki çığlıklar da sustu zaten. sen en iyisi mi sadece birisi ol bu saatten sonra.

bir garip anayasa

madde 1: putaşi birliği bir cumhuriyettir. ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür.

ilk maddesi buydu anayasanın. birliğin kurucu başkanları bu maddeyi oluşturmak adına günlerce kafa patlatmışlardı. eski anayasaları, hukuk kitaplarını, dini kitapları, sosyoloji, felsefe, tarih kitaplarını yalayıp yutmuşlardı. ne buldularsa yığmışlardı önlerine oradan da zihinlerine. yüzlerce kitabı süzerek, milyonlarca cümleyi damıtarak; bu maddeyi, anayasalarının ilk maddesi olarak, okunaklı bir yazıyla kocaman bir defterin ikinci sayfasına kondurmuşlardı.

ilk madde önemliydi. onu yazdıktan sonra gerisi nasılsa gelirdi. yazmaları gereken yüzlerce madde gözlerini korkutmuyordu. yol açıktı artık. bundan sonraki maddeler yolunu bulan su gibi akacaktı.

anayasayı tamamlayamamaktan korkmuyorlardı ama müsterih oldukları anlamına de gelmiyordu bu durum. diken üstündeydi kurucu başkanlar. birlik içindeki aşırı muhalif grup anayasayı sabote etmek için bir ekip kurmuştu çoktan. amaçları birlik meclisinde çoğunluğu oluşturup olası ilk maddeyi değiştirerek birlik yönetim biçimini kendi istedikleri hale sokmaktı. bunun için kurulan ekip şu anda, birlik kurucu başkanlarının çalışmakta olduğu odanın kapısında ve caddeye bakan iki camın önünde konuşlanmış içeriden gelecek her sesi, sözü, sözcüğü yakalayabilmek ve bu sözcüklerin oluşturacağı sorunları muhaliflerin merkezine iletmek için bekliyorlardı.

içeride gerçekleşen her şey dışarıda yankı buluyordu. ne zaman ilk maddeye bir sözcük eklense ya da bu maddeden bir sözcük çıkarılsa bu haber anında muhalif grup başkanlarına iletiliyordu. o kadar yoğun bir istihbarat ve istihbarata karşı koyma çalışması vardı ki iki tarafta da bazen bilgiler birbirine karışabiliyordubirlik kurucu başkanları ilk maddeyi koruma altına almaları gerektiğine dair bir düşünceye gark olduklarında muhalif grup bu maddenin değiştirilmesinin şart olduğuna iyice inandı.

iki grubun endişelerinin oluşturduğu çapraz ateş arasında toplantı salonundakiler ilk maddenin değiştirilmesini engellemek için ikinci bir madde koydular;

madde 2: anayasanın 1 inci maddesindeki birliğin şeklinin cumhuriyet olduğu hakkındaki hükmü değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez.

bu madde içeride ne kadar sevince ve rahatlamaya neden olduysa dışarıda da o kadar üzüntü ve endişe saldı muhaliflerin içine. çünkü ikinci madde, öyle sanılıyordu ki, ilk maddenin dolayısıyla da anayasanın ve kurulmuş olan birliğin etrafında görünmez bir zırh, bir koruma kalkanı oluşturacaktı. bu korunaklı anayasa taslağı kurucular için bir kahve molası, muhalifler içinse yoğun bir kulis çalışması anlamına geldi.

dört kurucu başkan ve yaverleri kahve içmek için kahve masasına doğru gittiler. önce başkanlar sonra da yaverler aldı bardaklarını ellerine. başkanlar porselen, yaverler plastik bardaktan içiyorlardı kahvelerini. kahve buğusu, sigara dumanı ve korku, endişe, rahatlama, sevinç gibi duyguların ortama saldığı garip kokular odanın havasını ağırlaştırmıştı. düşünme duyuları dumura uğrayan ekip bir süre kendi hallerinde boş hayallere daldı, sessiz bir kararla.
bu esnada dışarıdaki hengâme de görülmeye değerdi. koşturanlar, düşünenler, bağıranlar, azarlananlar, sorun çıkartanlar, çözüm üretenler hep bir arada absürt bir trajedinin içinde dönenip duruyorlardı. ikinci maddenin ağır darbesi altında ezilmişlerdi. çözüm ne olabilirdi? ilk iki madde nasıl hükümsüz kılınabilirdi?

bu sorunun çözümünü muhalifler değil kurucular buldu. kurucu yaverlerinden biri sessiz düşünme anında ağzından çıkan sözcüklerin oluşturduğu soruya engel olamadı ve bu soruyu ortama saldı yüzü kıpkırmızı olarak;

— ya ikinci maddeyi de değiştirirlerse?
bu soru bir bomba gibi patladı odada. başkanların en genci bardağını düşürdü elinden ve bardak, en şişman başkanın yüzü gibi tuzla buz oldu. yaverler tiril tiril titremeye başladı. kahveler bırakıldı ve masanın başında toplanıldı yeniden üçüncü bir madde yazmak için.

dışarıdaki durumsa çok farklıydı içeridekinden. en büyük sorunları umulmadık bir anda ve beklenmedik bir şekilde çözülmüştü. artık yapılacak tek şey beklemekti.

üçüncü madde hızla yazıldı.

madde 3: anayasanın 2 inci maddesindeki hüküm değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez.

madde yazılmıştı yazılmasına ama yazım işi bitir bitmez gözler birbirine korku dolu bakışlarla dönmüştü. ya bu da değiştirilirse diye.

hemen kaleme sarıldı kurucu başkanlar bir dördüncü madde yazdılar, ardından beşinci, altıncı, yedinci, sekizinci…

birkaç gün sonra kurucu başkanlar ilk maddenin değiştirilmesini belki de büyük bir sorun çıkartmayacağı kararına varıp anayasayı olduğu gibi bırakmaya karar verdi. 765. maddenin değiştirilemeyeceğini söyleyen 766. maddeyi yazdıktan sonra elbette. muhaliflerse 466. maddenin değiştirilemeyeceğini söyleyen 467. maddeden sonra vazgeçmişlerdi ilk maddeyi değiştirmekten.

anayasa birlik meclisinde oybirliği ile kabul edildi. 766 madde ve şimdi tek sorun; bu maddelerin günlük yaşama nasıl uygulanacağı. kurucular içeride, muhalifler dışarıda harıl harıl çalışmaktalar.

bırak gideyim dedi kadın.
bırak! kollarımdan, saçımdan kokunu al ve git dedi adam.
ben gidemiyorum diye rüyalarıma girme haddini kim veriyor sana? diye haykırdı kadın da perdeler kımıldamadı.
kimsin sen? bu katil benim tüm umudumu toprağın altına gömen.
toprak yine yeşerecek görmüyor musun dedi adam
kadın gerçekten de görmüyordu.
duymuyordu.
olmaması yerde kalanların zerafetli acısında debeleniyordu.
kapı oradaydı.
kapıdan kadın geçmesi gerekirken, çıktı gitti adam.

zamanın evi

bu satırları derinden gelen tıkırtılar içinden yazıyorum. burada herkes birbirini kovalıyor. benim önümde kimse yok. koşuyorum…

soğuk adeta vücuduma yapışmıştı. yarı donmuş parmaklarımla evimin kapısını açmaya çalışırken, bir yandan da en kısa zamanda eve girip sırtımı en yakın kalorifer peteğine dayamanın hayalini kuruyordum. bir iki denemeden sonra kapıyı açmayı başardım. içeriye girmemle evimin sıcaklığının beni olanca içtenliği ile kucaklaması bir oldu. donmaktan kurtulmuştum. felsefi sorgulamalara girecek durumda olmasam da düşünmeden edemedim. zamane insanın kahramanlıkları ne kadar yüzeysel, tehlikesiz ve bencilceydi.

donmaktan kurtulmak bana bir an için büyük bir başarı gibi gelmişti ama aslında ortada böyle kahramanlığa dair bir savaşım yoktu, bir insanın bedeni bundan katbekat soğuklara dayanabilirdi, kaldı ki evin kapısındaydım ve 5 dakika önce dolmuştan inmiştim. yani en ufak bir tehlike yoktu, dahası; tersi bir durum söz konusu olsaydı bile buna kahramanlık diyemezdik çünkü kurtaran ve kurtarılan aynı kişi olacaktı. bu durumda söylenecek pek bir şey yoktu. paltomu sırtımdan sıyırıp oturma odama doğru yürümeye başladım. gözlerim her zamanki gibi evin alışılmış köşelerinde dolaştı içgüdüsel bir şekilde. ama sanki bir ara, çok kısa bir zaman diliminde gözlerimin ev içindeki yolculuğu kesintiye uğradı. bir şey eksikti. evde olması gereken, her zaman orda olan eşyalardan biri kayıptı. önce ısınıp, bir çay suyu koyup, sonra da bu konuyu çözmeye karar verdim. evimdeki eksikliği giderecektim. ve bugün ikinci kez kendimin kahramanı olacaktım. zamane insanı işte!

çay suyu ocağın üzerinde kendi kendine kaynarken, ben de hem koltuk hem de yatak olarak kullandığım ziyadesiyle fonksiyonel kanepenin üzerine oturdum ve insiyaki bir hareketle bir sigara yaktım. duman içime dolduğunda zihnim canlanmaya başlamış, bedenimdeki soğuk kaynaklı uyuşukluk yerine nikotin kaynaklı bir rahatlamaya bırakmıştı bile. televizyonu açmadım, bir kitap alıp okumaya karar verdim ama kendimi hayal dünyasına kaptıramayacak kadar yorgun ve isteksiz hissediyordum. televizyonu açmaya ve haberleri seyretmeye niyetlendim. haber saatinin gelip gelmediğini anlamak için saatime baktığımda saatimin kolumda olmadığını gördüm. duvara baktım, orda olması gereken duvar saatim de sırra kadem basmıştı. içeri girdiğim anda hissettiğim eksiklik buydu. evdeki saatlerin tümü, yelkovanlarını, akreplerini, üzerlerindeki sayıları, dakikaları, saniyeleri de almış ve gitmişlerdi.

o anda aklıma gelen saatler ortadan kaybolduğunda, her şeylerini alıp evi terk ettiklerinde, ev içinde süregitmesi gereken zamanın devam edip etmeyeceği oldu. mutfağa gittim ve kaynayan suyun bir fotoğraf karesi gibi donmuş olduğunu gördüm, sigaramın ucundaki duman asılı kalmıştı öylece. hiçbir şey hareket etmiyordu, yalnız ben, bu devinimsizliğe mahkûm edilmiş evde dilediğim gibi davranmakta özgür bırakılmış gibiydim. ama zamansız bırakılmış olmak nasıl bir özgürlük olabilirdi? kendimi, yıllarca bir kafesin içinde yaşamış ve bir anda kafesin olmadığını fark etmiş zavallı, çaresiz bir muhabbet kuşu gibi hissediyordum. yıllarca zaman ve mekân duvarları arasına kısılmış yaşayan bir insanın bu duvarlardan birinden yoksun bırakılması nasıl bir eksiklik yaratabilirdi? tahmin edemiyor, etmek bile istemiyordum. zamandan azade yaşamak ona daha fazla bağlanmaktan başka ne olabilirdi ki?

bu yoksunluk dolu özgürlük yanılsamasından kurtulmanın tek yolu vardı. saatlerimi bulmak. saatlerimi bulmak ve kendi kendine kulluk eden bir tanrı olmaktan kurtulmak. yoksa… yoksa kaybolup gitmem, mekâna sarılmış bir siluet olamam an meselesi idi.
fikir yürütmelerim beynime nefes alma fırsatı verdiğinde, bir yerlerden gelen tik takları duydum. sese doğru yürümeye başladım. nabız atışlarım saat seslerine uymuş, adımlarım ağırdan alıyordu. sesler, çıkış kapısına doğru yaklaştıkça hızlanıyor ve kuvvetleniyordu. ama çıkış kapısı yerinde değildi. yerinde ise dalgalanan, şeffaf, dumansı görüntüler vardı. cesaretimi toplayıp ayaklarımda, kapımın olması gereken yerde beni bekleyen hiçliğe doğru yürüdüm. içeriye adımımı attığımda yoğun bir tik tak sesi ve kesif bir yaşlılık kokusu karşıladı beni. yaşlılık kokusu; biraz küf, biraz limon kolonyası, ilaç, naftalin ve bolca toprak… ve sağır edici bir ses… zamanın kokusu ve sesi. insanların korkularının temel nedeni ölümün ayak seslerinin en yankılı, en gür duyulduğu yer burası olmalıydı. burası; zamanın evi…
kafamı ritmik hareketlerle sağa sola çevirip gözlerimin bu olağan dışı duruma alışmasına yardımcı olmaya çalıştım. burası tam bir saat cennetiydi ya da cehennemi ya da mezarlığı ya da hepsi birden. rolexlerin kendini beğenmişlikle etrafa saçılmalarına bozulan ve ellerinde köstekleriyle ortalıkta dolaşan serkisofflar en çok ses çıkaranlardı. swatchlarsa daha canlıydılar ve bir arada dolaşmaktan zevk alıyorlardı. casiolar savaştan yeni dönmüş kahraman edasıyla bir köşede ve saf düzeninde ağırbaşlılıkla, disiplin içinde bekleşiyorlardı. başka başka saatler de vardı ama ben isimlerini bilmiyordum. kimisi zengin kimisi orta halli… hepsi bir şeylerle meşgul…

benim saatlerim ise iki kardeş gibi sırtlarını birbirlerine dayamışlar, uyukluyorlardı. tik takları birbirine karışmış, akrepleri ve yelkovanları birbirlerine sarılmıştı. zamanın göstergesi olan nesnelerin derin bir uyku halinde olması kadar ilginç olan şey çıkardığım seslerden rahatsız olup uyandıklarında ve hafifçe esnedikten sonra bana dostça gülümsemeleriydi. duvar saatim yerinden doğruldu vücudunu da esnettikten sonra bana doğru yaklaşıp; “hoş geldin” dedi. halimi hatırımı sordu. bu hoş geldin seremonisinin bir an önce bitmesini istiyordum. merak ettiğim şeyler vardı ve artık beklemeye sabrım yoktu. kol saatim kendini zamansızlığın kollarında ama yine de zamanı içinde taşıyarak yeni bir uykuya daldı. rüya görüp görmediğini sormak istedimse de bu gözüme o kadar da önemli görünmedi.
duvar saatime sormam gerekenleri sordum. neler oluyor? zaman neden durdu? burada ne işiniz var? ya benim? beni oldukça rahatsız eden ve kendimi küçük bir çocuk gibi hissetmeme neden olan bir ağırbaşlılık ve bilgelikle beni takvim yaprağından yapılmış bir koltuğa oturttu. ve bir bir anlatmaya başladı.

zaman, artık dünyayı ve insanlığı terk etmeye karar vermişti. devrik bir kral olarak evine çekilmiş, maiyetini etrafına toplamış ve dünyayla hoş beşi kesmişti. “ alacak verecek kalmadı” demişti tüm saatlere. onlar da krallarına bazen baş kaldırsalar da çoğu zaman sadık oldukları için toplanıp bu eve, kendi evlerine yerleşmişlerdi. nedense bu durumu garipsememiştim. bana çok doğal geliyordu anlatılanlar.

zamanın durmaya karar vermesinin nedenine gelince. insanlar zamanı bir yarış aracı olarak kullanmaya başlamışlardı. her şeyi hızla yapıp saatlerinin içinde zamanlar biriktiriyorlardı. belli bir miktara ulaşınca da üzerlerindeki tozu silker gibi silkip atıyorlardı zamanı. kronometreler icat etmişlerdi hızlarını onaylatabilmek için. hızına yetişememeye başlamıştı zaman, insanlığın açlığının ve açgözlülüğünün. kum saatleri zaten tarih olmuştu çoktan, zamanı yavaşlattığı düşünüldüğü için sadece süs olarak kullanılıyorlardı ama kimse zamanın hızının sabit olduğunu hesaba katmıyordu.kimse zamanın biriktirilebilecek, sonra da boşa harcanabilecek bir şey olmadığının farkında değildi. ayrıca zamanın yarıdmcılarını, evin bir köşesinde güzel ve nostaljik bir görüntü aracı olarak kullanmanın zamana hakaret olacağını düşünemiyorlardı. zamanın da bir sabrının ve bir kırılma noktasının olduğu hesaba katılmalıydı. fark edemediler, düşünemediler ve hesaba katamadılar... kendileriyle o kadar meşgulüler ki zaman''a yaptıkları nankörlüğü anlayamadılar. bunun bir karşılığı olmalıydı. o kadar eli açık bir kral değildi artık zaman.insanların yararına sunduğu bütün nimetleri geri almaya bunun için de durmaya karar vermişti zaman ve ona engel olabilecek hiçbir güç yoktu, kendini her şeyin üzerinde sana insanlık birden enkaz altında kalmıştı böylelikle ve bu bir intikamdı.

bu kadar hızlı bir anlatımdan sonra saat biraz soluklanmak için sözlerine ara verdi. pillerinin zayıflamaya başladığını ve ancak son soruma yanıt verebilecek kadar süresi kaldığını söyledi. sonra arkadaşıyla dinlenmeye çekilecekti.

benim burada olma nedenimi ise kısaca anlattı. saatlerim onlara iyi davrandığımı, onları anlamak için uğraştığımı zamana anlatmışlardı ve benim gibi birkaç kişi daha zaman evine kabul edilmişti. onlar da tıpkı benim gibi kendi hikâyelerini dinliyorlardı bir yerlerde.

bu satırları derinden gelen tıkırtılar içinden yazıyorum. siz, ihanet ettiğiniz zamanın intikamına maruz kalan insanlara zaman evinin içinden sesleniyorum. ihanetiniz bitene kadar, ara sıra güneşe baktığınızda saatlerle dans eden beni görebileceksiniz gökyüzünde. ve ben, devinimsizliğe mahkûm fani bedenlerinizle hayatın orta yerinde dururken siz, insanlar; sizi bağışlaması için zaman, saatleri kurmaya devam edeceğim durmadan. ben kendi kahramanlığıma ulaştım, şimdi sıra sizde.

dur bakalım biraz okuyayım da çalınacak hikaye var mı ?

beyin kanaması. (yarım öykü)

arşiv dolabının boyası kalkmıştı. içeriye girdiğinde dilara bunu fark etmedi. bu küçücük detayın hayatına mal olmasını bekliyorsunuz değil mi? oysa öyle bir şey de olmadı. loş arşiv odasının toz ve sararmış kağıt kokan raflarının arasına gizlenmiş bir katil pek tabii yoktu. ya da en sondaki soğuk metal rafların ardında başka bir dünyaya açılan ve üzerinde hiçbir zaman hiç kimsenin anlamayacağı kargacık burgacık yazılar yazan bir kapı da yoktu. arşiv dolabının boyası kalkmıştı sadece. peki neden yazar burada tam bu noktada. sabahın dördünde dilara’nın hikayesini anlatmaya kalkerken bu boyaya takılmıştı. belki de dilara’nın ayak parmaklarındaki ojeler de kalktığı için. arada bir bağlantı vardı. dolabın boyası sadece biri kolileri taşırken kalkmıştı. dilara’nın parmaklarındaki ojelerin kalkmasının sebebi bu kadar tesadüfü değildi.
mesele dilara’nın hikayesiyse kesinlikle ayaklarından başlamak gerekirdi.
küçük parmağındaki ojenin renginden girilmeli.
ince bileklerinden ilerlemeli.
narin diz kapaklarından eteğinin ucuna çıkmalı
ve oradan kalçalarında durmalı.
dilara’nın kalçaları göğüsleri kadar elle tutulur, gözle yenilir bir görselliğe sahip değildi. ama yine de hakkında üç beş satır konuşulması gerekirdi.
yazar bu noktada fazlasıyla üşengeçti. kalçalara bakılırdı. üzerine satılar yazılmazdı diye düşündü.
ve o sırada dilara arşiv odasının ortasına doğru çoktan ilerlemişti.
eteğinin hışırtısı sessiliğin içinde mikrofondan geliyor gibiydi.
mikrofonu eline alan sanatçılar gibi işte eteği de tam boyası kalkmış arşiv dolabının kenarına takıldı.
ve…
ve dilara düştü.
arşiv odasında düştü.
gözleri karardı.
eli ters döndü.
beyaz bacakları çaprazlandı.
kırmızı bir damla tozlu zeminin üzerine yayıldı.