621.
bildiğimiz yaşamın sonu.
devamını gör...
622.
ölüm kolay da bazı vedalar çok zor.
devamını gör...
623.
yaşama hakkının elinden alınması...
devamını gör...
624.
kendi paralel evreninin kıyameti.
devamını gör...
625.
anne karnından çıkıştaki son durak belki de. kimisi için korkunç, herkese hak terazide. eve dönüş gibi olmalı.
devamını gör...
626.
çevremin başına geldiğinde beni de yoran, hayat kadar gerçek olandır.
aklıma bir şey düşünce onu a’dan z’ye falakaya yatırdığımdan dolayı ölüm üzerine düşünmeyi sevmem. aklıma geldiğinde tüm olası felaket senaryolarını da beraberinde düşünürüm. aklıma gelmez o yüzden.
geçen günlerde patronlarımdan birinin babası öldü. araba ile son sürat giderken bir kaç takla atmış. çiftçi işçileri haberini alıp yardıma koşmuş ama yetişememişler. haber bize kolay ulaşmadı tabii. sıradan bir iş günü gibiydi ama ortamda garip bir negatif enerji yaygındı. hepimiz domuşuktuk. suratlar sekiz karış. patronlarımdan biri diyip durmamak adına adama da nickname vereyim; mike olsun.
mike’ın bir akrabası öğle sularında geldi kızıyla elele. bana merhaba diyerek koşar adım mola odasına geçti. peşlerinden gittim. ne içersiniz dedim, bir şey almayayım dedi. normalde mike’a misafir geldiğinde hunharca yiyip, içiyorlar. o yüzden bir gariplik var. sessizce yerime geçtim. bir masa geldi onun yemeğini yapıyordu mike. eski patron olan ponçik amca da gelmişti ziyarete. terasta kahve içiyorduk. amcayla yemeğe bakmaya gittik, mike dışardan kulağında telefonla mutfağa girdi. kürtçe bir şeyler söyledi amcaya. ben anlamadım, amcaya baktım kaşları çatıktı. mike koşarak çıktı. misafir zaten bahçedeymiş, iki araba gittiler.
isot a.k.a benim diğer patron o gün benim çocuklarımı okuldan almaya gitmişti. yanlışlıkla mühim biri oldum o yüzden benim restorandan çıkmam yasak.
amcaya soruyorum n’oldu? amca diyor mike’ın babası ağır yaralanmış, o yüzden gittiklerini söyledi mike. bence haber vermemişlerdir ona, ölmüşte olabilir babası dedi.
içime oturdu. şaşırıyor insan, beklemiyor ölümü. her an başına gelebilecek olma ihtimali aklından çıkıyor…
isot’a yazdım. mike ararsa sakın açma. çünkü isot küçük, kafası çok çabuk dağılabiliyor ve uyuşuk bir tip. çocuklarımı bana getirene kadar kaza yapmaması lazım. tek derdim bu, evet. isot amcayı aradı, ölmüş diyor hüngür şakır ağlayarak. işte şimdi benim de çocuklarımın hayatı tehlikede. gözleri bulanır, yolu göremez. zaten arabayı mal gibi kullanıyor, ben öleceğim endişeden. inşallah kaza yapmadan gelir diye diye kırk dakikada kırk kez öldüm.
ponçik amcanınsa o sırada telefon trafiği kesilmiyor. hepsi aynı köyden oldukları için herkes birbirini tanıyor. isot çocuklarımı sağa sağlim getirdi ve timsah göz yaşlarıyla ağlıyor. rolüne şaşırıyorum. dayısı öldü tepki bu şekil.
mike iş yerinden akrabalarının olduğu köye kadar 40 km arabayla gitmek zorunda ve şok halinde. bu durumda değilken bile trafik canavarı olan insan bu durumda da arabayı düzgün kullanamaz. neyse ki o da sağa sağlim varıyor.
amca dükkanı kapatacağız diyor, tüm hazırlıkları yapıyorum. isot hiç bir şeye el atmıyor tabii ki ve dağılıyoruz. isot mike’ın köyüne, amca da benle çocuklarımı eve bırakacaktı. amca ile giderken telefonda detay veriyorlar;
arabayla taklalar atarak öldü
ponçik amca ile benim çarşıya varışımıza kadar araba 70’lik yolda iki kere kendi kendini durdurdu. stop tuşuyla çalışan arabalardan. kendini durdurduğu halde ilerleyişi sorun. komple aniden dursa sorun. değişik anlar yaşıyoruz. her an bok yoluna gidecek gibiyiz. üçüncü kere de istop ettiğinde dedim amca kenara çek biz inelim.
velhasılkelam, bir kişinin ölümü sebebiyle bir çok hayat tehlikeye girdi. hepimiz farklı arabaların kazasında ölebilirdik o gün. neys’ mike türkiyeye uçtu, babasını defnetti, bir takım miras işlerini halletti ve döndü. mike’ın sürekli kendini tutup, en sonunda dün görüntülü bir konuşma sırasında kürtçe ninni gibi bir şey söylenirken kendini salışı ve hüngür şakır ağladığını gördüğümde benimde biriktirmiş olduklarım döküldü gözlerimden.
ölüm mü ağır olan etkisi mi? bence çevredeki etkisi ağır.
kalan sağ’lar zorlandı.
aklıma bir şey düşünce onu a’dan z’ye falakaya yatırdığımdan dolayı ölüm üzerine düşünmeyi sevmem. aklıma geldiğinde tüm olası felaket senaryolarını da beraberinde düşünürüm. aklıma gelmez o yüzden.
geçen günlerde patronlarımdan birinin babası öldü. araba ile son sürat giderken bir kaç takla atmış. çiftçi işçileri haberini alıp yardıma koşmuş ama yetişememişler. haber bize kolay ulaşmadı tabii. sıradan bir iş günü gibiydi ama ortamda garip bir negatif enerji yaygındı. hepimiz domuşuktuk. suratlar sekiz karış. patronlarımdan biri diyip durmamak adına adama da nickname vereyim; mike olsun.
mike’ın bir akrabası öğle sularında geldi kızıyla elele. bana merhaba diyerek koşar adım mola odasına geçti. peşlerinden gittim. ne içersiniz dedim, bir şey almayayım dedi. normalde mike’a misafir geldiğinde hunharca yiyip, içiyorlar. o yüzden bir gariplik var. sessizce yerime geçtim. bir masa geldi onun yemeğini yapıyordu mike. eski patron olan ponçik amca da gelmişti ziyarete. terasta kahve içiyorduk. amcayla yemeğe bakmaya gittik, mike dışardan kulağında telefonla mutfağa girdi. kürtçe bir şeyler söyledi amcaya. ben anlamadım, amcaya baktım kaşları çatıktı. mike koşarak çıktı. misafir zaten bahçedeymiş, iki araba gittiler.
isot a.k.a benim diğer patron o gün benim çocuklarımı okuldan almaya gitmişti. yanlışlıkla mühim biri oldum o yüzden benim restorandan çıkmam yasak.
amcaya soruyorum n’oldu? amca diyor mike’ın babası ağır yaralanmış, o yüzden gittiklerini söyledi mike. bence haber vermemişlerdir ona, ölmüşte olabilir babası dedi.
içime oturdu. şaşırıyor insan, beklemiyor ölümü. her an başına gelebilecek olma ihtimali aklından çıkıyor…
isot’a yazdım. mike ararsa sakın açma. çünkü isot küçük, kafası çok çabuk dağılabiliyor ve uyuşuk bir tip. çocuklarımı bana getirene kadar kaza yapmaması lazım. tek derdim bu, evet. isot amcayı aradı, ölmüş diyor hüngür şakır ağlayarak. işte şimdi benim de çocuklarımın hayatı tehlikede. gözleri bulanır, yolu göremez. zaten arabayı mal gibi kullanıyor, ben öleceğim endişeden. inşallah kaza yapmadan gelir diye diye kırk dakikada kırk kez öldüm.
ponçik amcanınsa o sırada telefon trafiği kesilmiyor. hepsi aynı köyden oldukları için herkes birbirini tanıyor. isot çocuklarımı sağa sağlim getirdi ve timsah göz yaşlarıyla ağlıyor. rolüne şaşırıyorum. dayısı öldü tepki bu şekil.
mike iş yerinden akrabalarının olduğu köye kadar 40 km arabayla gitmek zorunda ve şok halinde. bu durumda değilken bile trafik canavarı olan insan bu durumda da arabayı düzgün kullanamaz. neyse ki o da sağa sağlim varıyor.
amca dükkanı kapatacağız diyor, tüm hazırlıkları yapıyorum. isot hiç bir şeye el atmıyor tabii ki ve dağılıyoruz. isot mike’ın köyüne, amca da benle çocuklarımı eve bırakacaktı. amca ile giderken telefonda detay veriyorlar;
arabayla taklalar atarak öldü
ponçik amca ile benim çarşıya varışımıza kadar araba 70’lik yolda iki kere kendi kendini durdurdu. stop tuşuyla çalışan arabalardan. kendini durdurduğu halde ilerleyişi sorun. komple aniden dursa sorun. değişik anlar yaşıyoruz. her an bok yoluna gidecek gibiyiz. üçüncü kere de istop ettiğinde dedim amca kenara çek biz inelim.
velhasılkelam, bir kişinin ölümü sebebiyle bir çok hayat tehlikeye girdi. hepimiz farklı arabaların kazasında ölebilirdik o gün. neys’ mike türkiyeye uçtu, babasını defnetti, bir takım miras işlerini halletti ve döndü. mike’ın sürekli kendini tutup, en sonunda dün görüntülü bir konuşma sırasında kürtçe ninni gibi bir şey söylenirken kendini salışı ve hüngür şakır ağladığını gördüğümde benimde biriktirmiş olduklarım döküldü gözlerimden.
ölüm mü ağır olan etkisi mi? bence çevredeki etkisi ağır.
kalan sağ’lar zorlandı.
devamını gör...