depresyon

bende olduğunu düşündüğüm bir hastalık. zihnimi 500 yaşında gibi hissediyorum son 1 aydır, eskiye göre daha yavaş düşünüyorum, mutsuz ve umutsuzum da hayata karşı. bilemedim altan..

şu an majörüne göz kırpmakta olduğumu bildiğim, hep o sınırda yaşayacağımı fark ettiğim garip bir hâl. efsun gibi sizi çektikçe çeken bir şey. inanılmaz bir dağılma isteği ve oldukça yüksek haklılık payınız. kimsenin sizi asla ama asla anlayamayacağını düşünmeniz ve dahası hallerinizin hafife alınmasından bile kırılıyor olmanız.

işin garip tarafı aslında güçlü bir karakterinizin olması, bunu da biliyor oluşunuz. zekanızı vs..

siz onları seviyor olsanız bile insanlar bazen iğrençler. iki yüzlüler. sizde bir problem yok yani.
ayrıca, kendinizi siz aklamaz, siz beslemez, siz gezdirmez ve en önemlisi siz sevip kabul etmezseniz çözülmez bu girdap.

kendi kendinize sarılıp uyuyun bazen, omzunuzdan öpün. kendinize kahve yapın. kendinize anlam verdiğiniz değerli şeyler verin, güzel vakit geçirmek gibi. güzel insanlar sizin gibi bir yerlerde can çekişiyor olabilir. yalnız olmadığınızı bilin. iyi insanları sizi arayıp sormuyor diye geride bırakmayın belki onlar da sizin gibidir...

ağladığınızda kırıldığınız her şeyi yazın ve bitince derin bir nefes alın. hayatınız için kendinize bir iyilik yapın. sizi tanımıyorum ama sizi tanımadan sevebiliyorum. çünkü hassas insanlar var olmaya değer farkındalıkları olan insanlar.

çok ciddi bir ruhsal durumdur. insanların günlük hayatta güya ay depresyona girdim demesi hep beni sinirlendirmiştir. depresyonun ne derece zor, insanı bitiren bir şey olduğunu bilmeden konuştuklarında sinir oluyorum resmen. ya yemek gelmez içinden ya da çok yiyesin gelir. her insanda farklıdır. kiminin iştahı hiç olmaz üzüntüden. kimisi ise ters tepki vererek yemeklere sığınır. bırakın bir şeyler yapmayı, yataktan kalkacak hali bile kendinizde bulamazsınız. duş almak, tuvalete gitmek bile zordur sizin için. geceleri yatmak bilmezsiniz, uyuduğunuz zamanlarda ise yataktan hiç çıkmak istemezsiniz. gözünüz hiçbir şeyi görmez, keyif almazsınız. sürekli sorgularken bulursunuz kendinizi, hatta bazen düşünmeye bile mecaliniz kalmaz. stresten vücudunuzda değişiklikler meydana gelir. üzüntünüz, fiziksel bir rahatsızlık olarak kendini gösterebilir. berbattır. bunun şaka malzemesi yapılmaması gerekir.

zamanla kendiliğinden geçmesini beklemek yerine psikolog veya psikiyatriste giderek müdahale edilmelidir.

çoğu modelinde kişi kendi kimliğine ve dünyasına tahammül edemez. bilinçdışı kriz moduna geçip savaş veya kaç ilkel alarmını verir. ancak kişinin kendi kimliğinden ve dünyasından somut olarak kaçışının imkansız oluşu onu alkol gibi methodlarla bu bilinci dindirmeye yönlendirir. ancak bu döngü daha büyük krizler yaratır, bilinçdışında bir türlü durdurulamayan savaş veya kaç alarmı zamanla intihar arzusuna evrimleşmeye başlar.

30 yıl yaşadığım ve din defterini kapatınca onu da kışkışladığım dert.

yaşamayanların nasıl bir şey olduğunu tam olarak anlayamayacağı hastalık.

çağımızın kaçınılmaz hastalığı. heleki türkiye' de depresyonla doğarsın.

derecelerinin olduğuna inandığım ve çoğu insanın hafif de olsa hayatının bı döneminde sahip olduğu hastalık.
tabi herkes şanslı değil, bazıları için depresyon hayatlarından atamadıkları bir kist.
yıllarını bununla savaşarak geçiren insanlar var.
hayat güzel kuşlar çiçekler vs vs umarım herkes sabah uyandığında kendine gülümseyecek kadar iyileşir.

az önce odamın camından gördüğümdür.



gencecik adamsın kardeşim. merak etme, geçecek.

insanlar içinde olduklarını nasıl anlıyorlar merak ettiğim duygusal dalgalanma.
mesela ben depresyonda olmuş olabilirim. olmuşumdur belki yani.
bir şekilde yaşamaya devam ettim işte.

herkesin mutlaka en az bir kere tadına baktığı ruhsal bir hastalıktır.

bacağımı sokup çıkardığım ruhsal rahatsızlık.

çünkü hemen kendimi toparlıyorum bu sayede komple girmiyorum.

bir borderline olarak şunu söyleyebilirim ki aslında depresyon benim için çok iyi zira sürekli döviz tabloları gibi yükselen duygu durumumu en azından stabilize ediyor. kabul onla yaşayınca insan ortalıkta ali rıza bey gibi oluyor ama en azından mutsuzluk süreklilik arz edince bir yerden sonra onsuz yaşamak daha kötü oluyor ve yüzleşmek gerek ki hayatımız postlarımızlarda ki gibi rengarenk değil en azından yalan söylememe gerek yok b.k gibiyim beklentim yok ve bundan kurtulmamada gerek yok belki bitki gibi durmak acı verici olabilir ama kendime uymayan iklimlerde solmamada gerek yok

mutsuzluk, can sıkıntısı, hüzün gibi duygularla karıştırılmaması gereken; ciddi bir ruhsal rahatsızlık, çökkünlük.

ilaçsız geçmez! ilaçsız geçmez! ilaçsız geçmez! ilaçsız geçmez!

kendisiyle 9 yaşımda tanıştım, annemin bizden kopuşunu kendi içinde yalnızlığa sürüklenişini izledim, onu seven bir eşi iki çocuğu vardı neden olduğunu anlamadığım bir şekilde annem yavaş yavaş tanımadığım birine dönüştü, daha az konuştu, daha az güldü, bizi sevmeyi bıraktı sonra bir gün gözlerimizin önünde kriz yaşadı hemen tedaviye başlandı ağır depresyon dediler, 7 yıl boyunca antidepresanların her türlüsünü kullandı, sonra ben büyüdüm annemi anladım. içime kapandım sanki ruhum çekilmiş gibi daha önceden yapmaktan zevk aldığım şeyler tatmin etmemeye başladı, annem gibi daha az gülmeye daha az konuşmaya insanları daha az sevmeye başladım bir sabah uyandım gerçekten annemi anladım elimden tuttu çok gençsin daha düşme içine dedi kendi elleriyle götürdü doktora anksiyete, depresyon ve okb tehşislerini arka arkaya verdi doktor ilaçlar, konuşma terapileri uyanmak istemediğim sabahlar, içine sığamadığım odalar, almak istemedigim nefesler yemek istemediğim yemekler yaşayamadığım onca gün.

diyeceğim şu sevgilimden ayrıldım mutsuzum yatagimda oturup butun gun dizi izleyip cikolata kaşıklayacağim denilen şey depresyon değil geçici bir mutsuzluk sadece, depresyon çok yorucu bir hastalık yaşamayanın anlaması mümkün değil, 5 sene oldu ben tedaviye başlayalı hala bazı şeyler düzeldi zannediyorum ama aynı yerinde sayıyor konfor alanınız dışına çıkmanız gereken bir süreç ama bu hastalığın bana kalırsa en zor yanı o konfor alanını terkedebilmek zaten.

depresyon havası atılacak, övünülecek bir hastalık değil eğer kendinizi zihinsel olarak iyi hissetmiyorsanız, bazı şeyleri içinizde atlatamıyorsanız, kendinize zarar vermek gibi bir düşünceye giriyorsanız lütfen uzman desteği alın. depresyon ciddi bir hastalıktır ve tedavisi önemlidir.

herşey yolundaymış gibi davranıp içten içe acı çekme hali.

önemli bir kitapta okumuştum depresyona nelerin neden olduğunu kesin anlamda hala bulamamışlar .aileden gelen genetik faktorlermi yoksa yasanilan faktörlermi sebep oluyor .kesinlikle ve kesinlikle yaşam faktörleri ,sizi alta çeken insanlar olduğu sürece her şey zor gelir insana kendi dogrularinizi sorgulamak zorunda kalislrsiniz belli bir zaman sonra herşey rutinlesir ve hastalıklar ortaya çıkar üstüne doktora gider ilaç kullanirsiniz etrafinizdaki insanlar deli damgası vurur .kimse suçu ustlenmez siz delisiniz onlar normal ...depresyon naif insanları etkiler yüzsüzler etkilenmez ...

20 sene aralıksız efexor xr. neyse ki bıraktım. diğer arkadaşlara başarılar dilerim.

kapkara, yıldızsız bir gecedir. arada meteorların ışığına kanarsın fakat onlar da yıkıma geliyordur.