depresyon

birisi demiş ki depresyon beyin kaynaklıdır ne alaka o zaman bırak beyin cerrahları tedavisini yapsın

ikinci beyin bağırsak olduğuna göre gastroloji baksın.

dayımın selamı var. hangi dayım? depresyondayım. şaka bir yana kimsenin başına gelmesini istemediğim durum. herşeyinizi etkiliyor.

salt beyin kaynakli ise psikolojiyi / psikiyatriyi ve norolojiyi birbirinden ayri kategorize edilen tipcilar ne yaptiklarini bilmiyor.

ne kadar aydinlatici. sozlukler cidden kutsal bilgi kaynagi ya. *

bir kere içine düşüldükten sonra ömür boyu kurtulunması neredeyse imkansız olan psikolojik durum. her kötü anında tekrar seni yakalar, içine çekmeye çalışır.

kara gunes.

sporla, yurumeyle, vitaminle mitaminle gececegine inananlara satacagim az kullanilmis bir koprum var.

azinsanmayacak kadar vakada hayat standartlari vb. falan da illa ki etkili parametreler bu cok bilinmeyenli denklemde ancak her zaman degil.

bazen iyi bir isiniz, sevdiginiz arkadaslariniz, hobileriniz, seyahat imkaniniz, severek yaptiginiz bir spor, dikkatlice kurdugunuz ve benimsediginiz bir yasam tarziniz, hos bir kiz arkadasiniz vardir ama bu illet yakaniza yapisir, birakmaz.

bu gibi durumlarda —cogunlukla— kendisiyle ne ilk defa guresiyorsunuzdur ne de son defa, bu yuzden her seyin icine sicmanizi engelleyecek kontrol mekanizmalarin elinizin altindadir en azindan.

bazen illallah ettirir.
hehe

bu hastalık sizde kronikse ilaç harici hiçbir şey fayda etmeyecektir. tedavinizi aksatmamalı, ilaçlarınızı düzenli olarak kullanmalısınız.

depresyon bir hava al geçer denilebilecek bir hastalık değildir.
delilik de değildir.
bu ülkede depresyon olmamak anormal bir durumdur zaten. o yüzden utanmayın kendinizden, kendinizi de yargılamayın.
kabullenin.

sesinin kısılması gibi , hayata karsı...
dışarıdan bakıldığında hiçbir şey yok ama dünyayı taşıyorsun gibi bir ağırlık.

yüzük takmış frodo gibi. ne kimse onu görüyor ne de onun gördüğü dünyayı anlayabiliyorlar. gitmek bilmeyen bir misafir.

insanın hiçbir şey yapmak istemediği halde hiçbir şey yapmadığı için de kendini suçladığı, yataktan kalkmaya üşenip yatakta kalmaktan da sıkıldığı garip bir dönemdir. günün en büyük aktivitesi buzdolabını açıp hiçbir şey almadan kapatmak olabilir. kimseyle konuşmak istemezsin ama biri de aramayınca "kimsem yok" diye düşünürsün. kısacası insanın kendi kendine hem trip atıp hem de barışmadığı bir ruh hali.

bizim bir arkadaş girmişti oradan biliyorum.

kimse bu karanlığa düşmesin.

yirmili yaşlarımın sonunda yaklaşık bir buçuk yıl o zifiri karanlığın içinde kaldım. panik atakla başladı, sonra bütün yaşama sevincimi, isteğimi, hevesimi elimden alan dipsiz bir kuyuya dönüştü. düştükçe düştüm. dibi boyladığımda kendimi balkon demirlerinde, aşağı atlamaya hazırlanırken buldum.

tam o anda sanki biri suratıma bir tokat attı.

“ne yapıyorsun sen?”

bunu kendime avaz avaz bağırdığımı hatırlıyorum. insan kendine bağırır mı? bağırıyormuş. sesim evin duvarlarına çarpıp bana geri dönüyordu. sonra haykıra haykıra ağladım. ne kadar sürdü bilmiyorum. kendime geldiğimde sesim çıkmıyordu ama bir şey değişmişti.

ben yaşamak istiyordum.

kalktım, duş aldım. kolumu kaldıracak halim yoktu. uzun zamandır sokağa çıkamayan ben, o gün evde durmak istemedim. giyindim, saçlarımı topladım ve çıktım.

yürürken gözyaşlarım durmuyordu. yaşlı bir teyze yanıma gelip “ne oldu kızım, iyi misin?” diye sordu.

ağzımdan sadece tek kelime çıktı:

“kurtuldum.”

yaklaşık yarım saat yürüyüp eşimin yanına gittim. korkuyla ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. sorular soruyordu. ben sadece “sorma bir şey, yarın beni doktora götürür müsün?” dedim.

ertesi gün psikiyatristime olanları anlattım. “bu ilaç beni intihar aşamasına getirdi,” dedim. ilacı değiştirelim dedi.

“ben karar verdim, bu kuyudan çıkacağım,” dedim.

“güzel,” dedi, “o zaman işimiz daha kolay.”

ilaç değişti, doz düştü, zaman geçti.

bugün ara sıra yoklayan panik ataklar dışında hayatımda ciddi bir sıkıntı yok. kalbimi ve aklımı yavaşlatmayı öğrendiğimi düşünüyorum.

o sıkışmışlık duygusunu hiç unutmadım.

insanın kendi zihninin içinde mahsur kalması çok kötü.

o yüzden kimsenin yaşamasını istemiyorum.

ama bir gün o karanlığa düşerseniz, çıkış görünmüyor diye orada kalacağınızı sanmayın. siz ondan daha güçlüsünüz bunu lütfen unutmayın…

#2980766 aynı fikirdeyim.*
şaka bir yana ciddi bir durum.
depresyon tedavi edilebilir zihinsel ve ruhsal sağlık sorunları arasında yer alır.
(bkz: https://www.memorial.com.tr...).

içerisinden, bünyedeki mevcudiyetinden çıkınca ancak varlığının anlaşıldığı şeydir. kendini bildi bileli mesela depresyon içerisinde olan insanlar..

zamanı gelip depresyonlarından çıkınca anlayacaklar depresyon içerisinde olduklarını..

bu da yine nalet bişey..

depresyonla yaşamak oksijen tüketmek gibi bazımız için..oksijen de zamanla öldüren zehirli bir gazdır..

gaz ölçüm cihazlarınız için kalibrasyon, yıllık bakım, sertifikalandırma işleriniz için irtibat;
ben

insan evladı olarak çok fazla küçümsediğimiz bir hastalıktır. fakat belki de hastalıkların en kötü 5 tanesinden birisi olabilir. ilaçla tedavisinin olmasına rağmen, o ilacı genellikle ömür boyu kullanmanız gerekir. kullandığınız ilacın size çare olmadığı anlaşıldığında dozu arttırılabilir, dozu arttığında uyuşabilirsiniz vs... gerçekten çok pis bir hastalık.

2024’ten beridir aralıklı ataklarla çekmekte olduğum derttir.

evde tek başımayken, yolda yürürken, toplum içerisindeyken hissettiğim o acıyı hissetmek istemiyorum artık..

bu aralar da hep ağlamaya meyilliyim, gözlerim doluyor nedense hep.

çok yoruldum, bezdim artık.

tedavi edilir ama tekrarlar.