takipçilerine pek tabii destek olan, okuduğum kadarıyla kafa yapısı ve düşüncelerini kendiminkilerle bağdaştırdığım, tatlı mı tatlı bir yazar olur kendileri.

(bkz: karadeniz en çok bize karadır).

insanlara güvenmiyor insansız yaşayamıyordur. aynı hataya kaç kez düşebilir ki insan?

benim de dahil olduğum gruptur. fen lisesinde okuduğum için böyle şeylere vaktim olmadı hiç, eksikliğini de hissetmedim açıkçası

dr. gary small ve gigi vorgan tarafından yazılmış kitaptır.
kitap dr. small'ın ağzından birinci tekil kişi anlatılmış. ki önsözde de kitabı deneyimlerinden aktardığı için bu anlatım biçimini seçtiğini, kitabın diğer yazarı olan eşinin okurların olayları ve olayların ardında yatan bilimi kavranması için kitabın yazımında önemli bir rol aldığını söylemiştir.*
kitapta gerçek hastaların yaşamları ve duygusal mücadeleleri, kurgusal mekanlar ve durumlar ile değiştirilerek mahremiyet perdesinin ardında aktarılmış. ve yazılış amacı yine yazarın ağzından "psikiyatriden korkanların korkularını yenmeleri ve yardım almalarını sağlamak" şeklinde özetlenebilir.
kitap dr. small'ın eğitiminin ilk yıllarından itibaren yaklaşık otuz yıllık deneyimleri sürecinde karşısına çıkan ilginç vakaları kapsıyor.
bedenin zihni bozması kadar, zihnin de bedeni hastalandırdığı dinamiğinin ve de psikolojik sorunların hem fiziksel hem de zihinsel açıklamalardan yola çıkarak konuşma-ilaç tedavileri ile sonlandırılması ya da düzenlenmesinin konu edinildiğini söyleyebiliriz.
psikoloji bilimi konusunda öğretici bir kitap olmasa da belirli bir bakış açısı kazanmamızı sağlaması ve de keyifli üslubu ile hoş vakit geçirmemizi sağlaması açısından okunabilir kitaplar arasındadır.
kitabın çevirisi duygu akın tarafından yapılmış, doğan kitap tarafından yayımlanmıştır.
kitabın adının satış kaygısıyla 'bir psikiyatristin gizli defteri/ en sıra dışı vakalar' şekline evrildiğini düşünüyorum. eğer öneri olmasaydı ben de tam tersine bu kitabı herhangi bir raftan alıp incelemez dolayısıyla da okumazdım. *

türkiye gerçeğidir.

sözlükte sohbet edilesi nadir yazarlardan. tanımlarını okurken her anlamda eğleniyorum eğlendirirken de düşündürüyor tabi. hem de aynı renklere sevdalıyız daha ne olsun.
bol bol yazması dileğiyle.

türkiye de mi? diye düşündüren başlık. öldürmeyin, dokunmayın da değer vermeseniz de olur.

çok hızlı şekilde kilo alıp sonra yine hızlı bir şekilde kilo verip forma giren hintli aktör. 3 idiots filmi benim favorim.

bizim yakışıklı:

müzeye çevirilmiş salzburgdaki doğduğu ev:

içeriden kareler:


viyanadaki müzesini sanal olarak gezmek isteyenlere:;


görsellerin kaynakları:
;
;

(bkz: sözlükteki yazarların ordinaryus profesör doktor olmaları)
(bkz: sözlüğe einstein gelse farkedilmez)

etrafimdakilere mutlu gibi gozukuyorum ama degilim..

kafa sözlük yazardım. 1.nesil bir yazar* olarak sözlüğün en saygın kişilerinden olurum herhalde.

ayna.
arkadaş

ajanslara düşen habere göre gerçekleşen olaydır.
katar'lıların bu kadar ekonomimizin içinde olmasına da anlam yükleyemediğimdir.



kaynak

ütopik bir soru.
sağlam bi kas gevşetici olsa fena olmazdı. muscoril olur. efenim işte adeleks olur. biraz da dideral lütfen...

unutmak kolay demiştin, alışırsın demiştin
öyleyse sen unut beni, yeter ki benden isteme
gözlerimde yaş, kalbimde sızı, unutmadım seni
unutamadım, unutamadım, ne olur anla beni

gelmiş geçmiş en iyi ve en çok izlenen sitcomlardan biri olan friends dizisinin en sevdiğim ikinci karakteri olan aktör joey tribbiani’nin bolca kullandığı bir selamlama sözüdür.

söz tek başına çok etkili olmasa da joey’nin tonlaması ve bu söze eşlik eden samimi ve biraz şapşal gülümsemesi sözün derinliğini arttırmaktadır.

dizi türkiye’de yayınlanmaya başladığında ben harıl harıl ingilizce öğrenmekle meşguldüm. ve o zamanlar da büyük bir friends hayranı olduğum için sıklıkla joey’i taklit ederek bu sözü söylerdim.

nedense arkadaşlarım beni öğretmene şikayet ettiler. grammar nazisi olan öğretmenim beni karşısına alıp dedi ki:

“ ya how are you? ya da what are you doing? demen gerekir. yoksa tamamen yanlış bir cümle kurarsın ve bu gidişle de ingilizce öğrenemezsin.”

tabii ki öğretmeni değil joey’i dinledim ben. peki ne oldu? sonunda ingilizce öğretmeni oldum, ingilizce sınav teknikleri ile ilgili 9 kitaplık bir set yazdım, veliler öğrencilerini okudukları okuldan alıp benim çalıştığım okula yolluyorlar dil sınıfında okumaları için.

joey’e teşekkür ediyorum ve şevk kırıcı öğretmenime soruyorum: how you doin’.

losing my religion çalıyor arkadaşlar. program her dinden bahsetti sonunda ateistlerin sesi oldu....
tek sıkıntı, “yahudiler çakal bir millettir” cümlesinin kullanılmış olması. sizi dinleyen musevileri arkadaşların olabileceği ihtimalini atlamış olmanız.....

sen hayırdır diyesim geliyor. nerden geliyor bu rahatlık çözebilmiş değilim. oldukça rahatsız, gergin hissetmeme neden oluyor bu durum. nezaket ve kişisel sınırlar diye bir durum var. oturup anlatmak istiyorum böylelerine.