insanın iyiliğini isteyen kişilerin, konu ne olursa olsun gerçeği söylemesi ve kişiyi zarar görmemesi için uyarmak amacıyla en kötü gerçekleri bile açıkça dile getirmesi durumunu ifade eden atasözü.

çok yakışıklı veya güzel olupta konuşmaya başladıktan sonra keşke hiç konuşmasaydı sadece seyretsek dediğim yakışıklılar ve güzeller olmuştur... yakışıklı veya güzel olmak ilk bakışta önemlidir belki ama içi fossa ne işe yarar ki ..

muhtemelen dostun yoğurdu nickini alırdım.

edit: bir tane daha geldi aklıma; 'karşı kasadaki anahtar' da olabilir.

istediğin ne?

enfes bir yemek yemiş yada ekstra bir vitamin takviyesi almış gibi olur insan ağız dolusu kahkaha ile gülerse.

hem vücudumuza hemde ruhumuza en iyi gelen eylemdir kendisi.

sözlüğe nerdeyse her gün her hafta yeni bi güncelleme ve özellik gelmesi çok hoşuma gidiyor ya. sürekli canlı tutuyorlar özellikleri ya da ödülleri. teşekkür ederiz efendim*.

her şeyi çok fazla düşünüyorsun. herkesle empati kurmaya çalışıyorsun hatta seninle empati kurmaya çalışmayan üstüne üstlük yargılayan insanlarla bile. çabalama bu kadar herkesi anlamak için, canın yanıyor.
gelecekte yaşıyorsun sürekli ve yaşadığın anı kaçırıyorsun. lütfen yapma artık. farkındayım; çok yoruldun, anlaşılmak istedin ama anlamadılar. hepsinin farkındayım.
sana yalvarıyorum umudunu kaybetme. umudun olmadan yaşayamıyorsun sen. güzel günler gelecek ben inanıyorum.
"sana söz yine baharlar gelecek."

tarih
büyüyünce ilber ortaylı olucam.

herkese geçmiş olsun.

izmir için maalesef alışık olduğumuz bir durum ama ülkedeki deprem, inşaat, şehircilik halleri malum seviyede olunca insan muhakkak ki daha da fazla diken üstünde yaşıyor ve hissediyor, gayet normal ve insani bir hal, biraz da coğrafya kaderdir.

"sizinki de deprem mi yhaaa" diyenlere de tek lafım var, "kötülüğünüzde boğulacaksınız ve kimse arkanızdan kimse sizi hayır ile anmayacak"

bazen tanrıya bu konularda aşırı inanasım geliyor.*

(bkz: yaprak sarma fan kılap) hayranları var sözlükte.

(bkz: ahmet beyin ceketi) adlı mükemmel şarkısının hikayesini buradan ayrıntılı bir şekilde okuyabilirsiniz.

bir street fighter karakteridir.

oyunun, 1991 yılında kollu makinelerle oynandığı dönemdeki sekiz karakterden biridir. tıpkı guile gibi. ryu’nun çocukluktan beri en yakın arkadaşı olan ve eğitimini ryu ile birlikte tamamlamış olan ken amerika doğumludur ama japon bir yanı da vardır.

elisa masters ile evli olan ken, guile’ın da bacanağıdır. ken’in mel adında bir oğlu vardır.

ken, ryu’ya göre daha sinirli, daha saldırgan ve daha beklenmediktir. ancak ryu ile aynı özel hareketlere sahiptir. yalnızca ken saldırı konusunda ryu’dan daha iyidir.

en bilindik hareketlerinden biri hadouken’dir ancak bu hareket türkiye’de aduket diye bilinir. diğer ise shoryuken’dir ki bu da türkiye’de oryuken olarak bilinir.

ken ve ryu atari salonları döneminde “ ver geçeyim” diyerek yanınıza sokulan atari farelerinin favori dövüşçüsüdür. her atari salonunda mutlaka bulunan bu fareler asla kendileri para harcamaz ve amatör gördüklerinin yanına gidip bir el oynamak için durmadan konuşurlardı. her zaman ken ve ryu ile oynasalar da her oyuncu hakkında bilgileri vardı.

ken şu sıralar oğlu mel’i bir dövüş sanatı ustası olması için eğitmektedir.

(bkz: hayattaki küçük mutluluklar)
yüzünüzde hep gülümseme, kalbinizde huzur olsun...

deli deli olma filminde mişka'nın piyano eşliğinde söylediği rus manisini anımsatan başlıktır.

bir sarmaşık olsaydım,
sıkıca tutunsaydım bir yere.
sökülüp atılmasaydım,
köklerimi salsaydım derinlere.

bir sarmaşık olsaydım,
dolasaydım gövdemi döne döne.
günlerce aynı yerde kalsaydım,
hareketsizlikten uyusaydım.

bense ayrık otuyum,
her çıktığı yerden sökülen.
sarmaşık olmak isteyip de;
basit bir ot bilinen.

bir ayrık otuyum,
kökü olmayan, sevilmeyen.
sarmaşık olmaya özenen.

ekşide 3,5 yıl bekledim yazar olmak için.. ne hakaretler, saçma sapan şeyler duydum (bkz: çaylak) olduğum dönemde.

ekşi, sırf bel altı çalışır hale geldi. özgürlük bu olmamalı. tanım girerken bile adamlar saydırıyor. (bkz: komik) olduğunu savunuyorlar bir de..

kafayı görünce direk geldim oradaki yazar hesabımı kapatıp. tek dileğim umarım buranın suyu çıkmaz..

aşk tüneli, ukrayna'nın klevan şehrinde üç kilometre uzunluğunda yeşil kemerlerle çevrili bir demiryoludur. gerçek dünyadan soyutlanmış bir ütopya gibidir. nefes kesici güzelliği, mis gibi ağaç kokuları ile çiftlerin yürüyüşe çıkması için favori bir yerdir.
sevdiği kişi ile aşk tüneli'ne giden çiftlerin tüm dileklerinin gerçek olacağı söylenir. burada birbirini öpen çiftlerin sonsuza dek birbirine sadık olacağına inanılır. dünyanın en romantik mekanlarından biri olduğu için aşıkların ilgisini çok çeker.

her mevsim ayrı güzelliğe sahip olan bu tren yolunda günde sadece 2 kere tren geçer ve o saatlerde yürüyüşe izin verilmez. aşk tüneli, aslında gizli bir askeri üssü saklamak için yapılmıştır. ama askerler sevgilileri ile burada gizlice buluşup aşklarının sonsuza dek süreceğine yemin etmişler. bu sevgililer sonra evlenip aşk dolu bir hayat sürmüş ve çevrelerine aşk tünelini anlatmışlar. burada birbirine sarılan çiftlerin sonsuza dek birbirine aşık olacağı kulaktan kulağa yayılmış.

artık umrumda değil. isterse insan formuna girsin korona. 2 yıl oldu. ömür boyu korona konuşmak istemiyorum.

hala belamız olmaya devam eden kavramdır. şarkının yazıldığı tarih* göz önüne alındığında aşırı üzücü olan durumdur aynı zamanda. bilmeyen yoktur muhtemelen ama bilmeyen ya da dinlemek isteyenler için;

çok tuhaftır.
sözlüğün bağımlılık edici etsinin bu beğeniler olduğunu düşünüyorum.
gerçi sadece sözlüğün değil. tüm sosyal medyanın.

türk toplumu olarak sanata olan ilgimiz ve yaklaşımımız zaman içinde dalgalanmalar göstermiş ve yaşadığımız 21. yüzyılda herhalde en kötü zamanlarını geçirmekte.

göktürklerden başlayıp, selçuklu, osmanlı devirlerinden türkiye cumhuriyetine uzanan devir göz önüne alınırsa cumhuriyet döneminde hem eski devirlerin eserlerini koruma hem de önceki devirlerin kendine has yetkinlikte eserlerinin yanına yenilerini koymakta sıkıntı yaşadığımız söylenebilir.

bugün osmanlıdan kalma çeşmelerin grafiti ve aşk mektupları mağduru olduğu, selçuklu sultanlarının mezarlarındaki kemiklerin köpeklere mama olduğu kaotik bir dönemden geçerken sanatta çığır açmamızı pek bekleyemezdik tabi.

birçoğunuz görüp duyuyordur, bir yerlerde yeni yerleştirilen bir heykelin haftasında tahribata uğratıldığını ya da emek verilip şehrin güzel yerlerine yerleştirilen resimlerin amatör ressamların hışmına uğradığını.

büyük ihtimalle eğitim sistemimizde sanata ayrılan yerin kısıtlı olması ve bu bilincin aşılanmaması bu noktaya getirdi bizi toplum olarak.

bugün sanat sergilerine gitmek belirli bir zümre dışında normal insanlara pek de hitap etmeyen boş bir aktivite olarak görülüyor.