çocukken sahip olmak isteyip sahip olamadığınız şeyler

bisiklet.

tehlikeli ve sürecek fazla alan olmayışından dolayı bizimkiler hiçbir zaman almadı ama benim içimde ukde kalmıştır.

ulan sanırım her şeyim vardı ya. (aklıma gelen bir şey olursa burayı güncellerim.)

hani barbie evim olmadı ama çok istedim mi emin değilim.

haaaaaa playdoh hamurlarının o aletlerinden isterdim bak. ondanım olmadı. ama satan bi yer gördüm mü emin değilim. anca televizyonda reklamını görürdük.
onun dışında allah'a şükür. neye ağlasak alındı.

güncelleme: gameboy istediğimi biliyorum ama çok tutturmadım sanırım ki o da alınmadı. mantığını çözememiştim. sadece benim de olsun istiyordum. olmadı. çok sorun da olmadı.

nerf marka oyuncak silahlar vardı ondan istemiştim ama çok pahalıydı ailem alamamıştı.
ek olarakta boncuklu tabancaların sniper versiyonu var idi onu da istemiştim yine maddi yönden pahalıydı.

çocukken sahip olmak isteyip de sahip olamadığın şeyler, insanın içinde tuhaf bir iz bırakıyor. benim hiç satın alınmış bir oyuncağım olmadı mesela.. plastik mutfak setleri, bez bebekler, atariler, oyuncak arabalar… vitrinde gördüğümde içim giderdi ama poşete girip eve gelen hiçbiri olmadı.

oyuncağımı hep kendim yaptım. çamuru avuçlarımda yoğurup tabak, fincan yaptım, kuruyunca çatlasalar da bana aittiler. annemin dikişinden arta kalan kumaş parçalarından bebek diktim, elbise biçtim. mandallardan karakterler çıkardım, çiçeklerden krallık kurdum. bir taş bazen araba oldu, bazen ev. bir kutu hem okuldu hem saray.

bunun artı tarafı büyük.. hayal gücü kas gibi gelişiyor. elinin değdiği her nesne potansiyel bir oyuncağa dönüşüyor. yoksunluk, icat etmeyi öğretiyor. oyun kurma refleksi güçleniyor, dışarıdan gelmeyeni içeriden üretmeyi öğreniyorsun.

ama işte bir yanı da buruk. gerçekten benim diyebileceğin, raftan alınmış bir oyuncağın hiç olmuyor. kırılmasın diye saklanan, yıllar sonra bulununca gülümseten bir plastik bebek ya da çizilmiş bir oyuncak araba yok. hafızanda çamur var, kumaş var, çiçek var… ama bir de hep hafif bir eksiklik hissi.

okul hırkası.

şimdiki aklım olsa, "anacığının ördüğü o yünlü, cepli hırka kaç tane polyester hırkanın yerini tutar?" diye enseme bir tane vururdum. *

(bkz: converse)

yazarım ama düşündükçe daralıyorum.

akülü araba, barbie evi ve ışıklı ayakkabı
çocuk işçi olsaydım böyle olmazdı

kardeş.
sağlıklı bir anne.
daha huzurlu geçen günler.
çevresindeki herkese eziyet etmekten zevk almayan bir babaanne.

sevgi.

akülü araba ve daha stressiz ve sakin çalışan başka ilçeye sürülmemiş bir baba.

uzaktan kumandalı helikopter ve tam otomatik oyuncak silah

akülü araba. hep içimde ukde kalacak.
bir (bkz: elzem (yazar)) ukdesidir..

edit: çoğu yazarın da içinde kalmış. toplanıp akülü arabalar kiralayalım bence. ben utanmam sürerim ha.

-bisiklet

sürecek yer yoktu ve tehlikeli olmasından dolayı hiç alınmadı.


-tatilya gezisi

bizimkiler güvenemediği için göndermedi, yine ukde kalmıştır bende.


-uçurtma

malzemeleri hazırdı ama hiçbir zaman yapılmadı.


-akülü araba


o zamanlar üst segment itemiydi, erişimi zordu.

commodore. çok istemiştim ama babam almadı.

kesinlikle bir köpek..

işin komik tarafı hem annem hem babam deli gibi köpek aşığıdır. sadece apartman dairesinde bir köpeğin beslenebileceğine inanmadıkları için sahiplenmeme izin vermediler fakat artık yetişkin olmanın getirdiği bağımsızlıkla bir tane alıp çat diye eve getirmeyi düşünüyorum. gerekirse , onlar alışana kadar her yere yanımda götürürüm.

ebeveynlerde her zaman direnç mekanizması köpek eve girene kadardır. girince, başta karşı olan ebeveynler , köpeğe aşırı duygusal bağlılık geliştirir. bunu bildiğim için, alıp gelmeyi planlıyorum. emri vaki bazı durumlarda iyidir.

orta kısmında vitesi olan 'polo' bisiklet

bisiklet.

bu yüzden halen bisiklet nasıl sürülür bilmem. sürmek de istemem. ben çok isteyip alamadığım şeylerden öyle bir uzaklaşırım ki önceki halimin esamesi okunmaz.

at.

küçükken kovboy olmaya özenip bir ata sahip olmayı çok istemiştim. hani herkesin gönlünde bir aslan yatar ya, benimkinde at yatıyordu; yani o derece...

geçen hafta yine dolar üçlemesinden for a few dollars more filmini izledim de içime bir at çöktü. ben neden şu hayatta bir clint eastwood veya lee van cleef olamadım diye hayıflandım. "hayır yani, benim neyim eksikti" dedim. neyim eksik olacaktı, atım eksikti tabii. bir atım olsa böyle mi olurdu... bana bir atı çok gören babama da kızmadan edemiyorum. antrede at mı beslenirmiş. beslenir abi niye beslenmesin yani. o zamanki evimizin antresi buna müsaitti. neyse. çocukluğuma inip de atımı ürkütmeyelim sabah sabah.

huzur,
güven.

bağırsakları güven meselesinde bıraktık hala toparlamaya çalışıyoruz.

(bkz: tees elektronik setleri)