intihar etmek

bir gün gerçekten başıma gelmesinden korktuğum durum.

muhtemel ki bünyemdeki anksiyete ve kaygı bozukluğuyla ilgilidir. duyanlara saçma da gelebilir. sınırların kenarında dolaştığım oluyor ancak, ömrümün bir döneminde o sınıra geldiğimde kendimi engelleyememekten korkuyorum.

beni çelişkilerle boğuşturan durum. birisi bana bahsedince onu bu histen kurtarmak için her şeyi yapabilecekken ona kendi inanamadığım şeyleri söylüyorum. oysa ben de bununla sürekli mücadele halindeyim. bir gün kaybedecek gibi hissediyorum zaten kaybetmiştim de hayat şans verdi tekrardan. her zaman o şansı vermez biliyorum zaten ben de hayatın o şansı vermesine izin vermem artık öyle hissediyorum.

intihar aslında bir tepkidir, ismet özelinde dediği gibi arda kalanlara karşı bir cezalandırmadır intihar. toplumumuz hayatına son veren kişiye hayatını sonlandırdığı için değil sırf kutsal kitaplarında onun yerinin cehennemlik olduğu yazdığı için ölmüş bir insanı yerden yere vururlar ama yerden yere vurulacaklar aslında yaşayanlardır. her intiharın ardında bir toplum yatar.

insanın daha fazla dayanamayacağı şiddette mental veya fiziksel acıya maruz kalması sonucu başvurduğu eylem. *
amerika'dan örnek vermek gerekirse, 2016 yılında günlük intihar eden insan sayısı ortalama 132 imiş. cinsiyet olarak ise erkeklerin intihardan dolayı vefat etme oranı kadınlarınkinden 3.53 kat daha fazlaymış. intihar vakalarının neredeyse yarısında intihar aleti/silahı olarak tabanca kullanılmış.

intihar eden kişilerin çoğunluğu, bunu yapmadan önce, öldükten sonra hayat olduğuna dair inancı varsa intihar etmeye yakın bu inancını kaybetmiş; eğer öldükten sonra inancı yoksa da, intihar etmeden önce öldükten sonra hayat olduğuna inanmış olabilir. kendimce konu hakkındaki hipotezim budur.

intihar denilince ne tuhaftır ki, akla isveç, norveç gibi refah seviyesi yüksek ülkeler gelirdi. sebep olarak da monoton bir yaşamdan dolayı bunalıma girmek, sürekli kapalı ve karanlık havanın depresyona sevk etmesi gibi sebepler ortaya çıkar, yine de anlam verilemezdi.
son dönemlerde bu intihar salgını türkiye'ye de bulaştı. köprüden atlayanlar, yüksek binadan kendini boşluğa bırakanlar, cinnet geçirip silahı ateşleyenler, kutu kutu ilaç içenler, hava gazı ya da tüp gazına davrananlar, birkaç metrelik urganı boynuna geçirip yaşamını sonlandıranlar...
intihar haberlerinde ölenin yakınları, ailesi, ahbabı, komşusu hep şu tanıdık açıklamayı yapar:
çok sessiz biriydi, çok sakin hayatı vardı, böyle bir şey yapacağını düşünmezdik.

düşünülemez, çünkü kişi, karşıdakine yaklaşmayacak kadar anlaşılmaz ve karmakarışık duygular içerisinde. buna sosyal, ekonomik, ruhsal sıkıntılar da eklenince bireyin psikolojisi yerlerde sürünüyor.

çocukluğumda köprüden atlayarak yaşamına son vermeyi çalışanların haberlerini izlerdik, öyle senede 5-6 yı geçmezdi, şimdilerde ise yerel gazetelerde bile nerdeyse haftada 3-4 kişinin haberini okuyorum,her defasında da hiçmi bir yakını yoktu, onu anlayabilecek ,onu dinleyebilecek hiçmi kimsesi yoktu diye üzülürüm .
belki de artik aile hekimligine aile psikoloğu da eklenmeli ki insanlar çözümleyemedikleri konuları kolay ulaşılabilir bir uzmanla rahatça konuşup tedavi olabilmeliler.

tanrıya ve yeryüzüne rest çekmektir.en azından ne olduğunu bile bilmediği diğer taraf için kendini ve hayatını ve bedenini yillarca heba etmek istemeyen insanın,hayata çelme atmasıdır.

çoğunlukla herkes bir kere olsun aklından geçirmiştir ben gibi. ama insan zamanla görüyorki halledilmeyecek bir şey yok. hayat hala yaşanılacak bir yer ve hala iyi insanlar var.

yaygın kanının aksine sadece yetişkinlerin değil, küçük yaştaki bireylerin de yapmayı düşündükleri eylem. david burns'ün iyi hissetmek adlı kitabında şöyle bir kısım okudum:

"oldukça şok edici ve garip, ama intihar çok gençlerde de hiç de az değildir. filadelfiya'daki kasaba okullarından birindeki yedinci ve sekizinci sınıf öğrencileri arasında yapılan araştırmada, gençlerin 3'te 1'inin ağır depresyonda oldukları ve intiharı düşündükleri ortaya çıkmıştır. annesinden ayrı kalan bebeklerde bile sağlıklarının bozulması ve hatta kendilerini aç bırakarak ölmeleri şeklinde depresif belirtiler görülmüştür."

çoğu kişi çocukluğunda böyle duygular hissetmediği için bunu imkansız olarak nitelendirse de gerçek bu. ben de ergenliğimden beri depresyonla boğuşan biri olduğum için olabileceğine birinci elden tanığım. elbette her çocuk intiharı haberi gerçek değil, bu ülkede cinayeti örtbas etmek için bu numaralara başvuran iğrenç mahlukatlar bulunuyor. ama "çocuk bu, intihar edemez" yaklaşımı da yanlış, onu belirtmek istedim.

bir intihar biçimi olarak: kopyala-yapıştır

buna bir örnektir.

kendim sık sık düşündüğüm ama başkası bahsedince sakin yapma degmez dediğim eylem. siz de sakın yapmayın.

en büyük korkularımdan bir tanesi.

ancak intihar eğilimi, genel itibariyle ruhsal bozuklukların bir göstergesi olarak karşımıza çıkmakta. o yüzden güzellenecek pek bir yanı da bulunmamakta çoğunlukla.

arkada kalanları savunmasız bırakan bir suçlamadır. kim hissesine ne düşerse onu alır ve o azapla geri kalan ömrünü yaşar.

(bkz: bak yeğenim biz neler yaşadık kendimizi attık mı sorusu) gibi geri zakalıca şeyler söylenmemesi gereken kavram.çok değişik bir şeydir intihar. çok şey barındırır içinde.kolay değildir kendini öldürmeye karar vermek. kişi buna karar verdiyse psikolojik desteğe yönlendirilmelidir. yarın çok geç olabilir. çok ciddi bir durumdur.

bu konuda başarılı olanların haklı olduğunu düşündüğüm eylemdir.
başka bir tanım yapamıyorum çünkü kendi adıma anlamlandıramıyorum. o mertebeye ulaşacağım yaşantılarım olmayışından sanırım.
dünyanın en zor kararı olsa gerek. önlerinde saygıyla eğiliyorum.

inanıyorsan da inanmıyorsan da sonu kötü olan seçim. her yara üfleyince geçer, bazıları için biraz fazla üflemen gerekli .

kişinin bir nevi yaratıcıya isyan edip kendi hayatına son vermesidir. konu ile alakalı çeşitli kitaplar yazılsa da asla bir insanın neden intihar ettiğini bilememekteyiz.. o an neler düşündüğünü.. neden o kadar dolduğu ve neden bu dünyadan ayrılmak istediğini.. ne kadar özel.. ne kadar mahrem.. ve bir `schubert ` ezgisi olan `ave maria` eşliğinde intihar etmek ne kadar itaatkar ve isyankar..

trt belgeselde izlemiştim. japonya'da insanların durup dururken ortadan kaybolma hakkı varmış. hatta size bunun için yardım eden şirketler var. devlet bu hakkınız ve gizliliğinize sonsuz saygı duyuyor. ailenize kolay kolay hiç bir bilgi vermiyor. tabii ki aileler daha bu duruma karşı bir anlayış geliştirmemişler. lakin medeni bir toplumda bireysel özgürlüklere bu denli ucu açık bir saygı geliştirilmeli.

kısa bir vadede intihar etmeyi düşünmüyorum. lakin bilimin bu mevzuyu akıl hastalığı olarak nitelemesi gericiliktir. kısa bir süre önce dünyada olabilecek en güzel şekilde ve mutlu bir şekilde mesaj bırakıp aramızdan ayrılan mehmet pişkin'e bile ne küfürler ettiler.

gelişmiş ve medeni ülkelerde ağır depresyondaki insanlara ötenazi hakkı bile tanınmakta. çok rica ederim sayısız çelişkiyi artık bedeninde, beyninde barındıramayan, çözemeyen kimseyi rahatsız etmeden giden insanlara kızmayın. arkalarından feveranlar da etmeyin. suçlamayın onları.

freud her intiharın kalanlara bir mesaj olduğunu söyler. bazen sadece her gün yoğunlaşan zilyon tane çelişkiyle baş edememek de olabilir. yaşamak direnmektir de, her şeyi doğru yapmaya çalışan güçlü bir promethus sanarken kendinizi aptal ve çaresiz bir sisifos olarak bulabilirsiniz kendinizi. ama asla zavallı değil.

yaşam bireysel ve toplumsal bir şeydir. lakin bu çağ sadece yağlı bir sıvıya batırılmış kükürt kadar kirletmiş hepimizi. çürütüyor.

.hayallerine ,umutlarına, yaşayabileceğim duygulara kendi elinle son vermektir .bunu yapan insan için zaten bunlar son bulmuştur .