yalnızlık

doğdum görmeye geldiler, öldüm gömdüler ve gittiler. artık kimse yoktu uzun süre birisinin gelmesini bekledim. birinin geleceğine inanıyordum. uzaktan ağlama sesleri, ayak sesleri duyuyorum gece olunca hepsi kesiliyor. geceleri korkuyor ve üşüyorum. toprağın altı soğukmuş bilmezdim. hareketsizlik canımı da sıkıyor. bunları kimseye de anlatamıyorum sesim de çıkmıyor. ne zaman alışacağım? alışamadım. evet hâlâ birinin gelmesini bekliyorum. umudumu yitirsem kolay olacak. umudumun kesilmemesinin tek nedeni galiba sesler. ölmeden önce bu kadar umutlu değildim. ölünce değiştim galiba. hayattayken 1 ay kimsenin gelmediği olurdu. kimseyi beklemezdim umudum da yoktu. biri elbet gelirdi. ölünce umudum var ama gelen yok. 1 ay çoktan oldu bile gerçi hafızama da çok güvenemiyorum. ölü bir beden sayı saymayı günleri nereden bilirdi ki. 1 saat mi oldu yoksa. aman çok da önemli değil. önemli kelimesi güldürdü. ölüsün işte ne önemi.

yalnız olduğunuzu hissedersiniz, yalnız olduğunuzu bilirsiniz, yalnız olduğunuzu kimseye ispat edemezsiniz zaten ispat da etmek istemezsiniz. yürürsünüz insanlar çarpar yüzler kaybolur isimler unutulur evin anahtarı hep sizde durur. o kapıdan bir kişi girer bir kişi çıkar. bütün eşyalar bile sizden sıkılmıştır. ayna bile sizi göstermemeye başlamıştır. size bir yine geldi …. diye bakar. kafanızı bir oyana bir bu yana çevirirsiniz etrafınızda sadece sadece kağıtlar vardır. durmadan yazarsınız biri okusun diye. ben bunları kendim için yazıyorum diye geçiştirirsiniz kendinizi. yoktur ölseniz duyacak yoktur. eşyalarla arkadaşlık yaparsınız. bütün sırlarınızı o küçük eğri sehpa bilir. sizi dinledikçe yamulur, yamulur yaşanmışlıkların altında. sevinçlerinizde o siz gibi kokan siyah yastığa sarılırsınız. yorganınız ağlama duvarı olur. o duvardan geçse de kimse duymayacak sizi. uçsuz bucaksız çöl dünya. tek ışığı yanan ev sizinki. sizin ışığınız bile alacalı gözükmüyor bir yanıp bir sönüyor. çıkıp bağırıyorsunuz koşmaya uzaklaşmaya başlıyorsunuz sonsuzluğa aydınlığa doğru. siz koştukça aydınlık yavaş yavaş çekiliyor dünyadan. geriye ağır anlamsız karanlık. küflenmiş yalnızlığınız ve size kocaman gülen çalar saatiniz. her sabah vefalı size günaydın diyen çalar saatiniz. doğumgününde ona yeni bir pil alıyorsunuz. pastanın üstüne bir mum dikiyorsunuz ve üflüyorsunuz. eğri sehpa alkışlıyor. aynanın gözlerinden yaşlar süzülüyor, yastık size kucak açıyor. bir yalnızlık senesine daha merhaba diyorsunuz. üstü siyah bantlarla kapanmış televizyonunuzun karşısına gidiyorsunuz. o televizyon koltuğu yayları kalbinize batıyor. uçları paslı sizi yavaş yavaş öldürüyor. ölüme gülüyorsunuz neden gülmeyelim ki yalnızız. şurada yalnızlıktan ölsek yalnızlık bile yüzümüze bakmayacak. yorgan ağlama duvarınız hastalanıyor. içinde bembeyaz bulutlar gizleyen lacivert yorganınız. siz ağladıkça tuzunuzu içine çeken çektikçe ağırlaşan yorganınız. sıcak bir çorba yapıyorsunuz. ufak bir soğan kesik bir limon. kokusu geceden uykusuz yastığı bile uyandırıyor. sehpa uzaktan ürkek bakışlarla olan biteni anlamaya çalışıyor. bilge evin yaşlısı ayna olayı çözmüş yine uzaktan ağlamaya başlıyor. o kara televizyon sehpasından çıkmış yorganın ayaklarını ısıtıyor. vicdansız televizyon koltuğu olduğun yerden kıpırdamıyor. kibirli tablolar acıyı resmediyor. uzaktan esinti sonbahar esintisi pencereleri gıdıklıyor. yorgan’ın ateşi biraz daha artıyor. ellerimiz birbirine dolanıyor. yorganın elini sıkıca tutuyoruz. yorgan titreyen dudaklarıyla bize şu sözü fısıldıyor ‘’yalnızlar biz kaybettik galiba’’.
yazıyı sevdiğim bir dostumun sözüyle bitireyim: bir yalnızı ancak bir yalnızlık öldürebilir.

raskolnikov'u delirtmiştir.

yanlizligimi paylastigim bir cam önü çiçeğimdin oysaki...

içinden çıkılamayan düştükçe derinleşen kuyu.

yalnızlığınıza kendinizi ektiyseniz. hasat zamanı geldiğinde ne biçeceğinize kendiniz karar vereceksiniz.

1 e ayrılır.

şaşırtıcı bir yanı olmayan durumdur. sade ve sıradan tam da istediğim şekilde.

gelişim için gereken tek şeydir bence. kaybedecek bir şeyin olmadığı zaman kazanacağın bütün şeyler onlara doğru uzanıp alınmayı bekler. insana çok şey katar. düşünmek için vaktiniz olur. unutmayın ; unutmadan olmuyo.

yanlızlık şeklinde yanlış yazılabilen, yalın kökünden türeyen kelime.

insan fıtratı gereği dünyaya yalnız gelir. biyolojik nedenler dışında tabi ki.

ergenlik dönemine kadar da, yalnız gelmesine rağmen kalabalıklaşmak ister. çünkü yalnızlık o ana kadar en korktuğu şeydir bireyin.

sonra en dibe batar insanoğlu. etrafındaki insanlar yavaşça dağılır etrafından. "asla seni bırakmayacağım." diyenler omzunun üstünden arkaya baktığında, ilk bırakanlar olur hep. sonra yavaşça yalnızlaşırsın etrafında insan seli varken.

ve dibine kadar yalnız hissettiğini, geceyle baş başa kalarak anlarsın.

yalnızlık en vefalı dosttur bence. herkes terkeder, sen içinde hep bu hisle kalırsın.

o yüzden gidecek birilerine değilde, sen kendi kendine değer ver. çünkü herkes gider, sen kendi kendine kalırsın.

özel ve iki kişi arasında yaşanılması gereken bir ilişkinin, günümüzde vıcık vıcık, ulu orta ve başkalarının gözüne soka soka sosyal medyalardan paylaşıldığı, dün tanışılana bugün nude olunduğu, özelin genele dönüştüğü bir devranda;

kaliteli yalnızlığı seçmek daha doğru.

hep sonradan gelir aklıma editi: evet! eski kafa'lıyımdır. böyle modernizim batsın ü'len.

keyifçi eşantiyonu.

allah'a mahsustur denip, sonrasında allah bile yalnız kalmak istememiş ki kainatı yaratmış denilerek kafa bulandıran olgu. allah'a da mı mahsus değil?

(bkz: bize de mi lololo)

yalnızlık paylaşılmaz.
paylaşılsa yalnızlık olmaz.

özdemir asaf

benden sonra gelenler dahi gitti. ama baksanıza ne kadar güzel bir ortam, sessizliği bir o kadar güzel, fonda kulağıma sezen aksu geliyor.

herkes gitti ama ben gitmek istemiyorum.

yalnızlık bir trendi. ben indim. çok kalabalıktı.

evde 4 kedi var. yalnız kalma ihtimalim yok. evin hangi noktasına gidersem gideyim bir şekilde dibimdeler. kapıyı kapatıyorum. kapı altından içeriye sırasıyla, beyaz, siyah, siyah beyaz ve gri pati giriyor. miv, muv, miyv, muyuv, miyıvv... sesleri cabası.

tek başınalık durumu.

seni teselli edecek birine ihtiyaç duymamaktır.

soundcloud.app.goo.gl/WLaQZ
edit:başlık başa kaldı iyi mi