yalnızlık

aklın başta, olduğu süreçler.
kendisininde bir birey olduğunu düşündüğü zamanlardır insanın, güçlü olabilmek için en gerekli duygu...

en büyük mutluluğum zaman zaman da en büyük kabusum. bilmiyorum belki de, tutkunu olduğum yalnızlık artık beni yormaya başlamıştır. bu ülke nedir? tam anlamıyla bizim olmamışlığımız sanırım. kötü olan her şey, ilk gençliğin getirdiği enerjiyle, dünyaya ve tüm dünyanın kotülüklüklerine karşı olma isteği ve karşı olmak. sonunda değişmeyen her şey, değişen sen ve küslünlük ile yalnızlıkla sonuçlanıyor. bu yaşta, gelip burada yalnızlık aglaklığı yapacak değilim, gerçi anonim bir hesap yapabilirim de. fakat beni üzen şey, bizi bu ülkenin savurduğu düzlem oluyor. sanki bir degirmen gibi, her şeyi alıp, öğüten devasa bir mekanizma. eskiden apolitik olan insanlara çok kızar çok boş bulurdum fakat, belki de en doğrusu buydu bilmiyorum. kötülüğün bu kadar çıplak bir şekilde ortaya koyuldugu bu ülkede, karşı olduğun bu çıplak kötülüğün bile anlamsız olduğunu anlamak, nahoş.

bilmiyorum, bu kadar seri bir şekilde ruh hastası yetiştiren başka yerler var mıdır varsa, bile bunu değiştirmeye hevesli ahmaklar buradaki kadar çok mudur? bunun da cevabını bilmiyorum. yeni gençler, bizim kuşaktan daha şanslı muhtemelen, çünkü bir şeylerin asla değişmeyeceğini en azından bu değişimin evrimsel olduğuna inanan insan sayısı, bizden önceki kuşaktan daha fazla.

bir yalın olma halidir.
yalnızlık ömür boyu.
adına şiirler şarkılar yazılan bir durum.
bir de, sahteliğe katlanamayanlar vardır; o arkadaşlar yalnızlığı seçerler.
ağırdır yalnızlık,
yalnızlığının bilincine ermek
seni
sana
geri
verir.

akşam saatlerinde, sanatçı ruhlu bir dostumun habersiz şekilde çektiği bir fotoğrafımı bana göndermesiyle, unutulanların hatırlanmasıyla hissine itildiğim dipsiz kuyu.



yoğun ve yorucu bir iş gününün ardından, güzel bir caddede eğri büğrü yürüyen bir adam belli belirsiz görünüyor; o benim. rutin bir gündü, belki benzerlerine göre biraz daha fazla yorulmuştum. kulağımda kulaklık, müzik son ses; yine dünyadan izole, her zamankinden. sıradandı. tek başına bu fotoğraf, insan yaşamından bir kesit sunması hariç hiçbir şey değildi. baktım, duraksadım ve anımsadım. korkunçtu.

bu akşamdan tam 105 akşam öncesi, yine yoğun ve yorucu bir iş günü sonrası, neredeyse günün aynı renkleri, yukarıdaki fotoğrafta adımımı attığım noktanın 300 metre batısı, son kez birlikte yürüyoruz ve az sonra yukarıdaki fotoğraftaki noktayı çiğneyip en sevdiğim kahveciden sonraki ilk kahveciden kahve alacağız, şarap iptal; fotoğrafı çeken aynı kişi, makine aynı makine... geçen zamandan başka değişen, değişmesi gereken ne; eksik ne?



o gün hikaye bitti, üzerine fazla konuşulmadı. sonrası kesik. onun hayatını bilmiyorum, benimkinden bi' dünya insan daha geçti fakat ikiden çoğu bir etmiyor, o gün ikinin bir etmediği gibi. ben o gün yeniden yalnızlaşmışım, bunu bugün anladım.

yalnızlığın zamanın içindeki görüntüsü korkunç bir şey.

mis gibi bir şey, ama aslında yalnızlık gibi de değil. kendinlesin, dışarı gösterdiğin ve aslında olduğun sen başbaşasın.

tercih olduğunda inanılmaz kıymete binen durum.

kendini bir topluluğa ait hissetmeme duygusu. insanın en büyük korkusu.

herhangi bir konuda, herhangi bir ruh hali içerisindeyken insanların kendileri ile benzer hissiyatlar içerisinde olan insanları düşünüp/görüp, kontrol ettiği ya da edemediği bilincinin anlatıları neticesinde rahatlamasının altında, kendini bir topluluğa ait hissetme yani yalnız olmadığını fark etme sebebi yatıyor gibi geliyor bana. insanın mükemmele ulaşma çabası, hiçbir zaman gerçekleşemeyeceğini bildiği halde mükemmeli isteme dürtüsü onu şartları ne olursa olsun sürekli hayatını değiştirme isteğine sürüklüyor bence. ama aynı insan, hayatını değiştirmekten de ölesiye korkuyor. çünkü hayatından memnun olmadığı halde, hayatını değiştirmeye korkan insanlar olarak öyle bir kalabalığın içindeyiz ki; kendimizi hayatımızı değiştirmek için adım atacağımız yolda yalnız görüyoruz. o kalabalık bize "amaann bi' ben miyim hayatından memnun olmayan sanki" dedirtiyor.

yoksa hiçbirimiz gerizekalı değiliz herhalde değil mi? çok para kazanmak = çok çalışmak = çok yorulmak = harcayacak zaman bulamamak = harcayacak zaman yaratıldığında ise yorgun olmak iken tablo, defolup gitmeyi, başka bir düzen yaratıp kendi hayatımız için, başka bir şeyler yapmayı denemek yerine, kalıp bu kısır döngü içerisinde yer almayı boşuna tercih etmiyoruz. işi gücü bırakmak, bu yaştan sonra resme başlamak herkesin yaptığı şeyler olmadığı için korkutucu. kendimizi farklı bir şeyler yaparken düşündüğümüzde bile korkuyoruz kısacası.

sevgilinin seni terk etmesi değil yalnızlık. terk edilen milyonlarca insan varken o topluluğun içine aitsin.
çok sevdiğin birinin ölmesi de değil. bir yakınını kaybeden herhangi bir insandan farkın olmadığını anladığında, çektiğin acının bu dünya için zerre kadar bile önemi olmadığını fark ettiğinde, elinde nerene sokacağını bilemediğin bir acı kalıyor yalnızlığın değil.
istediklerini yapamadığın, başka bir yerde, başka kişilerle olmayı istediğin halde, olamadığın ya da kendini bile yalnız bıraktığını düşündüğün haldeyken bile yalnız değilsin aslında. senin gibi milyonlarcası var.

ne zaman yalnızsın biliyor musun?
cesur olduğunda.

cesaret insanlara göre değil. çünkü yalnızlık insanlara göre değil.

sıradan olun. çok düşünmeyen sıradan insanlar olun.

keşke yanımda olsaydı demeden geçemediğin sokaktır yalnızlık

iyi geldiği de olur ama doğru gelmez hiçbir zaman.

sorarsan herkes çok yalnız ve onu anlayan kimse yok. ama hiç kimse de bu konuya bir çözüm getirmiyor. ancak şikayet.

ekmeğini yemeyenin kalmadığı duygu. edebiyatçısından tut sosyal medya ergenlerine kadar herkes melankolik, hepsi yalnız.

sevdiğin bir diziyi/filmi anlatacağın kimsen yoksa ve diğer hattından kendine mesaj attığında heyecan yapıyorsan odur yalnızlık. rehberinde 500 kişi olanlar yalnızım demesin. hele kalabalıklar içinde yalnızlık hiç demeyin. midem bulanıyor artık yalnızlık romantizminden.

sanki çok güzel bir duyguymuş gibi...

seçim olduğunda tadına doyulmayan, mecburiyet olduğunda acıtan durum

yalnızlık huzurdur benim için. kendimle kaldığım ve vakit geçirdiğim zamandır.bir yerde oturup tek başıma kahve içmektir. tek başıma eğlenmektir. yalnızlık ebedi huzurdur.

bağımlılık yapan bir çeşit durum.
en azından bende öyle.
memnunum.

banyo olduğunuz zaman yalnızsınız.

eski sevgilim.

huysuz, sevimsiz ve bencil ve işe yarar bir hali vardır.

bazen büyük bir ihtiyaçtır, bazen işkence.

dünyanın en güzel keşfi... insan kendisi ile ne kadar vakit geçirirse geriye kalan herkesin misafir olduğunu daha da iyi anlıyor

hiç sevmiyorum yalnızlığı, hem de hiç. yanında birisi olmaması gibi değil bu dediğim yalnızlık. yanında birinin olmaması da yalnızlıktır ama o yer yer iyi bir şey bence. insanın kendi kendine kalası geliyor bazen. düşüneceğin zaman tek başına kafanı topluyorsun. genelde kendi kendime gezerim ben zaten dışarılarda. çoğunlukla tek takıldım şimdiye kadar ama bir arkadaşa da hayır demezdim belki bazen. fazla arkadaşım da yok, pandemide hepten iletişim koptu ya olanlarla da.

ama evde bu konuda yalnız birisi değilim, ailem var, annem, babam, kardeşlerim... aile iyi bir şey mi kötü bir şey mi karar veremedim. hiç ailesi olmamış birisine sorsak belki çok iyi olduğunu düşünür, özlemini duyar belki. bana sorarsanız sadece aile olmak, sıcak yuvada beraber oturmak, onlardan olmuş olmak, evli olmak hiç yetmiyor. hiçbir şey tek başına yetmez. aile bireylerinin refahı için, geleceğimiz için yeri geliyor hep beraber çalışıyoruz. güzel anlarımız oluyor, kötü anlarımız oluyor, gülüyoruz, oturuyoruz ama hep bir şeyimiz eksik. şu ki, hiçbirimiz sorunlarımızı ifade edemiyoruz. ben bir sorunumu ailemden birisine anlatamıyorum, anlamıyorlar, yargılıyorlar, kötülüyorlar, küçümsüyorlar. benim gibi onlar da sorunlarını aktaramıyor. annem, babamla ilgili sorununu babama söyleyemiyor. kardeşim sorununu anneme babama aktaramıyor, tıpkı benim gibi. demek istediğim yalnızlık bu işte. hepimiz aynı evdeyiz ama hepimiz yalnızız aslında. beraber gülüyoruz ama ayrı ayrı ağlıyoruz. bu içe atılan, aktarılmayan sorunlar büyüyor büyüyor ve sonunda sinir krizlerine ve büyük kavgalara dönüşüyor. iletişim yok bizim aramızda. herkes birbirine bir şeyler dayatıyor, saygı, anlayış yok. yargılama var, emretme var. işte bu yüzden bir ailemizin olması yalnız olmadığımız anlamına gelmiyor bence. aile kavramı hakkında da görüşlerim genelde olumsuz yönde bu yüzden. ama ben bu gördüklerimin bilincindeyim, şanslıyım belki bu konuda. ileride bir ailem olursa kesinlikle bu şekilde olmaması için özen göstereceğim.

sonuç olarak nefret ettiğim yalnızlık, yanında biri olup olmaması değil, içindekini dökecek birilerinin olmamasıdır. ailen bile olsa, yalnız hissettiren insanlarla beraber olmak esas yalnızlık. şu hayattan tek dileğim yalnız olmamaktır. aile kurarım, kendimi aynen kendimle konuştuğum gibi dökebilecek, hatta hiçbir parça kalmayacak şekilde dökebilecek, anlayışlı, saygılı, iletişim kurabildiğim birisi eğer olacaksa. tabii karşımdaki de aynı şekilde sorununu, sıkıntısını, derdini, neşesini, duygularını bana doğrudan aktaracak, hiçbir çekince duymadan. bilmiyorum, bu belki çok ütopik dersiniz ama bence olmayacak değil. ne olursa olsun, yalnız kalmayacağıma inanmak istiyorum.

"bazılarımız şiirlere tutunuyor, bazılarımız şarkılara, bazılarımız filmlere tutunuyor, bazılarımız kitaplara. sanırım artık insan, tutunamıyor insana."
sanırsam yalnızlığı en iyi anlatan dizeler.
bu çağın insanı güvenmiyor birbirine onun için yalnız, yalnız ve hep yalnız...