arap halklarını siyahi sanırdım.
ırk olarak arap deyince aklıma koyu siyah renk gelirdi.
suudiler'i rengi bitter çikolata gibi kahverengi insanlar, mısırlılar'ı kıvırcık saçlı, kocaman dudaklı, zenci insanlar, libyalılar 'ı düpedüz simsiyah insanlar olarak düşünürdüm.

henüz yakalanmadım ya da yakalandım ama farkında değildim. bu süreçte:

- toplu taşıma kullandım (yeri geldi ağzına kadar dolu otobüse, metrobüse bindim. ama herkes maskeliydi)
- dışarıdan yemek yedim
- dışarıdan aldığım gıdayı, paketleri vs. dezenfekte etmedim
- elimi sadece sabunla yıkadım, dezenfektan nadiren kullandım
- spor salonuna gidiyorum

buralardan bulaşmadı. ama tek yaşıyorum ve maskesiz kimsenin yanına gitmiyorum. bence bu hastalığın yüzeylerden-gıdalardan falan bulaşma ihtimali çok düşük. hasta olan ve maske takmayan birilerinden kapıyoruz muhtemelen. ve o kişinin yanında uzun süre kalıyoruz. bence dışarıdan aldığınız cips paketini çamaşır suyuyla yıkayacağınıza, insanlarla olan mesafenizi ayarlayın yeter. bilhassa maskesiz insanlara yakınlaşmayın.

uykudayken ölmek..
tertemiz bir ölüm..

ihtiyaçtan fazla mal haramdır, hırsızlıktır… altın ve gümüş, yoksullar üzerinde hegemonya kurmak için kullanılıyor… infak edilmiyor… mülkte şirk koşuluyor… kırkta bir diye bir şey tutturulmuş gidiyor… komşusu açken tok yatmamak için zengin mahallelerine taşınanlar var… peki sokaktaki açtan, yoksuldan haberiniz var mı? bu dinin klasik fıkıh anlayışı, yeryüzünün sokaklarında aç gezen 1 milyar insan için ne diyor?

sistem eleştirisini farklı bir imam 'selman bulut' ile yapmıştır.
film gerçekte suçlu veya masum kimdir sorusunu sorduruyor. anlatımını çok beğendiğim zaten çok uyumlu olan ekip ile çekilmiş, ' itirazımız var' naralarını attırmıştır. serkan keskin 'nin oyunculuğu benim gözümde bu filmle birlikte devleşti diyebilirim.

gözlerini kapat, kalbini aç, aklını da bırak gitsin.

1.

2.

3.

çok öfkeliyim bugün. karmaşıklığı sevmiyorum. hayat küçük sürprizlerle güzel olabilir ama kaos ortamı beni rahatsız ediyor. yılın başından beri her şeye hazırlıklı olun, demekten sıkıldım. okul açılabilir de açılmayabilir de... sınavlar olabilir de olmayabilir de... performans ödevleri bunlar; yapın, yollayın, hazırda olsun çünkü notları girebiliriz de girmeyebiliriz de...
derse gelen öğrencilerimin motivasyonu düşmesin diye ara ara ama bıkmadan şu konuşmaları yapmaktan da sıkıldım.
haaa siz mi? dersime sürekli gelen, çalışan kuzular elbette derse girmeyenlerle aynı kefeye konulmayacaksınız çünkü emeğiniz var. sabahın köründe diğerleri sıcak yatağında uyurken siz sorumluluklarınızı yerine getiriyorsunuz. tabii ki sizin notunuz olacak, yüksek olacak. kendiniz için geleceğiniz için gayret edin, sabredin, fedakarlık edin...
peki ya derse girmeyenler. ailesi cahil diye, eğitime önem vermiyor diye bilinçsiz olan. bir senelik öğretimi kaçıran belki hiç toparlayamayacak olanlar.

peki biz? seneye bir sınıfta,;öğretime devam etmiş, biraz devam etmiş, hiç uğramamış onca öğrenciyi nasıl toplıycaz?
gecenin on ikisinde ders programı geldi. sabahki dersler için. el insaf... bu kadar da plansız olmaz ki! bu kadar karambole çarklar dönmez ki!
yarın mı? dyk için yarın belki okula giderim belki gitmem çünkü bilmiyorum. çünkü açıklamalara göre plan yapacaklarından henüz elimize ulaşmadı. belki de cumartesi. kısmet...

bir kerem görkem romanıdır.

kitap kerem görkem’in ilk romanıdır. vasat bir okur olarak haddim olmasa da romanda bazı kurgu eksikleri gözüme çarpsa da yine de bu hacimsiz romanın içine sığdırılmış hikayeyi çok beğendim. ama kitaba olumsuz bir tanım yazacak bir durum yok ortada.

bir ailenin boşanma sonucu yavaş yavaş dağılmasını hikayenin kahramanlarının gözünden ve ağzından ayrı ayrı anlatmış genç yazar. her karakterin kendi duygu ve düşüncelerini dile getirmesine müsade etmiş.

bir fotoğraf, eski bir fotoğraf, eski bir aile fotoğrafı, artık eskide kalmış bir ailenin solmaya başlamış fotoğrafı eline alıp bakan insana geçmişe dair çok şey hatırlatır. bir boşanmanın sadece iki tarafı değil çocukları da çok etkilediğini anlatır yazar bir aile fotoğrafı üzerinden.

eski bir fotoğraf tıpkı bir anda burnunuza gelip sizi aklınızda olabileceğini bile düşünmediğiniz bir anıya sürükleyen bir koku kadar etkilidir hafıza üzerinde. romanı okurken gözünüzün önüne hatıralardan ötürü bakmakta zorlandığınız bir fotoğraf gelecek, eski bir fotoğraf.

o zaman gülümseyin, çekiyorum.

mahlasındaki tatlı ve şirinlik, paylaşımlarına da yansımış güzel bir yazar.
sıkılmadan keyifle okuyor ve takip ediyorum.

şiddetli bir şutla tam doksana gönderilmesi gereken insandır.

“dinle sana bir nasihat edeyim
hatırdan gönülden geçici olma
yiğidin başına bir iş gelirse
onu yad ellere açıcı olma

mecliste arif ol kelamı dinle
el iki söylerse sen birin söyle
elinden geçtikçe iyilik eyle
hatıra dokunup yıkıcı olma

el ariftir yoklar senin bendini
dağıtırlar tuzağını fendini
alçaklarda otur gözet kendini
katı yükseklerden uçucu olma

karac'oglan söyler sözün başarır
aşkın deryasını boydan aşırır
seni hep küçük düşürür
kötülerle konup göçücü olma“

karacaoğlan şiiri.

normal erkektir ve ülkemizde normalleşmesi gerekmektedir.
aynı çalışan kadın gibi.

çok canlar yakmış, dilleri haşlamış, dudakları hissizleştirmiş bardaktır.

şubattan beri resim atmayan stray kids üyesi hyunjin bu gün resim attı.
kızım mutlu, ben mutlu.
kpop seven ergen annesi olunca, şubattan beri namaz sonrası dua etmeye mecbur kaldım.
allah 'ım, sen beni biliyorsun, ama işte evlat,
diye diye dua ettim.
şaka maka dualarım kabul oldu. *
evde bir bayram havası.

insanlar asla söyledikleri kadar meşgul değillerdir. insanların öncelikleri vardır ve bazen sıra sana gelmez...
paul auster

kahkaha atarak güldüğüm komik olay.

en kötü kongreniz böyle olsun.

bugünün güzel olabileceğini ummuştum.

haberin devamı için

gerçekten, doğrusu, hakikaten anlamlarına gelen arapça kökenli bir bağlaçtır.

sözümü kesmeden dinle.