çok sevdiğim filmlik atıştırmalığımdır. benim tarifim dondurulmuş mısırları haşladıktan sonra bardağa koyuyorum çok az tereyağı, pul biber ,tuz döküp karıştırıyorum en son üzerine nar ekşisi gezdiriyorum. mayonez ketçap gibi şeyler gezdirmiyorum tadını bozduğunu düşünüyorum.

ülkedeki aptalların söz hakkı sahibi olması.
fakirleşmemiz.
her gün bir önceki günden daha fazla kadın ölmesi.
huysuz virjin'in televizyonlara veda etmesi.
.
.
.

sanırım bu olurdu buradan

ayrılma durumunda hesap kimde kalacak diye kavga ediyorlar mıdır acaba diye düşündüren başlık.

az biraz istatistik veya matematik bilmeyen bir insan her an her şeyi yanlış anlayabilir.
bakın ben istatistik veya matematik bilmiyorum ama hiç olmazsa iki dönem istatistik, dört dönem matematik dersini aldım.

başlığı okuyan bir kişi yanlış bir yargıya varabilir.

“türkiye’deki gençlerin” dediğin zaman sanki gençlerin tamamı çalışıyormuş gibi bir anlam çıkıyor.
türkiye’de çalışan gençlerin %77’si diye düzeltilmeli.
zira türkiye’de iş bulabilen gençlerin oranı son derece düşüktür elimde şu anda istatistik yok ama bu herkesin malumu.
işten kastım sigortalı olarak çalışan insanlar.
tarlada sigortasız çalışan kişiyi bu istatistiğe dahil bile edemezsin.
kayıt altında olmayan çalışanları kayıt altındaymış gibi gösterirsen bu istatistiği patlatırsın.

memnun olan o %23’lük dilimin içinde yer alanlar da akepenin gençlerdir.

içler acısı bir istatistik.

1 haftadır bütün videolarını izliyorum ve aşırı samimi biri buraya da onun videosundan geldim beni tanımasa da bence biz yakın arkadaşız

"beni, sizi anlamak zorunda bırakmayın. daha önemli işlerim var."
charles bukowski

tanımlari görüyor ve arttırıyorum. gündüz iki kelimeyi bir araya getiremeyen beynim, yarin işimin olmadığını ve istediğim kadar uyuyabilecegimi anladığı için uykudan vazgeçti. sebebi neydi ya..

cem karaca(bkz: sevda kuşun kanadında) şarkısında; aşk ne hayatın anlamı ne ustam? diyor tek bir fotoğrafla buna cevap veriyorum:

iranlı, doğaya ve insana hayran şair. farklı bir havası var abinin modern olanlardan kendisi. buraya bırakıyorum bir şiirini.

buradan

insanları kobay fare gibi gören bir adet mürekkep yalamış beyanı.
ben olmuyorum. biri bana bunu dikte edene kadar da olmayacağım. dikte edildiği takdirde de orada bir dalavere çevireceğim kesin. bir kez korona oldum benim için soğuk algınlığından tek farkı uyku hali ve t bölgesi ağrısıydı. yine geçiririm sorun değil. neymiş korona geçirenleri 3 sene sonra imamın kayığı bekliyormuş. ulan sen şuna biz bi bok yedik milleti damgalı eşşek gibi aşıladık ama ilerde nolur bilmiyoz en olmadı bunlar korona geçirdi deyip aşılananlar ölünce korona geçirmişlerdi deriz demiyor da böyle diyorlar. enteresan. vücudu dirençli olup koronayı atlatan kimsenin şiddetli akut enfeksiyonu geçirdi diye bilmem kaç yıl sonra öleceğine inanmıyorum.

jane eyre- charlotte bronte
öyle sadece adını söyleyip bırakmak pek yetersiz geldi, o yüzden biraz içeriğinden bahsetmek istiyorum.
jane eyre yetim bir kız çocuğudur ve dayısının evinde büyüyecektir fakat dayısı ölünce jane'den hiç haz etmeyen yengesi tarafından istenmeyen biri olarak büyümüştür. yıllar görünüşte kendisinin aleyhine akarken aslında dünya üzerinde pek rastlayamayacağımız, mantığı ile duygularını güzelce dengeleyebilen, kendi değerini bilen, çok da alçakgönüllü bir kız haline gelmiştir. çektiği acılar ve yürek burkan hayal kırıklıkları onu yıkmış yıkmasına ama her defasında kendinden vazgeçmeyerek - bunu seçenek olarak görmeyerek- yoluna devam etmiş.
gerçekliklerle gerçek olamayacağına inandığı hayaller arasında incecik bir çizgide yolunu bulmaya çalışıyor bu kız. kalbime dokunuyor, çok şey anlatıyor bana bu kitap. geceyi, ayı, rüzgarı, göğü, ağaçları, bir yaprağı, bulutları; bunları geç sevgiyi, zaafları, sabırsızlıkları, umutları, korkuları ve tam zıtlarını öyle güzel anlatmış, öyle tatlı betimlemiş ki asla bitiresim gelmiyor bu kitabı. kendimi bana hatırlatıyor, jane'in ta kendisiymişim gibi hissettiriyor. çok da benzerlik keşfedince de seviniyorum bir çocuk gibi. yani lafın kısası herkesi okuyunca düşündürteceğini, güldüreceğini, duygulandıracağını ve en önemlisi kendine getireceğini düşündüğüm, herkese keyif verecek bir sanat eseri.
daha yazacak tonla şey var ama zaten siz sözlük sakinlerini yeterince okuma isteğiyle doldurdum sanırım.

en yeniden tekrar günaydın sözlükçüm.


eve geldim uyurum belki diye ama nafile balkon ahalisi yine coşmuş.
martı ana bu sefer kocasını ve kankasını da getirmiş yanında.
bir sıkıntı var sanırım söyleşip duruyorlar.
bebek martıyı göremedim umarım konu onla alakalı değildir.
yine bir alıp veremedikleri var ama bakalım hayırlısı artık.

güzel bir kahve yapayım yanındada fındık yiyeyim enerjim gelsin.
yoo olmadı. *


kafam seme gibi.
yoo gece alınan aşırı dozdan değili ne münasebet.

yine bir şeyler peşindeler.

gözlerini dikmişler kuşlara hayır sanki analarının evinde her gün kuş yiyorlar.
kuş görünce 'miyav' yahu ne miyav?
hele casper'in halleri eğilmiş bakıyor birde gel de yeme dötünü şimdi.
mıncırma göbüşünü falan.

gece zaten casper bey yaramazlık yaptı. bir vukuatın ucundan döndük. senede bir yapar tam yapar salon beyefendisi yaramazlıklarını.

gece 2 civarı odama çıkamda yatam dedim. bir bakarsın arka teras açık. ara ara gündüz yukarıdayken açıyorum ama yukarıda değilsem kapayıp kitliyorum. zaten sineklik var zorlamıyorlar çıkmak için.
'allah allah kapatayım şunu' dedim.
öncesinde çıkam bir nefes alam ağaç mağaç güzel görünüyor.
yahu yan terasta bir kedi 'mivv mivv' yapıyor. ve pek tanıdık her kedi mivlamaz.
dikkat kesiliyorum. casper yan terasta. ben tabi şok yahu ne oluyor bu ne?
bir de bana ağlanıyor orada. aa benim eksik akıllı oğlum nasıl geçtin oraya gelsene geri, yok. korkmuş gel beni al diyor.
bir takım akrobatik hareketlerle geçtim komşunun terasına. o anki korku zaten kafam hemen açıldı.
bir şey değil komşu görse sapık sanacak, hırsız sanacak diyecek 'bu kadın gecenin bir yarısı niye, niçin ve benim tarafıma nasıl geçmiş?'

casper poposuna şaplağı yedi. şimdi küsüz bir süre konuşmayı düşünmüyorum, ceza verdim.

bu arada kapıları kendileri açıyor. aslında cokcok açıyor. pek meraklı çünkü kendileri. evin onların girmeyeceği tüm odaları kilitli. ben varken giriyorlar ben çıkınca kilitliyorum. yoksa vay halime orada kendilerinden geçiyorlar.

günaydın demiş miydim?
günaydın...

önemli olma, dikkate değer olma anlamlarındadır.

90'ların klipleri genelde saçma ama şarkılar güzeldi.

ama bunu dinleyip sanat kokusunu alanlar vardır o dönemde. çocuk yaştakiler de korkmuştur bir dönem izlerken *

pek garip sayılmamakla birlikte insanlık namına umudumu arttıran bir olaydır. aç bir kedi için et istediğim lokantanın bana müesseseden çay ikram etmesi. ne bileyim artık kimse böyle incelikler yapmıyor hoşuma gitti *:)

yüzde çoktur.

1992 tarihli orhan oğuz'un yönetmenliğini yaptığı yeraltı ve drama türündeki film. beyoğlu'nun arka sokakları ile yolda karşılaştığımızda kafamızı çevirdiğimiz, görmek istemediğimiz hatta varlıklarından bile rahatsız olduğumuz insanların hikayesi. bu filmi türk sinemasında bu kadar güçlü yapan şey, birbirine tutunan insanlar benzerliklerinden dolayı değil, aslında farklılıklarından dolayı bir aradalar ve birbirlerinden farklı olmalarına rağmen biz normal insanların(!) gözünde aslında aynılar, kusurlular. bu açıdan gayet güçlü bir mesajı olan film, fikret kuşkan ve mevlüt demiryay'ın muazzam performansı ile birleşince ortaya da kendi janrasında kült bir film çıkıyor.

omurgasızlara dik duruş dersi verilmiştir.

anladığım: haydi gel benimle ol
oturup yıldızlardan bakalım dünyadaki resmimize
doğrusu: haydi gel benimle ol
oturup yıldızlardan bakalım dünyadaki neslimize