diyelim ki o bunu okuyor
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
başlık "ilkokuldamasaaltındaunutulanresimcantasi" tarafından 09.11.2020 18:00 tarihinde açılmıştır.
1481.
üzerine vazife olmayan şeyleri merak etmesin.
devamını gör...
1482.
teşekkür ederim beni bunca hayat karmaşasının ortasında güldürebildiğin için.
devamını gör...
1483.
böyle bir başlık görünce aklıma hiçkimse, hiçbir şey gelmiyor. daha rahatlatıcı bir şey bilmiyorum.
devamını gör...
1484.
şuan çok karmaşık duygular ve düşünceler içindeyim. mantık öyle birşey ki kendinden başka hiçbir şey önemli değil onun için. duygularımı hiçe sayarak istemediğim şeyler yaptırmak istiyor bana. lütfen ikiniz bir olun ve benim için doğru olanı seçin..,
devamını gör...
1485.
iyi ki seninle evlenmişim
devamını gör...
1486.
hasretse susuzluğun öteki adı, özlemse.
sabırsızlık ve umut kanatır yüreği inceden.
ama her aşkın bir yanı mutlaka uçurumlara açılır ve her aşkın içerisinde anlaşılmak arzusu mutlaka vardır.
dudakları gül kıvrımı sevgilim, yüreğimin sarmaşığı. kar tanelerinde kırılan gün ışığı gibi güzelliğin. bir bilsen ne zor iş. güneşli bir gün gibi sıcak ve aydınlık bakarken gözlerin, yakıcılığını hissedememek ellerinin.
sevgini verdikçe daha çok sevildiğini hissederek yenilenmek. aşk bu mu?
sabırsızlık ve umut kanatır yüreği inceden.
ama her aşkın bir yanı mutlaka uçurumlara açılır ve her aşkın içerisinde anlaşılmak arzusu mutlaka vardır.
dudakları gül kıvrımı sevgilim, yüreğimin sarmaşığı. kar tanelerinde kırılan gün ışığı gibi güzelliğin. bir bilsen ne zor iş. güneşli bir gün gibi sıcak ve aydınlık bakarken gözlerin, yakıcılığını hissedememek ellerinin.
sevgini verdikçe daha çok sevildiğini hissederek yenilenmek. aşk bu mu?
devamını gör...
1487.
anca oku zaten..
devamını gör...
1488.
merak ediyorum bazen senin de aklına geliyor mu tüm ihtimaller, minicik olsun özlüyor musun, içinde en ufak bir kırıntı kalmadı mı ? ben bir milim yol katedemedim sensizlikte. ihtimalleri kimseye demeden yasatiyorum içimde. dinlediğim her şarkıda seni düşünüyorum, uyandığım her yeni günde sensiz günlerimi sayıyorum, hala maalesef gectigim her yerde anılarımızı hatırlıyorum. google haritalar sağolsun her ay 'gecen yıl bu günlerde ankaradaydiniz' diye hatırlatıyor. bazı insanlar bazı yaşananlar bazı izler ömür boyu bizimle kalıcak sanırım. neden nasıl böyle bu kadar çok anlamıyorum, bitmiyor içimde, geçmiyor. eski bir tanimimda birgün bir sabah biticek eminim demişim ya... artık biliyorum hiç geçmiycek. ama hala yaşanan her şey için hayatıma varlığının değdiği her gün için iyi ki.
devamını gör...
1489.
o kadar üzdün ki beni. belki bir gün dönersen sessiz kalmayayım diye paragraf yazdım. paragrafın başlığa ihtiyacı yok. ıslanıp şekli bozulmuş harflerden belli ediyor kendini. belli ediyor yoğun hazinimi. defalarca kez yazdığım şiirlere devam ediyorum. sana değmez ama tutamıyorum kendimi. öyle zoruma gitti ki gidişin hayatım boyunca bu çağresizlikle yaşayacak gibiyim. hala anı kutumda sakladığım değerli emanetlerin kalbimi öylesine yakıyor ki erimeden buhar olacak gibi.
devamını gör...
1490.
ulan yemin ediyorum bi şans verseydin o kadar emindim ki birbirimizi tamamlayacağımıza.
devamını gör...
1491.
saçlarımı yıkadım bugün. kuruttum taradım. bakıp bakıp duruyorum yine. saçlarım uzuyor yıkandığı günler de ne güzel görünüyor.
mis gibi kokuyor saçlarım. olsaydın koklar severdin belki.
birkaç kitap almıştım. onları önüne koyardım bak belki seversin okuyacağın şeyler var kitaplığımda..
sana bir kahve yapayım, sevdiğinden hazır kahveler kucak kucak otururken içersin belki.
yine yumuşadı içim bir duygusallaştım bakma kusuruma.
yenilmedim sana.
mis gibi kokuyor saçlarım. olsaydın koklar severdin belki.
birkaç kitap almıştım. onları önüne koyardım bak belki seversin okuyacağın şeyler var kitaplığımda..
sana bir kahve yapayım, sevdiğinden hazır kahveler kucak kucak otururken içersin belki.
yine yumuşadı içim bir duygusallaştım bakma kusuruma.
yenilmedim sana.
devamını gör...
1492.
bence bu başlık günlük gibi bir vazife görüyor. yazalım gönderelim, içimizden çıksın misali. ben mesela tarçına deli gibi küfür etmek istiyorum. beni bu geçmeyecek acıya sevk ettiği için. üzülüyorum kızıyorum hafızamda böyle kalmasın istiyorum ama olmuyor. içtiğim 100. bira bile beni teselli etmiyor. 10 koca yıl benimleydin bok mu vardı da düştün, atladın ve sonsuzluğa kayboldun.
devamını gör...
1493.
kim bilir.. belki uzak bir günde, büsbütün başka insanlar olarak tekrar karşılaşırız ve belki gülüşerek birbirimize ellerimizi uzatırız..
perişan bir haldeyim.. fakat içimde kendimden bile sakladığım bir ümit var..
yıldızlara bak..
perişan bir haldeyim.. fakat içimde kendimden bile sakladığım bir ümit var..
yıldızlara bak..
devamını gör...
1494.
gerçeksen bir sinyal yolla, lütfen..
devamını gör...
1495.
hiç düşünmemiştim bu kadar sevineceğinizi. aksi olsaydı bile, bu korkunç bir şey değildi ki... biliyorum benden beklemediğiniz bir şeydi. tıpkı iyi bir üniversite kazanmam gibi... ama buna toplu bir şekilde bu kadar coşkulu sevinmeniz tuhaf hissettiriyor. kabul, içe kapanık bir yapıdayım; çok konuşsam da hayatımı açık bir şekilde yaşamıyor, çok fazla şeyi kendime saklıyorum ama niçin buna bir mucize gibi bakıyorsunuz ki? dünya üzerindeki neredeyse herkes en az bir kere geçiyor bu yoldan. bu, o kadar enteresan bir şey değil. farklıyım ama ayrışmış değilim. n'olur daha az coşkulu sevinin. o coşku ürkütüyor beni. kaçıp bir yere saklanmak istiyorum.
devamını gör...
1496.
bir anda konuşmaya başlayıp sohbeti yine bir anda bıçak gibi kesmen beni çok kırdı.
devamını gör...
1497.
sana söylemek istediğim çok şey var, belki de içim biraz olsun soğusun diye anlatıyorum sana... biliyorum çok bunalttım, çok yordum ama söz, bu son. sana açıklama yapmadan, senin açıklama yapmana izin vermeden çekip gitmek ne kadar adil bilmiyorum. hiçbir şey olmamış gibi, kalbim hiç kırılmamış gibi davranmaya çalışsam da daha fazla inkar edemiyorum olan şeyleri. nereden aklıma esti bilmiyorum, sana ne zaman yürüdüğümü, senin nasıl tepkiler verdiğini hatırlamak adına eski mesajlara bakmaya başladım, okumaya başladıkça yüzümdeki gülümseme gitgide arttı ve kapatamadım. ne kadar mükemmel biri olduğunu tekrar hatırladım, beni ne kadar mutlu ettiğini, benimle konuşmaktan ne kadar keyif aldığını. seninle olmak seneler sonra başıma gelen en güzel şeymiş diye düşünmüşüm.
seni en başında dizginleyen hep benmişim, şu an senden etkileniyor olabilirim ama ilerde neler olacak bilmiyorum diye. bana sevgilim dediğinde de, önce buluşalım, bu kadar acele etmeyelim belki fikrin değişir demişim, sen de değişmeyeceğini söylemişsin. senin şu an realist olman gibi ben de buluşmadan önce öyle olmuşum. ilk sen söylemişsin benden hoşlandığını, beni sevdiğini. çoğu gece beni ne kadar sevdiğini söyleyerek uyumuşsun, hayatının merkezi olduğumu söylemişsin, abartma o kadar olamam demişim her seferinde. ben her geçen gün seni biraz daha severek uyandım ve hep korktum aramızdaki bu iletişime zarar verirsem, eskisi gibi olamazsak diye... belki de ben çağırdım sürekli bundan korkarak.
sık sık sevgilim demişsin bana, minik sevgilim demene zaten bayılıyordum, hatta buluştuğumuz gün yanıma gelirken bile sevgilim demişsin. çok garip ben sana ne kadar korkarak geldiysem sen o kadar emin gelmişsin bana, bana karşı tutku dolu olduğunu, kalbinin bana ait olduğunu söyleyerek... buluştuğumuz günden sonra asla öyle olamadık.
en korktuğum da buydu zaten....
hep kafamda büyütüyorum sandım, seni yanlış anladığımı, her şeyin eskisi gibi olduğunu düşündüm, bugün konuşmaları görünce emin oldum ama. bana zoraki cevaplar vermişsin, seni sevdiğimi söylediğimde karşılık vermemişsin, hatta geçen gün karşılık vermeyip üstüne "ne kadar çok" diye sormuştun, ben demiyorum diye sevgilim demediğini söylemiştin, dedim ama yine karşılık alamadım senden, ki daha buluştuğumuz gün söylemiştin, ben yanında da söyledim, o zaman da söylemedin. seni özlediğimi söyledim, çoğu kez yok saydın, bazen yine "ne kadar" diye sordun, "neyimi özledin" diye sordun, nadiren de olsa karşılık verdiğin de oldu tabii ama kesin olan bir şey var ki sen bana eskisi gibi davranmaktan vazgeçtin, belki de içinden gelmiyordur, bilemiyorum ama bu durumu uydurmadığımdan eminim artık. meğer korktuğum her şeyi bizzat yaşıyormuşum.
sana kızamıyorum ama, en çok kendime kızıyorum. o buluşmayı erteleyebilirdim, ya da seni dinleyip sadece bir yerde oturup takılabilirdik, belki daha uzun sürerdi bana olan meraklı hallerin, isteğin, sevgin; ama ben acele ettim. ya en bilinen kuraldır halbuki ilk buluşmada yalnız kalınmaz ki bu bana ters bir şeydi zaten. yapmamam gerekirdi, belki beni sevmeye devam ederdin o zaman. aslında daha o gün "ben bu sorumluluğu alamam" dediğinde anlamalıydım her şeyi, anladım da zaten ve sen hep inkar ettin ben de sana inanmak istedim. keşke kendime değil de biraz olsun sana kızabilsem.
sana en başında dediğim gibi, mental sorunları olan bir kızla konuşuyorsun, dengesizimdir ben, çok düşünürüm, senin aklına gelmeyecek şeyleri kendime dert edinirim, başına bela alıyorsun... "keşke her bela senin kadar güzel olsa" dedin, beni kabul ettin ya da edebileceğini sandın.
özür dilerim başına bela olduğum için.
hoşçakal...
seni en başında dizginleyen hep benmişim, şu an senden etkileniyor olabilirim ama ilerde neler olacak bilmiyorum diye. bana sevgilim dediğinde de, önce buluşalım, bu kadar acele etmeyelim belki fikrin değişir demişim, sen de değişmeyeceğini söylemişsin. senin şu an realist olman gibi ben de buluşmadan önce öyle olmuşum. ilk sen söylemişsin benden hoşlandığını, beni sevdiğini. çoğu gece beni ne kadar sevdiğini söyleyerek uyumuşsun, hayatının merkezi olduğumu söylemişsin, abartma o kadar olamam demişim her seferinde. ben her geçen gün seni biraz daha severek uyandım ve hep korktum aramızdaki bu iletişime zarar verirsem, eskisi gibi olamazsak diye... belki de ben çağırdım sürekli bundan korkarak.
sık sık sevgilim demişsin bana, minik sevgilim demene zaten bayılıyordum, hatta buluştuğumuz gün yanıma gelirken bile sevgilim demişsin. çok garip ben sana ne kadar korkarak geldiysem sen o kadar emin gelmişsin bana, bana karşı tutku dolu olduğunu, kalbinin bana ait olduğunu söyleyerek... buluştuğumuz günden sonra asla öyle olamadık.
en korktuğum da buydu zaten....
hep kafamda büyütüyorum sandım, seni yanlış anladığımı, her şeyin eskisi gibi olduğunu düşündüm, bugün konuşmaları görünce emin oldum ama. bana zoraki cevaplar vermişsin, seni sevdiğimi söylediğimde karşılık vermemişsin, hatta geçen gün karşılık vermeyip üstüne "ne kadar çok" diye sormuştun, ben demiyorum diye sevgilim demediğini söylemiştin, dedim ama yine karşılık alamadım senden, ki daha buluştuğumuz gün söylemiştin, ben yanında da söyledim, o zaman da söylemedin. seni özlediğimi söyledim, çoğu kez yok saydın, bazen yine "ne kadar" diye sordun, "neyimi özledin" diye sordun, nadiren de olsa karşılık verdiğin de oldu tabii ama kesin olan bir şey var ki sen bana eskisi gibi davranmaktan vazgeçtin, belki de içinden gelmiyordur, bilemiyorum ama bu durumu uydurmadığımdan eminim artık. meğer korktuğum her şeyi bizzat yaşıyormuşum.
sana kızamıyorum ama, en çok kendime kızıyorum. o buluşmayı erteleyebilirdim, ya da seni dinleyip sadece bir yerde oturup takılabilirdik, belki daha uzun sürerdi bana olan meraklı hallerin, isteğin, sevgin; ama ben acele ettim. ya en bilinen kuraldır halbuki ilk buluşmada yalnız kalınmaz ki bu bana ters bir şeydi zaten. yapmamam gerekirdi, belki beni sevmeye devam ederdin o zaman. aslında daha o gün "ben bu sorumluluğu alamam" dediğinde anlamalıydım her şeyi, anladım da zaten ve sen hep inkar ettin ben de sana inanmak istedim. keşke kendime değil de biraz olsun sana kızabilsem.
sana en başında dediğim gibi, mental sorunları olan bir kızla konuşuyorsun, dengesizimdir ben, çok düşünürüm, senin aklına gelmeyecek şeyleri kendime dert edinirim, başına bela alıyorsun... "keşke her bela senin kadar güzel olsa" dedin, beni kabul ettin ya da edebileceğini sandın.
özür dilerim başına bela olduğum için.
hoşçakal...
devamını gör...
1498.
bazı şeyler çok konuşulur ama hiç yaşanmaz. bazı şeyler yaşanır ama hiç konuşulmaz...
devamını gör...
1499.
bu sana ne ilk yazışım ne de son. kaybolmuşluğumu satırlara ortak edip sayfalara hapsettiğim haykırışlarımın sadece bir tanesi.
devamını gör...
1500.
iyi ki seni hayatımdan s*ktir ettim ve yüzüne karşı s*ktir git diyebildim. iyi ki senin gibi ne istediğini bilmeyen, sürekli beni terk edip beni sevdiğini söyleyen bir ruh hastasını hayatımdan tamamen sildim. değil bir gün, bir saniye bile ağlamadım veya üzülmedim. hatta o kadar mutluyum ki sana bunu izah edemem. yokluğun varlığından daha güzel benim için. umarım hayatına kendin gibi birileri çıkar. beni hak etmiyorsun.
devamını gör...
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185