güne bir alıntı bırak

"arık fitil odam loş
savaş bitti koynum boş."
-ismet özel

beni sevmedi. bu mühim değil, kimseye
kendini sevdiremezdin. insanlar şanslı
olanlar ve şanssız olanlar diye ayrılır. kendini
şanssızlardan sayar, yaşamaya devam edersin.
beni sevmedi. bu önemli değil, zaten beni
kimler sevmedi saymaya vaktim yok. insanlar
mutlu olanlar ve mutsuz olanlar diye ayrılır.
kendini mutsuzların içine katar devam edersin.
beni sevmedi. bu tuhaf değil, acısı derin,
sorgusu uzun ama kabullenilir. insanlar aşık
olanlar ve aşık olunanlar diye ayrılır. kendini
aşık olanların en aptalı ilan eder devam
edersin. beni sevmedi, beni seviyormuş gibi
yaptı. bu mühim, bu önemli, bu tuhaf, bu
kabullenilemez ve katlanılamaz. bunun ağrısı
dinmez, bunun kırgınlığı unutulmaz. sevilmiyor
olmanın çaresizliğinden sağ çıkar da herkes
sevildim sanmamın düşüşünden kurtulamaz.

akıllı kadınlara da rastladım hatta onlarla dans bile ettim.

lu-ci-fer.

hiç'e açılan bir kapının önündeyim.

"sevgisiz yaşayanların ölülerden farkı kalmıyordu çünkü..."

iskender pala ~ şah ve sultan

kırmızı çizgilere iyi bakın.

çok mu ayıp hâlâ mutluluk istemek?
neyse zaten hiç halim yok...

lev tolstoy - savaş ve barış.

yaşımı gizlemeye hiç çalışmadım,
ya da genç görünmek için çabalamadım ...

soran olduğunda da yaşımı ufaltmadım
ben biliyorum gerçeği başkalarının bilmesi değiştirmez ki gerçeğimi

her yaşın ayrı bir güzelliği var,
lafıyla da kendimi kandırmadım ...

nereden bakıldığına bağlı aslında her şey,
gençlik bir yoldu yürüdüm bitti ...!

şimdi yol devam ediyor yürüdükçe yoruyor
yordukça insanın eline yüzüne yansıyor
yaşanmışlıklar...

ruhumda olduğu kadar tenimde de izler bırakıyor ...
minik çizgiler zamanla iyice belirginleşiyor ..
saçlar ağarıyor...

saçma sapan uçuk kaçık kıyafetler yerini daha ağır sade göz yormayan türden kıyafetlere bırakıyor. ..

yoksa genç görüneceğim derken
komik bir görüntü ortaya çıkıyor...

hoş kimse ortaya çıkıp kral çıplak da demiyor kimseye
her söylenene inanmayacaksın bu hayatta...

çok güzel olmuş diyor sorulunca ...
o yüzden her şeyin bir yakışırı var
yaşanmışlıklara yakışır giyinmek ve hal tavır içinde olmak da bir meziyet ...

çok konuşmak yerini daha bir sessizliğe bırakıyor ,
ve daha birçok şey yaşla yaşanılanlarla beraberinde getiriyor....

ve ben yaşlanmak istiyorum ,
çocukken büyük annem hep
allah sağlıklı hayırlı yaş büyüklüğü versin inşallah derdi ,
ne demek derdim anlam veremezdim ...
büyüdükçe ne demek istediğini gayet iyi anladım ...

şimdi sadece sağlıklı yaşamaya çalışıyorum ve her insan her an ölecek yaştadır biliyorum...

yaşıyoruz şimdi diye
sonsuza dek yaşayacağız anlamına gelmiyor...
sapıtmadan
saçmalamadan yolumu bitireyim
kendime yakışır şekilde diye çaba sarfediyorum...!

arthur young

"zaman değil de dünya geçiyormuş insanin üzerinden. bi
parçan yollarda hayal, bir parçan evlerde çürüme fotoğraf, bir parçan
çarşıların ipinde arzu. herkes kayip. insan ölülerine yetişemiyor. azicık
yavaşlasa, azıcık soluk alayım, hayal kurayım, yaramı seveyim.."

bir erkeğin kalbi fesat, habis bir şeydir, meryem. bir ananın rahmine hiç benzemez. kanamaz, sana yer açmak için genişlemez.

akıl, yoktan düşünce yaratır. yoktan var etmek bir düşünce, yoktan var ettiğini düşünmek bir hayaldir. insan düşünmez, düşündüğünü hayal eder. akıl sadece tanrı, beyinse bir çocuk tarafından korunabilir. insanı koruyansa ölümdür. bir hayal organıyla yaşadığı sürece kendine zarar verecek olan insanı sonsuz acıdan kurtaran ölüm, doğumdan üstündür.*

iki kafadar iddiaya girer.
biri der ki:
“şu ampulü ağzıma sokarım.”
öbürü der ki:
“sokamazsın.”
sığardı, sığmazdı derken…
sokar.
çenesini olabildiğince açar, duya takılan metal bölümünden tutar, armut şeklindeki cam bölümünü ağzına gayet güzel oturtur.
ama…
küçük bi pürüz vardır.
geri çıkaramaz!
öbürü şaşar bu işe…
“nasıl çıkaramaz?” diye düşünür.
başka bir ampul bulur.
kendi ağzına sokar.
ı-ııh, o da çıkaramaz.
az daha zorlasalar…
ampul ağızlarında patlayacak.
ne dil kalacak, ne damak.
paramparça olacaklar.
n’aapsınlar?
biri kağıt-kalem bulur.
“hastaneye gidelim” yazar.
çıkarlar sokağa, taksiye atlarlar.
taksici gördüklerine inanamaz, iki kişi, ağızlarında ampul…
“hayrola?” der.
konuşamazlar.
dertlerini yazarak anlatırlar.
taksici gülmekten kırılır.
“yahu arkadaşlar” der, “çocuk musunuz insan böyle bir şeyi dener mi hiç!”
neyse…
bırakır ikisini hastaneye.
derhal ameliyathaneye…
tam acil müdahale başlayacakken, taksici acil servise geri gelir.
ağzında ampul!
bulaşıcıdır çünkü…
iki kafadarı görünce gülmekten karnına ağrılar giren taksici, “acaba hakikaten çıkmaz mı?” diye merak edip, ilk bakkala yanaşmıştır.

kıssadan hisse…
denemesi bedava.
deneriz, olmazsa çıkarırız dersiniz ama… girerse, çıkmaz....

"yaşamadım.
çocukluğumu, gençliğimi, yaşamadım.
hep kafamın üzerinde yürüdü vücudum.
seni seviyorum sözünün bir yalan, bir teselli,
bir alay olarak bile muhatabı olmamak.."

cemil meriç - jurnal

dişarda çiçek bahçesisin, içeride çiçeklerden
mezarlık yapmışsın kendine
dişarıya umut veriyorsun, içeride umutlarını toprağa
veriyorsun. dışarıya gülüp mutluluk saçmaya
çalışıyorsun,içerde ağlayıp toprağı suluyorsun
ölüsün ama yaşıyorsun.