eyluling çok tatlı ama azıcık (miniminnacık) reklam kokan bir portakalımsı ses kaydıyla baskınını yaptı. tatlı bir şaşırtma oldu bence.

çok sever oğlum annesini çok çok :)))

yeni alinan ayakkabilar cok kiymetli olurdu. ozellikle isikli ayakkbilar,giymeye kiyilmazdi. bayramliklar keza cok ozel olurdu. gezmelerden gezmelere giyilen kiyafetlerdi.

“üstündekileri çıkar ne dediğin belli olmuyor”
mikemmel insandı.

çevremdekiler yakışıklı olduğumu söylerler. erkek olsam giderim varmış.

cem karaca-namus belası.

kim popülerse onun edebiyatı yapılıyor aslında. insanlar onların ismini duyuyor bu yüzden de onları okuyor. bence asıl sorun onları da tam okumamaları. ünlü yazarın ünlü olan kitabı okunuyor yalnızca o yazarın o eserini ünlü yapanın ne olduğu ise tam bir muamma. ama okunan o tek eserle de yazar analizi yapmak biraz basit kalıyor doğrusu.

toplumun bir kesimini "dibini dövdüren" olarak diğer kesimini de en hafifinden marjinal, tüh kaka olarak değerlendiren insanlarla demokrasi kültürü üzerine konuşamazsınız. bu tiplerin özgürlük anlayışı tıpkı şuan tepki gösterilen kesim gibi "bizden olana özgürlüktür." bu eleştiriyi de yazar arkadaşa yönelik değil yazar arkadaşın temsil ettiği "ılımlı" muhaliflere yönelik girdim bilginiz ola.

bir misafirliğe gitsem
bana temiz bir yatak yapsalar
her şeyi, adımı bile unutup, uyusam…
kalktığımda yatağım hâlâ lavanta koksa
kekikli zeytinli bir kahvaltı hazırlasalar
nerede olduğumu hatırlamasam
hatta adımı bile unutsam…

bir aktrollün hezeyanı. herkesi kendileri gibi sanıyorlar.

30'lu yaşlara başladığınız zamanki buhrana hiç benzemeyen, yoğun miktarda özgüven pompalayan ve bugüne kadar yaşadığınız her şeyi anlamlandırabildiğiniz ve çözümleyebildiğiniz yaşta olmaktır.

yaptığı her haltı kendine hak olarak gören insanlar.

bunlardan kötüsüne rastlamadım, hani insan kötü olur, zır cahil olur, kaba olur amenna. yine de bir uzlaşma yolu bulma umudunuz vardır bunlarla ama ilk başta yazdığım insan tipi? aman aman aman, kaçabildiğiniz kadar uzağa kaçın, inanın hiçbir şey kaybetmezsiniz.

başka bir yıl, başka bir mevsim...

'derdini söyle sana kim olduğunu söyleyeyim.' şeklinde yaklaştığım ve azımsanmayacak kadar büyük bir topluluğa ulaşmış insan türü.

var öyle bir arkadaşım.
gölgesiyle bile kavga ediyor. onunla bile derdi var.
'o tarafa değil de şu tarafa yansısa olmaz mı yani?' diyor bazen.

onun adına ciddi korkularım var. bazen ruh sağlığını tamamen kaybettiğini düşünüyorum. onun yanından ayrıldığımda bile hala beynim uğulduyor. bakın zaten minicik miniminnacık beynim var ona bu işkenceyi neden yapıyorsunuz?

hayatı sorgulamama ve her seferinde tanrım sana şükürler olsun dememe sebep oluyor. hayır durduk yerde inancım hortluyor.

telefonum çaldığında eğer arayan oysa bir anda modum düşüyor. 'acaba yine ne oldu?' diyorum. eskiden bu kadar değildi. son günlerde değişik bir hal aldı bu durum. pifff çok dertliyim ya la. *

amuragumi ayıcık

street fighter'da zangief'e giderken u.s.s.r diyen karizma ses aklıma gelir.

az güneş ve az yağmurun ardından, kaldırımın kenarından patlayan, gelene geçene selam veren bir kır çiçeği olmak isterdim. azıcık ömrün olsun, ilk kırılma ile dünyadan gideyim isterdim.