zibilyon insan var dünyada. çekici bulduğun bir ünlüye bile aşık olabilecekken sen git teyze kızına tutul. bana garip geliyor.

eğer saksısı ile beraber getirdiyse çok memnun olurum. güneş alan güzel bir yerde de bakarım.
ama süs olarak alacaksa istemem. bir kaç günde ölecek çiçeğe acıyorum çünkü.

karlı dağların ardında biri yaşarmış
bulut olur, yağmur olur, bize bakarmış
hem yakın, hem uzakmış
yanakları al almış
deli kızım uyan
söylenenler yalan
deli kızım uyan
bir tek sensin duyan

şebnem ferah'ın ölümcül bir hastalığa yakalanmış ve ölmüş ablası için yazdığı şarkı.
böyle bir şarkı ancak böyle bir acıdan çıkardı zaten...

bir şeyler görüyorum ama ne? dedirtir.

dalga geçilmemesi gereken bir olaydır. bir erkek kadar geçmişim olmasına rağmen daha düşük bir mevkide çalıştırılmama, daha düşük maaş almama sebep olan gerçektir bu eşitsizlik. 21. yüzyıl toplumunda "keşke bunu konuşuyor olmasaydık" dediğim sayısız şeylerden bir tanesidir.

ipek yolunun aktif olduğu eski zamanlarda, trabzon limanından avrupa'yla tanıştırıldığı için adı trabzon hurması olan meyvedir.

an itibariyle biraz da geç kalmışlık hissiyle dinlediğim yayın. yazarların katkısı ve sevgili makinistin yorumları takdire şayan. daim olsun.

istanbul'da ismine sık rastladığımız bir kelime. gerçek anlamından sıyrılarak yankesici veya kapkaççı kelimeleriyle benzer hale geldi.
çünkü, kanuna aykırı şekilde vatandaşın hakkı olan alanları gasp eden bu şahıslar, buralara park eden araç sürücülerinden haksız ve usulsüz şekilde para topluyorlar. tamamen kanunlara aykırı ve cebire giren bir suçtur.

aynanın karşısına geçmiş doğal güzelliğini örtbas etmeye çalışıyor yine bi’ kadın. yüksek ökçeleri üzerine giydiği elbisesi annesinden kalmış, saçlarını da salmış annesine benzemek istercesine. aslında örtbas etmeye çalıştığının mutsuzluğu olduğunu silememiş gözlerinden. kapamaya çalışıyor elindeki sünger parçasıyla acılarla paramparça olmuş yüzünü. her darbede açılan yarıklarını dolduruyor mutluluk tozuyla..

gitmeye hazırlanıyor kadın..

tekrar olamayacakların erken özlemine kapılıp elinde dondurma kabı televizyon karşısında selpaklardan bir yatak içerisinde ağlayarak geçirdiği son geceden sonra gelecek günlerin nasıl geçeceğinin ayırdına varmaya çalışır kadın..

gideni beklemek günlerinden sonra geleceği gözleme zamanlarına gelen kadın, bu yolculuğu esnasında kendinden verdiklerini yeniden toparlamaya kalkışır. ayna karşısına geçip mutsuzluğunu örtbas etmeye değil güzelliğine güzellik katmaya çalışır..

kadın, daha bi' umutludur gelecekten. beklediği bir şey yoktur aslında. beklediği anda gelmeyeceğini bilir ve gelmesini istemediği zamanlarda bekler, diğer zamanlarda aklına bile getirmez istediği için gelmesini. bazen bunalsada bu geçişlerden dayanmak zorundadır kadın. hatırlamaya çalışır gideni beklemeden önce gidecek olanın geliş zamanlarını..

zaman ilerlemiş, kadının sol yanındaki kullanılmayan uzuv körelip işlevini yapamaz hale gelmiştir..

kadın, salgı bezlerinin bir zamanlar salgıladığı adı bilinmeyen o tropikal meyve tadının tekrar kanıyla birlikte pompalanması istemektedir.

çünkü kadın, kendisini öldürecek amansız bir hastalığa yakalanmış gibi hisseder..

kadın, yalnızdır..
- aro -

senden içeri senle konuşur benden içeri ben..

beni daha da şaşırtan gönderinin altındaki mentionlardır. bir çok insan celal şengör'ü savunmuş. neymiş, bu taciz miymiş? taciz olsa hoca böyle rahat anlatır mıymış? ve yine meşhur söz... kadın neden bir şey yapmamış? hastalıklı bir zihin yapısı gerçekten.

edit: şaplak "seksüel" bir amaçla atılmadığı için taciz denilemez diyenler olmuş. size celal şengör ağzıyla cevap vereyim. zırva. bal gibi de tacizdir bu hareket.

karşılama uğurlama komitesi iş başında.

çok büyük bir ihtimalle çoğu insanın yaşayacağı şeydir, ne kadar yakın olduğuna göre acı derecesi değişir, allah göstermesin diyelim

son dakika gelişmesi.

bir başlık altında linç edilen ukdeciler grev kararı aldı, ayrıca ukdeleri de siz doldurun çok bilmişler dediklerinin haberini aldık.

yıllardır kapısı misafir gelmediği için açılmayan, sadece bayramdan seyrana girişin serbest olduğu, bunun dışında annelerimizin nasa üssü hassasiyetiyle yaklaştığı odanın halidir. kimse girmez, buna rağmen yerler süpürülür silinir, koltuklar silinir, tozlar alınır. şekil şemal değiştirilir... neymiş ya misafir gelirseymiş. gelirse oturma odasına geçsin canım o da insan nihayetinde.

okumak başka dünyalara konuk olma imkanı tanıdığı gibi, beyninizdeki nöronlarda yeni köprülerin kurulmasını yani bir şeyleri anlamlandırmanızı kolaylaştırır. bu kolaylığa ulaşmak için okumak gerekli bir eylemdir, bunun dışında insana yeni tatlarla, heyecanlarla karşılaşma olanağı verdiği gibi, okuduğu türe göre insana entelektüel birikim de kazandırır. her seferinde farklı bir düşünceyle karşılaşmak çok yönlü düşünmenize, daha doğrusu düşünmenize ve sorgulamanıza neden olur. tabii bu durumda ne okuduğunuz önemli; gidip pucca filan okuyorsanız, bu kadar büyük beklentilere girmemelisiniz. ama ne olursa olsun okumanın bir alışkanlık haline dönüşmesi taraftarıyım. en uyduruk kitaplar bile olsa, bahsettiğim gibi; en kötü, olaylardaki bağlantıyı kolay görmenize; bu sayede hem rasyonel zekanıza, hem de kültürünüze katkı sağlamaya yarayacaktır.. dünyayı sorgulayıp, mutsuz olmaya gelince; bir şeyleri okumak dünyayı sorgulama sürecinizin erken gelişine neden oluyor. farklı deneyimler insanın ufkunu açıyor ve tarihin tekerrürden ibaret olduğuna şahit oluyorsunuz. bu da sizi sorgulamaya iten nedenlerden biri. karşıdaki fikirleri düşünüp, sürekli "neden?" diye sordukça en sonunda sadece kitabı ya da yazarı değil, kendi düşüncelerinizi ve dünyayı sorguluyorsunuz. aslında ortada o kadar da kompleks bir argüman söz konusu değil. sorgulamak, sorgulamak istemek kişinin kendi tabiatıyla ilgili olduğu gibi; çoğu zaman herkesin eninde sonunda yaptığı bir şey. farklı olan ulaştıkları sonuçlar. bu sebepten insanlar "hey gibi kahpe dünya, kader kısmet" vs dedikleri gibi, "düşünüyorum; öyleyse varım" da diyebilmişlerdir.

ben okula gitmiyorken vardı diye hatırlıyorum.
fenerbahçeli, galatasaraylı, beşiktaşlı topitoplar vardı. yediğim zaman dilim bazen kırmızı bazen lacivert bazen de siyah olurdu.
sonra 1. sınıfa geçtim 10 kuruşluk topitoplar vardı. babam 10 kuruş verirdi, 1 hafta önceden başlardı 1. sınıflar okula, o zaman ondan yerdim.
1 tl ile çeyrek tost, meyve suyu yediğimi hatırlıyorum. çok para harcamazdım zaten, yemekhane var, sabah annem her zaman kahvaltı yaptırır gönderirdi okula, babam da pek vermezdi para.
şimdi iyi ki de vermemiş diyorum, lisede de çok harcamadım okul kantininden. yalnızca cuma günleri okul çıkışı alırdım bazen de arada.
halimden memnunumdum, istesem alırdım ama kazıkçı diye almazdım.
vayy bee gözümde canlandı koskaca mazi. :)

aynı yaşlara ayrı insanlarla girdiler.

bena ne uyumicam işte bena ne sen git uyu vuyyum bak git!
t: bir büyük söylemi.

devrim
temiz kalan tek yerdir devrim
bütün yıl
kirlenen duvarda
ama görebilmek için
astığı çividen indirilmelidir

yaprakları biten takvim
zorbalara direnmektir devrim
bir çocuğun
annesinin çantasından aldığı paraları
altına gizlediği
söylememiştir dövülen
hiç bir hali

içinde yaşamaktır devrim
dikiş kutusunun
ve toplu iğneler gibi
bir arada olmayı gerektirir
karşı koyabilmek için zulüme
makas denen patronun

gece ışıklar arasında koşmaktır devrim
ateş böceklerini
yakalamak isteyen çocukların
peşine takılır gün gelir
yanıp sönen mavi ışıkları
polis arabaları

bir kağıt gemidir devrim
bütün gemiler
hurdaya çıksada sonunda
taşıdığı özgürlük şiiriyle
batmadan yüzer nicedir
dünya sularında

kimbilir kaç yunus görmüş
kaç deniz gezmiş.dize'lerinin sahibidir.