görselleriyle kendini ifade tarzını çok beğenip zevkle takip ettiğim , vefalı, nazik, düşünceli ve beyefendi yazarımız.

ben aslında yoğum

aynen doğrudur.
türk halkı, aslen ermeni olan nubar terziyan, sami hazinses, garo mafyan, kenan pars gibi sanatçıları kendilerinden biri olarak kabul etmiş,
yahudilerin avrupa da dışlandığı, soykırıma uğradığı dönemlerde onlara kapılarını açmıştır. aslen rum olan futolcu lefter de türk halkının değer verdiği isimlerden biridir.

cumhurbaşkanlığı sözcüsü ibrahim kalın tarafından yapılan açıklama. söz konusu açıklama boğaziçi üniversitesi'ne yapılan atamayla ilgili. cumhurbaşkanı bu ülkenin tamamının cumhurbaşkanıysa neden tüm ülkeyi ilgilendiren kararlarını sorgulamak sağlıksız? neye göre bu açıklama yapılabiliyor? bu rektör atama yetkisi ohal ortamında kendinizin kendinize verdiği yetki değil mi? neden buna yasalmış muamelesi yapılıyor? sorular sorular sorular....

cevaplanamayan sorular...

yurt içi ve yurt dışında çeşitli ödüllere layık görülen bir film. büyük kente gelen, aradıkları yakınlarını bulamayan ve bir arsada terk edilmiş bir otobüse sığınan dört kişilik bir ailenin hayat savaşı konu ediliyor. tarık akan ve hale soygazi rollerini inandırıcı şekilde oynamışlar.

sarı laciverti her an yanimda görmeden yapamıyorum.

buraya yerleşmek.

türk insanının hafriyat işinden sonra en çok izlemeyi sevdiği şey için yapılan uyarı.
*

çünkü ekşiye almadılar. 5 sene çaylaklık olur mu hiç diyerek kapıyı vurdum çıktım.

nerde akşam orda sabah, tembel, ickici, hayalperest, sorumsuz,mağdur edebiyatı yaparak hep kendini üste çıkarmaya çalışan, erkeğin hanımı sorulduğunda söylediği şarkıdır.

iyi ki gelmiş buraya, iyi ki keşfetmişim dediğim yeni bir yazar. kendisi ile mahlas uyumlarımız beni benden almıştır. güzel tanımları hep sürsün, biz de bilgilenelim. teşekkürler efeniiim.*

buyrun öncesi;

ve de sonrası;

tanımlardan anladığım kadarıyla genel görüş, bildiğini zanneden ego yüklü insanlar bir başkalarınca tahammül edilemiyor.
insan ay'a benzer. eğer ayın devirlerine bakarsanız, önce ince bir hilal şeklinde göründüğünü, sonra dolunay olana dek yavaş yavaş büyüdüğünü, daha sonra da yavaş yavaş başka bir hilal olana dek küçüldüğünü ve en sonunda da kaybolduğunu görürsünüz. ay, insanların bilgiyi yansıtması gibi size ışığı yansıtır. bizler de (aynen ay gibi) önce hilale sonra da bir dolunaya dönüştüğümüzde, egolarımız doludur. bir bilgiye sahip olduğumuzu sanırız ancak bu bilgi aslında saftır. kimseye ait değildir. tıpkı ayın ışığını güneşten ödünç alması gibidir. aslında ay, sadece güneşten aldığı ışığı yansıtmaktadır. ego ile yüklü olduğumuzda ayın ışıksız hali gibi olduğumuzu anlamak zorundayız. ay ve bizler sadece birer yansıtıcıyız. ego, bilgiden sorumlu değildir. ego bilgiyi bir çok yaratıcı yolla yansıtabilir, ancak bilginin kendisi saftır.

hayat, yaşantı aramak değil, kendimizi aramaktır.

cesare pavese

gelişeceğini düşündüğüm bir tasarıma sahiptir. kafa nereye biz oraya dimi sonuçta...

allah kahretsin şu kedileri üretmeyin artık. satın hiç almayın. acıdan miyavlayamıyor, hareket dahi edemediği için mobilyalarınızı yırtmıyor o çok sakin kediciğiniz. başka ırkla çiftleştirildiğinde de yavruları sağlıklı olmayacak. çok sevimli basık suratından dolayı nefes alamayan, kısacık bacakları vücudunu taşıyamayan, inanılmaz tatlı ve tüm takipçilerinizin öleceği kırık kulaklarından ötürü sürekli acı içinde kıvranan kedi cinsi.

çilek, muz, kiraz.

hem içinde olup hem de içinde olmadığım eylem. ortaokul yıllarımda ben bu adama fena yanıktım. poster yine normaldi, ben daha beter bir şey yapmıştım. o zamanlar kocaman beyaz bir masaüstü bilgisayarımız vardı, işimizi zar zor görüyordu. paintte iki şekil çizmeyi öğrenip, fotoşop işlerine girişmiştim. tam hatırlamıyorum ama sanırım bu fotoğraftı, kızın yüzünü kesip kendi yüzümü yapıştırmıştım. tabi bu yeter mi? aslaaa. sonra o fotoğrafı çıkarttırıp duvarıma astım. yani anlayacağınız sadece keremcem'in fotoğrafı yetmiyordu, ikimiz olacaktık.*


seneleeeeer sonra tesadüfen konserine denk geldim. 30 kişi falan anca vardı. ilgiyle dinlemeye çalışırken bir an gözleri beni buldu, gülümsedi, şarkıya ara verdi, sonra da teyzemi işaret edip elini öptü. halbuki aynı yaşlardaydılar. o zaman anladım ki bu adam çok kaba birisi.* yok yok şaka yapıyorum, konserde herkes çok gençti, adam teyzemi görünce şaşırdı muhtemelen. eğer bu yazıyı okursan bilmeni isterim ki sana kızmadım keremcem. teyzem mutlu oldu çünkü.*

ayrıca da belirtmezsem olmaz, o yaşlarda şu adama hayran olmamak imkansızdı bence. bakıyorum bu fotoya, hala yakışıklı geliyor bana.

geçen gün 6. sınıfa giden oğlumun ingilizce sınavı vardı. "hadi gel çalışalım." dedim. "yok ben kendim çalışacağım. sonra arkadaşlar 'annen çalıştırıyor o yüzden 100 alıyorsun.' diyorlar. bu sefer kendi başıma çalışıp kendi emeğimle kaç alacağımı test etmek istiyorum." dedi. şok oldum.*