entel görünümlü yazarlara çıkarıp sallamayı seven*, sözlükte troll başlık ve içeriğin de* olması gerektiğini düşünüp bunu hakkıyla tatbik eden*, dimağına yaşar kemal'in düşün çiyi düşmüşçesine "sözlük on binlerce çiçekli bir kültür bahçesidir; her çiçeğin ayrı bir rengi ve kokusu vardır. bir çiçeğin koparılması bir rengin, bir kokunun yok olmasıdır. tek dile, tek renge kalmış bir sözlük hapı yutmuştur." mottosu doğrultusunda hareket eden ve yine devamla "bizi düşünmeye alıştırmamışlar. ('başımıza icat çıkarma çocuk!' sözüyle örselemişler.) üstelik de düşünmeyelim diye ellerinden geleni yapmışlar. düşünmeye çalışanları da hep uçurmuşlar." şeklinde düşündüğüne kalıbımı basabileceğim yazardır ki öylece bir entry taramasıyla bile tebessüm ettirme potansiyeline sahip olduğunu çıkarıp* gösterecektir.

bol acılı çiğ köfte
girerken yağ gibi akıyor namussuz
çıkarken anadolu ateşi

çok fazla kişisel ve cinsel içerikli başlık açanların uçurulması gerektiğini ve yazar alımlarının kapatılarak yol geçen hanına döndürülmemesi gerektiğini düşündüğüm sözlük.

konu döndü dolaştı yine bana geldi diyordur (bkz: yoldaş benjamin franklin)

uzunca bir süre içinde bulunduğum durum.
sonra nasıl oldu bilmiyorum, bir anda kendimi mutluyken buldum. o ufacık mutluluğa tutunup dünyayı daha güzel görmeye başladım. belki olduğundan daha güzel. sonra o ufacık mutluluğun yanına yeni daha büyük mutluluklar eklendi, mutluluklarım gittikçe büyüdü. arada kaybettiklerim oldu tabiki, ama beni her mutlu eden şeye o ilk mutluluğum gibi sarıldım. şimdi çok daha iyi ve sağlıklıyım.
aynı zamanda intihar eden birinin ardında kalan kişilerden biriyim. inanın bana arkasından üzüleceğimi ve onu seneler sonra bile hatırlayacağımı hayal bile edemezdi. kimin hayatına nasıl dokunduğunuzu bilemezsiniz. siz arkamdan üzülecek kimse yok diye düşünürken seneler sonra bile sizi hatırlayıp üzülen insanlar olacak.

çevirdik bile denesi kampanya.

okunmuyor arkadaş! yazdıklarımız okunmuyor. nerede dalga dalavere başlık var, herkes orada...

bunu yaşayan çok arkadaşım, çok tanıdığım oldu. üzülüyorum. net bir şekilde söyleyebilirim ki ailelerinin baskıları bekledikleri sonucu vermiyor. karşılarındaki insanı bir birey olarak kabul etmemekten ötürü olsa gerek. biz böyle gördük, böyle devam eder anlayışı var. çoğunun din anlayışı çevredeki sosyal normlar tarafından şekillenmiş zaten.

kendi isteğimle tesettüre girdim, kimse baskılamamıştı. ailem yüz kere falan emin misin diye de sormuştu. hem din böyle bir şey değil mi? içten gelmesi gerekmez mi? mutmain olmanın yolunu insanın kendisinin arayıp bulması daha hoş olmaz mı? neden saygı duyulmuyor ki... korkutarak, ürküterek, yasaklayıp baskılayarak yapılan işler sadece görünürde işe yarıyormuş gibi durur, birnevi kandırmak yani. hatta kandırarak kanıksamış olmak.

bulunduğu sokaklar eski ahşap konakların veya bal rengi taş evlerin olduğu sokaklardır. geçmiş zamanın sıcaklığını hissettirirler.

para insanın önce çevresini değiştirir. 200.000.000 milyon dolar paran olacak ve sen o küçücük dairende sıkışıp kalacaksan kulağa çok saçma geliyor. kendine yüzlerce dönümlük bir villa alacaksın ilk başta sonra villası olan arkadaşlar kendimizi kandırmayalım hâlâ eski arkadaşlarınla mı takılacaksın? 200 milyon doların var ve sen iş yapmak, yatırım yapmak, paranı büyütmek yerine eski arkadaşlarınla hasbi hal edeceksin öylemi? kulağa saçma geliyor ki o zaman hasbihal de etmezsin taş çatlasın çhatleşirsin. bu böyle uzar gider arkadaşlar işin sonunda arkadaşlarınız, çevreniz, arabanız,kilonuz,eviniz, konuşmanız, kıçnıza giydiğiniz don bile değişecek ve siz değişmedim diyeceksiniz * .
değişim ayıp değildir değerli arkadaşlar. değişmeyen tek şey değişimin kendisidir. beni şu kişisel gelişim zırvalıklarına sokmayın allah aşkına.

yağmurda yürüdüm bugün.

ıslak kaldırımları turladım uzun uzun.
saçlarımda yağmur, genzimde toprak kokusu.
sokaklarda kol geziyor gölgesi umudun,
sokak lambaları titrek ışığıyla aydınlatır ruhumu.

yağmurda yürüdüm bugün.

düşlerin ıslaklığına bulandı bakışların,
cebimde yılların yorgunluğu.
boğazıma takılı kalmış güzel adın,
ne kadar arasam da bulamıyorum yolumu.

b_g

bu gün çocuklarım ve arkadaşları ile yaptığım her şey.
şu dünyaya, anne ve teyze olmak için gelmiş olabilirim, günümdü bu gün.
tamam kabul, yaşımı göre genç gösteriyorum* ama aslında 46 yaşındayım ve 46 yaşın tatlılıklarını da çok seviyorum.
çocuklarımla kanka gibi sinemaya gitmesi, avm avm gezmesi çok keyifli.
kızımla arabada haykıra haykıra şarkı söylemek için yol uzatması çok keyifli.
kızımın arkadaşının annesi ile tanışması çok keyifli.
oğlumla mihriban türküsünü dinlemesi çok keyifli.
insanın, hayat rollerini sevmesi için arada ordan açılması, arada oraya geri dönmesi lazım.
bu gün yaşamımın merkezindeydim yarın allahu alem.

yunus nadi roman ödülü’ nü (eşik romanıyla), duygu asena roman ödülü'nü ( son bakış romanıyla) alan antrobolog ve roman yazarı.



ırmak zileli- gözlerini kaçırma

dolara endeksli dediler dolar düştü mağaza hala aynı nasıl oluyor bu iş hiko baba adam mı silkeliyorsun hani indirim nerede.

1797-1828 yılları arasında yaşamış avusturya'lı besteci. dünyadan ayrılalı yüzyıllar olmuş ama şu parçayı yaratmış bir sanatçı dünyadan tam anlamıyla ayrılmış sayılır mı? sanmam. hele ki bugün dinlediğimde bana bir çok şey hissettirebiliyorsa.

söylemeyin, ne bir kadına ne de bir erkeğe bunu söylemeyin. bok mu var da söylüyorsunuz, herkes her şeyin farkında zaten.

mihail bulgakov'un dokuz öyküsünden oluşan tıp fakültesinden yeni mezun olmuş genç bir doktorun yaşadıklarını anlatan harika bir kitaptır.
kitap devrim zamanında geçmektedir. yeni mezun olmuş doktor, uzak bir kasabaya atanır. çoktan unutulmuş geleneklerin hüküm sürdüğü, kışın kasabanın her zerresini ele geçirdiğini bir dönemdir. genç doktor hem batıl inançlarla hem hastalıkla hem de imkansızlıklarla kara kışta çetin bir sınav verir.
dilinin oldukça sade ve akıcı olduğu, samimi bir üslubun hakim olduğu kitap sizleri ilk sayfadan itibaren içine hapsediyor. doğumda, ameliyatta, hastaya yetişmek için çıkılan o karlı yolculukta sanki siz de ordaymışsınız gibi geziniyorsunuz satırlar arasında. kesinlikle okunmasını düşündüğüm harika bir kitap.

bazen olur olmadık yerde olur olmadık şeyler söyleyen, farklı bir deyişle pot kıran, çam deviren insanlar olur. işte o insanları bir kenara çekip bu cümle ile başlayan öğütler vermeniz gerekebilir. mesela ortamda çocuğu olmayan birisi vardır da o patavatsız arkadaşınız da sürekli yavrusunun videolarını izletmeye çalışıyordur. işte öyle anlar başlamadan bir küçük uyarı gerekebilir. *ya da patron çalışma arkadaşınızdan pek memnun değildir de bunu imalı bir yolla onun olmadığı bir ortamda duyurmuştur. arkadaşınıza bu cümle ile başlayan bir tavsiyede bulunabilirsiniz. aslında insanlar artık o kadar umursamaz ve ozguven ile ukalalığı birbirine o kadar karıştırmış durumda ki, bazen size çok mahrem gelecek konuları bile uluorta bağıra cagira anlatabiliyor. bu yüzden aramızda kalacaksa uyarısını yapmak kimi zaman elzemdir.

hazine gelirleri nereye gidiyor sorunsalı.