karşı tarafa özel alan bırakmamak. birini ne kadar severseniz sevin* 7/24 her gün onunla beraber olamazsınız her aktiviteyi beraber yapamazsınız. bırakın biraz da başkalarıyla ya da kendisiyle vakit geçirsin.

ertelemeye, beynimizin limbik sisteminin, frontal loba karşı baskın gelmesi sebep olur. yani, limbik sistem beynimize " yarın yaparsın, acelen yok, vaktin var, boş ver, keyfini yaşa" der. ama frontal kısım, bunun aksine " amaçların için kendini geliştirmene bak" der.

(bkz: aaa ben)

keşke 20 saat uyusak.

eski sevgiliyi yeni sevgilisi ile gördüğün o an. yerin dibine girmek istenilen anlardan biridir aynı zamanda.

tanım: seçmenin algılarıyla oynayarak kaybetmemeyi sağlamak adına yapılmış bir manipülasyon girişimi içeren saçma sapan anketimsi.

(bkz: at yalanı seveyim inananı)

tek başına mansur yavaş bile, hilesiz bir seçimde uzun adamı açık ara sollar.

şimdi gördüm editi: ulan ekrem imamoğlu, 674748474747 seçim kaybeden kk ile neredeyse aynı oy oranına sahip görünüyor ki bu adam da en az mansur yavaş kadar destekleniyor bunu hepimiz biliyoruz.

eğer anket rize'de yapılmadıysa bu yapılan, alenen bilgi kirliliği yaratarak toplumu manipüle etmeye çalışmaktır ama sonuç değişmeyecek:

y.e.n.i.l.e.c.e.k.s.i.n.i.z.

anne tarafı yurt dışında yaşıyor. her tatilde poşet poşet çikolata getirirlerdi. öyle lezzetliylidi ki, ye ye doyamazdık. özellikle almanya'dan gelenleri hiçbir şeye değişmezdik. küçüktük ne bilelim, kimse de bir kısmının likörlü olduğundan bahsetmezdi. anneanne, dede namazında niyazında insanlar. onlar da 1,2 nasiplenirdi çoluktan çocuktan fırsat kalırsa. gel zaman git zaman, eve gelen bir misafir bunların likörlü olduklarını söyledi; rahmetli anneannem ve dedemin tövbe estaaaa tövbe estaaaa dediklerini anımsıyorum.

güzellerdi.

aklıma bu anıyı getiren çikolata türüdür.*

-yanıyorsun fuat abi!
+hadi oradan lan..

buradaki kadinlar harbi delikanli,yapmayin boyle seyler...
(bkz: adamı gömerler oğlum)

geliyor gelmekte olan. son 8 dakika. sevgili zippo bir hafta aramızda yoktu kendini epey özletti.* bildiğimiz ya da görmezden geldiğimiz durumları çınn çınn anlatmış yine. harika bir yayın olacak a dostlar! *

edit; bir şarkı var dostlar, o şarkıyı bekleyiiinnn!*
geliyoooor şarkı! amanın!*

"ve ben 24 yaşındayken, kendimi türkiyenin bağımsızlığına armağan etmekten onur duyuyorum."
(bkz: deniz gezmiş)

çok güzel kokan; kremşanti, pudra şeker, çikolata sos vs ile iyi giden süper meyve. reçeli de güzel olur.

şu an. muhteşem bir şekilde kar yağıyor ve ben geceyi ve karı izleyebilecek kadar şanslıyım.

eğlenceli, düşündürücü ufak skeçlerle kendisini izleten bir yapımdı. tekrardan yayınlansa, tv izlemeyen ben bile izlerim..

istanbulun hastasıyım,
yazın da burdayım
kışın da burdayım
benheponistanbul

"geldikleri gibi giderler!" mustafa kemal atatürk.

hiç sevmediğim, hayatımda olmasında alışık da olmadığım kelime.

yok hayır, her şeyi çözmüş yutmuş biri değilim, muhakkak ki belki de haddinden fazla çaresizlik yaşadım insan olarak. ama hani ne denir, tevekkül ile boşverme arasında ince bir yer vardır ya, oraya sığındım senelerce, başıma her geldiğinde.

inanç altyapım maalesef ve şükür ki, sıfır.
artı eksi meselesini bırakıyorum bir kenara, bugün bir şeye inanıp ona sığınma hakkımın olmasını istediğim nadir günlerden biri. ben malumum, halim ayan beyan ama kendim için değil, bana çok yakın ve çok uzak biri için, onun en yakın insanı için, onun en yakın insanının iyi olması için dua etmem, bir yere, bir şeye, bir inanca tutunmam lazım bugün.

elini tutmaya, güldürmeye çalışıyorum sanki buzlu bir camın ardından bakıyor bana, öyle gülümsüyor, benim içim yanıyor.

insanlar bunu yaşamamalı, hayat her dakika bir sınav ama sevdiklerimizle sınava çekilmek de çok zor be hocam? oraları doğru düzgün çalışmadık ki biz?

bilmiyorum, aklım karışık, kafam, gönlüm onun yanında, yaklaşık 2 aydır neler çektiğini biliyor sayılırım, "sayılırım" diyorum çünkü kan kusup kızılcık şurubu içtim diyen bir insan var karşımda ve onun ve sevdiği insanı için hiçbir şey yapamama çaresizliğimden nefret ediyorum.

süslü püslü bi'yazı değil bu, acındırma da değil, sadece benim ulaşamadığım yerlere ulaşan şanslı insanlar varsa aranızda onlardan bir ricam var..

neye inanıyorsanız ona dua edin, edin ki yan yana olmaktan delice bir sevda duyduğum insan ve onun sevdiği için güç olsun.

keyifsiz bir yazı biliyorum, alışık olmadığınız hıyar bu. o yüzden bu kadar.

çaresizliği sevmiyorum.

emily dickinson, sylvia plath, maya angelou, rupi kaur'dan bihaber insan beyanı.

"gerçekte, kimse bilmiyor ölümün ne olduğunu; insana özgü en büyük iyiliktir belki ölüm, ama en büyük kötülük gibi korkuluyor ondan."*

kadın, güzel kadın, hanım kadın... pehhh

bir de isim sirayet eder demişler. neyse en azından ilk anlamda tutturmuşum. diğerleri tartışılır.

babamın teyzesinin adı bu arada. annemin annesinin adı konacakmışta son anda ev halkı * karşı direniş başlatmış. neyse ki başlatmış. şimdi o ismi verip burada tüm anneannem isimlileri üzmek istemiyorum. ama napam ya içten içe hatta çoğu zaman dışa doğru seviniyorum.

anneannemi pek tanımam o da beni tanımaz zaten. ben pek küçükken aramızdan ayrılmış ama işte anamın anası o üzülüyor. yoksa haykırmak istiyorum iyi ki iyi ki diye.