1.
" işte bahar işte güller,
bütün yaşam seni söyler... "
1953/ 2002 yılları arasında yaşayan türk şair adnan yücel imzalı eser; 1993 yılında yayınlandığı bilinmektedir.
adnan yücel'in ne kadar büyük bir şair olduğunu bilirim, bilmemi sağlayan kitapları ise; yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek, ateşin ve güneşin çocukları, bir özlem bir türkü, acıya kurşun işlemez ve rüzgarla bir kitapları örnek verilebilir.
kitabımıza geçelim;
adana değilse de çukurova temalı şiirlerdi, çukurova'ya duyulan sevgi, bağlılık şiirlerlerde gözle görülür nitelikteydi, yöre insanının mücadelesini, yiğitliğini, yaşamını yansıtan şiirler gibi durduğu da söylenebilir belki biraz da, ince memed'in şiirsel versiyonu tadında şiirlerdi benim için.
ilk şiirlerinde daha toplumsal bir yerden seslendiği görülür iken ilerleyen şiirlerinde ise kendi iç dünyasını yansıtan şiirleri yer alıyor büyük şairin, sonraki sayfalardaki şiirlerde kendi duygularına yöneliyor.
aşk ve aşkın ızdırâbı, kalben yaralı olmak, acı çekmek, yüreğinde bir tek o kişinin kalmış olması, aşkın hâllerinden yorulmuş olmak, sonraki şiirlerin yansıttığı duygu ve durumlardandı.
şairin hayatı ve yüreğini yansıtma biçimi her zamanki gibi müthişti, okuyan herkesin kendinden bir şeyler bulabileceği bir yakınlıkta yazıyor şair, bu da yazdıklarının daha etkili olmasını sağlar nitelikte bence, ayna görevi gören bir şiir tarzı var benim için.
okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.
her özlemi yağmurla başlatan bu yerde insanlar vardır yurtsuz
açlık denizlerinden ağlarla çekilmiş.
her özlemi yağmurla başlatan bu yerde
bir kartal havalanır gökyüzüne
adını yıldızların en görkemlisine yazar bütün yanlışlara göz ucuyla bakar
düşer sulara seyhan olur akar
ceyhan olur akar
aşar dağları-denizleri ve kentleri bağcılar'da bahçeleri taşır güneşe
metris'te ölümü gül diye yüreğine takar.
mutlaka bir anlamı vardır
böyle yaşamanın.
bir yıldız kaydı-
gökyüzüne bak
bütün öfkeni yine sözcüklerle yak.
gözlerin koskoca bir soru dalgası.
seninle ve senden çok uzakta
bir işçi
bir inşaat temeline
yüreğini doldurmakta.
işte bahar işte güller
bütün yaşam seni söyler.
bin tane yüreğim yok ki benim
bunca acı içinde nereye koysam seni?
işte gün- işte güneş- işte biz
karşımızda sonsuzluğu mavileyen deniz sonsuzluğa varmayan yaşamı neyleriz?
gel de böl desem ikiye beni
yılları bende bulursun
-bendeyse seni.
senin özgürlüğün yaralı
benimse yüreğim sargıda.
coşkuların her şahlanışında
sana deprem deprem susmuşum
ve sana susmaktan
inan ki yorulmuşum.
son güneş de çoktan battı
bir sen kaldın yüreğimin boşluğunda...
bütün yaşam seni söyler... "
1953/ 2002 yılları arasında yaşayan türk şair adnan yücel imzalı eser; 1993 yılında yayınlandığı bilinmektedir.
adnan yücel'in ne kadar büyük bir şair olduğunu bilirim, bilmemi sağlayan kitapları ise; yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek, ateşin ve güneşin çocukları, bir özlem bir türkü, acıya kurşun işlemez ve rüzgarla bir kitapları örnek verilebilir.
kitabımıza geçelim;
adana değilse de çukurova temalı şiirlerdi, çukurova'ya duyulan sevgi, bağlılık şiirlerlerde gözle görülür nitelikteydi, yöre insanının mücadelesini, yiğitliğini, yaşamını yansıtan şiirler gibi durduğu da söylenebilir belki biraz da, ince memed'in şiirsel versiyonu tadında şiirlerdi benim için.
ilk şiirlerinde daha toplumsal bir yerden seslendiği görülür iken ilerleyen şiirlerinde ise kendi iç dünyasını yansıtan şiirleri yer alıyor büyük şairin, sonraki sayfalardaki şiirlerde kendi duygularına yöneliyor.
aşk ve aşkın ızdırâbı, kalben yaralı olmak, acı çekmek, yüreğinde bir tek o kişinin kalmış olması, aşkın hâllerinden yorulmuş olmak, sonraki şiirlerin yansıttığı duygu ve durumlardandı.
şairin hayatı ve yüreğini yansıtma biçimi her zamanki gibi müthişti, okuyan herkesin kendinden bir şeyler bulabileceği bir yakınlıkta yazıyor şair, bu da yazdıklarının daha etkili olmasını sağlar nitelikte bence, ayna görevi gören bir şiir tarzı var benim için.
okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.
her özlemi yağmurla başlatan bu yerde insanlar vardır yurtsuz
açlık denizlerinden ağlarla çekilmiş.
her özlemi yağmurla başlatan bu yerde
bir kartal havalanır gökyüzüne
adını yıldızların en görkemlisine yazar bütün yanlışlara göz ucuyla bakar
düşer sulara seyhan olur akar
ceyhan olur akar
aşar dağları-denizleri ve kentleri bağcılar'da bahçeleri taşır güneşe
metris'te ölümü gül diye yüreğine takar.
mutlaka bir anlamı vardır
böyle yaşamanın.
bir yıldız kaydı-
gökyüzüne bak
bütün öfkeni yine sözcüklerle yak.
gözlerin koskoca bir soru dalgası.
seninle ve senden çok uzakta
bir işçi
bir inşaat temeline
yüreğini doldurmakta.
işte bahar işte güller
bütün yaşam seni söyler.
bin tane yüreğim yok ki benim
bunca acı içinde nereye koysam seni?
işte gün- işte güneş- işte biz
karşımızda sonsuzluğu mavileyen deniz sonsuzluğa varmayan yaşamı neyleriz?
gel de böl desem ikiye beni
yılları bende bulursun
-bendeyse seni.
senin özgürlüğün yaralı
benimse yüreğim sargıda.
coşkuların her şahlanışında
sana deprem deprem susmuşum
ve sana susmaktan
inan ki yorulmuşum.
son güneş de çoktan battı
bir sen kaldın yüreğimin boşluğunda...
devamını gör...