bekir coşkun

ölümünün 2. yılında anısına saygıyla;
vefasız...
naylon leğenleri görünce bakır dövme tabakları satıcıya verdiler, anneanne'nin tepsisinden kablo yapıldı…
floresan tavana asılınca, fitilli lambaları gereksiz kalabalık saydılar…
etrafına toplandığımızda mutlu olduğumuz
o soba, kalorifer gelince evi kirletmekten suçluydu artık…
çöplükte son gördüğümde üzerinde pişirdiğimiz kestanelerin sanki izleri vardı…
televizyonlar gelince mahzenlere atılıp çürümesi beklenen radyoların başında ilk aşk gözyaşlarını dökmüştüm…
yeniler gelince bir eski evde unutulan safiye ayla söylerdi:
“ah şu gönül şarkıları…”
vefasızsın…
marketler gelince bakkalları terk etti mahalleli…
avm'ler geleli, tenhalaştı çarşılar…
traktör aldıkları gün sarı kızı sattılar kasaba…
evin önüne geldiğinde bayram edilen o eski arabanın ah bir dili olsaydı…
eski mahalleler…
eski sokaklar…
o eski köşebaşı…
eski bahçeli evler…
en sevilen giysiler, renkler bile terk edilir,
yerine neyi seveceğini dergiler söylemez mi:
“bu senenin modası sarı…”
cumhuriyet'in de modası mı geçti dersin…
çöpe mi gitti andımız?…
onuncu yıl marşı…
19 mayıs bayramı…
30 ağustos zafer bayramı....
devrimlerin önemi mi azaldı?…
vefasızsın…
tamam da…
naylon leğen mi sandın tarihini?..
imam çıktı çıkalı kurtuluş destanımızın anlamı mı kalmadı?…
manasız mı artık; bebesi çıplakken askere çorap ören o kadınlar…
eskiciye mi gitti o eski aşklar
öyleyse eğer…
merak etme…
seni de hurdalığa atarlar…
çocuklar bir büyüsün hele…
bekir coşkun....

her şeyimiz yarımdı.
uykularımız yarım,
aşklarımız yarım,
sevgilerimiz yarım, gülüşlerimiz yarım,
sarılmalarımız yarım yarımdı öbür yanımız,
işte böyle oldum olası yaralı.
bıçak yarası değil, yürek yarası.*

aklımda kalanlar, en son sozcude demirledigi köşesi onuncu köy, cok sevdiği köpeği pakoya mektuplar,angut kuşunun hikayesi ve en can alıcısı ise kadınlar gittiğinde yazisindan
bir kac cumlesini yazayım yada kopyalayayim desem.....
"kadınlar, arkalarında büyük boşluklar bırakarak giderler…
bir kadın gittiğinde pek çok kişi gitmiştir aslında. ve bir kadın gittiğinde pek çok “yetim” bırakmıştır arkasında"